ฉินซื่อยินดีจนแทบควบคุมตนเองไม่อยู่ รีบส่องกระจกจัดแต่งใบหน้าแล้วใบหน้าเล่า ก่อนหยิบชาดทาปากขึ้นมาแต้มริมฝีปากสองสามที สีหน้าก็ดูสดใสขึ้นทันตา จากนั้นจึงออกไปต้อนรับด้วยท่าทางเขินอาย
เจียงซื่อสยงอายุมากกว่าฉินซื่อสามปี วันนี้อายุเกินสี่สิบไปแล้ว ทว่าด้วยเป็นแม่ทัพ รูปร่างจึงยังคงสูงสง่าและกำยำ ใบหน้ามิได้ปรากฏร่องรอยชราแม้แต่น้อย กลับยิ่งเปี่ยมเสน่ห์
เมื่อเห็นเจียงซื่อสยงก้าวฉับ ๆ เข้ามาหา ฉินซื่อก็เบิกบานใจจนเนื้อเต้น เอ่ยเรียกด้วยน้ำเสียงสั่นพร่า
「ท่านโหว」
น้ำเสียงออดอ้อนแทบล้นทะลักออกมา
เจียงซื่อสยงมองนาง สีหน้ากลับไร้อารมณ์ เขาเดินผ่านนางเข้าไปในห้อง แล้วนั่งลงบนเก้าอี้
ฉินซื่อรีบเข้าไปรินชาให้ พลางวางถ้วยชาลงข้างมือเจียงซื่อสยงด้วยท่าทางเขินอาย
「ท่านโหว เชิญดื่มชา」
ฉินซื่อชำเลืองมองใบหน้าด้านข้างอันหล่อเหลา ก่อนกัดริมฝีปากแล้วเดินอ้อมไปด้านหลัง วางสองมือลงบนบ่าของเขา
「ท่านอ๋องฝึกทหารในค่ายมาทั้งวัน คงเหน็ดเหนื่อยยิ่งนัก ให้ข้าปรนนิบัติผ่อนคลายร่างกายให้ท่านเถิด」
ทว่านางเพิ่งนวดคลึงไปได้ครู่เดียว ข้อมือก็ถูกเจียงซื่อสยงจับไว้
「ไม่ต้องนวดแล้ว นั่งลง ข้ามีเรื่องจะถามเจ้า」
แม้สัมผัสเพียงชั่วครู่ก็ถูกปล่อยมือ ทว่าฉินซื่อกลับรู้สึกว่าร่างกายแทบอ่อนระทวย ฝ่ามือเย็นนิด ๆ กับนิ้วมือหยาบกร้านของเขา เพียงแตะต้องนางก็ทำให้หัวใจเกิดความรู้สึกอ่อนแรงขึ้นมาเป็นระลอก จนแทบหายใจไม่ทั่วท้อง
「เจ้าค่ะ ข้าจะฟังท่านโหวทุกอย่าง」