หลิวเฟิงดึงประตูเปิดออก ใบหน้าหล่อเหลาแต่แฝงความเจ้าเล่ห์ก็ยื่นเข้ามาใกล้ทันที
“ฮี่ ๆ พี่ใหญ่ ผมเองครับ น้องชายของพี่”
หวังเคว่ยยักคิ้วยิ้มตาหยี พลางถูมืออย่างกระวนกระวาย
ที่จริงในใจเขาก็หวั่น ๆ อยู่ไม่น้อย
หลังหนีออกมาจากเขาหมูป่า เขาก็ไปนั่งดักรออยู่ตรงปากหมู่บ้านครึ่งค่อนวัน ครุ่นคิดซ้ำแล้วซ้ำเล่าว่าจะเอาผลวิญญาณสามผลในเขามาเป็นของตัวเองได้อย่างไร
สิ่งแรกที่เขาคิดได้คือหาคนมาร่วมมือ
ตัวเขาเป็นแค่ผู้ใช้เวทมนตร์ขั้นหนึ่ง หากคิดจะลอบขโมยผลไม้ต่อหน้าหมูป่าปีศาจเพียงลำพัง ก็ไม่ต่างอะไรกับเดินไปหาความตาย
แต่เขาก็ไม่มีเพื่อนผู้ใช้เวทมนตร์ฝีมือดีที่ไหน คิดไปคิดมา เขาจึงนึกถึงหลิวเฟิง
วิชาลับของหลิวเฟิงแข็งแกร่งเกินเหตุ แถมยังมีแฟนสาวเป็นผู้ใช้เวทมนตร์สายสายฟ้าอีกคน ขอแค่ดึงทั้งสองคนมาร่วมมือได้ โอกาสที่จะได้ผลวิญญาณก็จะเพิ่มขึ้นมาก
ยิ่งไปกว่านั้น ผลวิญญาณมีพอดีสามผล แบ่งกันคนละผล ไม่ต้องแย่งกัน
“ยังกล้ามาอีกเหรอ”
หลิวเฟิงมองใบหน้านั้น แล้วใช้วิชาสำรวจใส่ตามความเคยชิน
【ผู้ใช้เวทมนตร์】: หวังเคว่ย (แยกกาย)
……
เป็นแยกกายจริง ๆ ด้วย
สีหน้าของเขาไม่เปลี่ยน แต่ในใจกลับยิ่งอยากได้วิชาของหวังเคว่ยมากขึ้นเรื่อย ๆ
ของแบบนี้ จะมีประโยชน์ในการต่อสู้แค่ไหนยังไม่รู้ แต่เรื่องเอาชีวิตรอดนี่ไม่ต้องพูดถึงเลย
ถ้าเรียนรู้ได้ ความสามารถในการเอาตัวรอดของเขาจะเพิ่มขึ้นอย่างมาก
“พี่ใหญ่ ผมมาขอโทษครับ”
หวังเคว่ยทำสีหน้าจริงใจ “ผมสาบานเลยว่าไม่ได้คิดร้ายกับพี่แม้แต่นิดเดียว! ทั้งหมดเป็นเพราะตาแก่จ้าวหลงนั่นลากผมมาด้วยต่างหาก อีกอย่าง ฝีมือกระจ้อยร่อยอย่างผมจะไปทำให้พี่ใหญ่กับพี่สะใภ้คันฟันได้ยังไงล่ะครับ”