“โง่เง่า!”
ฮูหยินผู้เฒ่าดุด่าขึ้นคำหนึ่ง
“บัดนี้นางเป็นผู้มีพระคุณช่วยชีวิตจิ้นอ๋อง ทั้งยังได้รับพระราชทานบรรดาศักดิ์ท่านหญิงอันหนิงจากฝ่าบาท หากเจ้าฆ่านาง คิดจะลากทั้งจวนโหวให้พลอยเดือดร้อนไปด้วยหรือ?”
ฉินซื่อก้มหน้า ไม่กล่าวอะไรอีก
สีหน้าแสดงความเคารพ ทว่าในใจกลับไม่ค่อยยินยอม แม่สามีไม่เคยเห็นนางอยู่ในสายตา ตั้งแต่ก่อนแต่งงานกับผู้อื่น นางก็หลงใหลลูกพี่ลูกน้องผู้พี่มาโดยตลอด แต่แม่สามีกลับไม่เห็นด้วย
ต่อมาลูกพี่ลูกน้องผู้พี่ขัดคำค้านของแม่สามี แต่งกับหมอหญิงไปเสียก่อน ถึงค่อยหันมาเห็นความดีของนาง
แม้บัดนี้นางจะเข้ามาอยู่ในจวนโหว ทั้งยังให้กำเนิดหลานชายแก่แม่สามี ก็ยังไม่อาจเข้าตาอีกฝ่ายได้
“พอแล้ว ต่อไปหากไม่มีธุระก็อย่าก่อเรื่องให้วุ่นวาย รบกวนความสงบยามข้าสวดมนต์เปล่า ๆ”
เมื่อเห็นฉินซื่อเป็นเช่นนี้ ฮูหยินผู้เฒ่าก็จนปัญญาเช่นกัน นางดึงแขนออกจากมือที่ประคองอยู่ แล้วให้แม่นมพากลับไปยังโถงพระ ผ่านข้างกายเจียงชิงเอ๋อร์แล้วจึงชะงักฝีเท้า
เพื่อระงับโทสะของจ้าวฝูไห่ เมื่อครู่ฮูหยินผู้เฒ่าฟาดฝ่ามือลงไปเต็มแรง บัดนี้แก้มของเจียงชิงเอ๋อร์บวมแดง ครั้นเห็นอีกฝ่ายมองมา นางก็หดตัวด้วยความหวาดหวั่น
ฮูหยินผู้เฒ่ากล่าวเตือนด้วยน้ำเสียงเคร่งขรึม
“บัดนี้เจ้าเป็นว่าที่พระชายา ทุกคำพูดทุกการกระทำมิได้เป็นเพียงหน้าเป็นตาของจวนโหว หากยังแสดงถึงกิริยาของราชวงศ์ด้วย หากยังพูดจาไม่ยั้งคิด ไร้ความยับยั้งเช่นวันนี้ ภายหน้าย่อมเกิดหายนะ”
เจียงชิงเอ๋อร์ก้มหน้าด้วยความหวาดกลัว ไม่กล่าวอะไร ดวงตาคลอด้วยหยาดน้ำตาแห่งความน้อยใจ เจือแววขุ่นเคืองอยู่ราง ๆ