โจวอวี่อันลืมตาขึ้นมาก็พบว่าตนอยู่ในห้องที่ตกแต่งอย่างโบราณ... ไม่สิ! ให้ถูกต้องคืออยู่ในตำหนัก!
เขาขยับตัวเล็กน้อย จึงรู้ว่ามีคนกำลังอุ้มเขาอยู่
มือคู่อุ่นประคองแผ่นหลังของเขา การเคลื่อนไหวคล่องแคล่วและระมัดระวัง
เขาก้มลงมอง พบว่าตนสวมเสื้อคลุมขุนนางตัวน้อยทำจากแพรทอไหมทอง พื้นผ้าเป็นสีแดงชาด ปักลายงูหลาม เส้นไหมทองสะท้อนแสงแดดเป็นประกายระยิบระยับ
“อาฉานแต่งตัวเรียบร้อยแล้วหรือยัง?”
โจวอวี่อันหันไปตามเสียง เห็นสตรีสูงศักดิ์ในชุดนางในกำลังเดินมาทางนี้ นางเกล้ามวยผมสูง ผิวพรรณผุดผ่อง ดวงตาหงส์เรียวเฉี่ยวขึ้นเล็กน้อย ดูสูงส่งและเย้ายวน
“ทูลพระสนมกุ้ยเฟย แต่งกายเรียบร้อยแล้วเพคะ” นางกำนัลที่อยู่ข้าง ๆ ก้มหน้าตอบ
คนที่อุ้มเขาดูท่าจะเป็นแม่นม นางกระชับอ้อมแขนให้แน่นขึ้น พลางกล่อมเสียงเบา “องค์ชายหกทรงว่านอนสอนง่าย อีกประเดี๋ยวก็จะถึงพิธีจับของมงคลแล้วเพคะ”
องค์ชายหก
โจวอวี่อันรู้สึกว่ายิ่งสถานะสูงเท่าไร ก็ยิ่งโชคร้ายเท่านั้น
ไม่อย่างนั้นระบบคงไม่ส่งเขามาทำภารกิจหรอก
พระสนมกุ้ยเฟยหยุนเดินเข้ามา ก้มลงหยิกแก้มโจวอวี่อัน มุมปากยกขึ้นเล็กน้อย “อุ้มให้มั่น อีกเดี๋ยวตอนจับของมงคล นอกจากข้ากับฝ่าบาทแล้ว ห้ามให้หญิงชราอย่างฮองเฮาแตะต้องอาฉานเด็ดขาด จำไว้หรือไม่?”
“พวกหม่อมฉันจำไว้แล้วเพคะ”
ระหว่างรอพิธีจับของมงคลเริ่ม โจวอวี่อันรีบท่องในใจว่า
“ระบบ อยู่ไหม? เร็วเข้า เนื้อเรื่องของโลกนี้!”
เสียง “ติ๊ง” ดังขึ้นในห้วงความคิด ตามด้วยเสียงของระบบ
【สวัสดีโฮสต์ กำลังถ่ายทอดเนื้อเรื่อง...】
ร่างเดิม โจวอวี่อัน เป็นโอรสองค์ที่หกของจักรพรรดิผู้สถาปนาราชวงศ์ชิ่ง มารดาผู้ให้กำเนิดคือพระสนมกุ้ยเฟยหยุน ผู้เป็นที่โปรดปรานเพียงหนึ่งเดียวในวังหลัง
องค์ชายใหญ่โจวอวี่ผิง ปีนี้อายุสามสิบแล้ว มารดาผู้ให้กำเนิดเป็นพระชายาเอกของจักรพรรดิองค์ก่อน เดิมทีเขาควรเป็นโอรสเอก แต่กลับถูกรับตัวกลับมาเอาภายหลังจากจักรพรรดิองค์ก่อนขึ้นครองราชย์