[คุณได้เข้าสู่หมู่บ้านมือใหม่]
ที่ปากทางเข้าหมู่บ้านหมู่เย่ หลิวเฟิงลากกระเป๋าเดินทาง สมองตื้อไปหมด
“ใคร?!”
เขาสะบัดหน้าหันขวับไปมองรอบด้าน
ถนนในหมู่บ้านว่างเปล่า
นอกจากหมาพื้นบ้านตัวหนึ่งนอนอยู่ใต้ต้นไทรใหญ่ไม่ไกลนัก ก็ไม่มีแม้แต่เงาผี
“เดี๋ยวนะ... บนหัวหมาตัวนั้นอะไรน่ะ?”
หลิวเฟิงขยี้ตาอย่างแรง
เหนือหัวของหมาพื้นบ้าน มีแถบสีแดงลอยเด่นอยู่
จากนั้น ฉากแสงโปร่งแสงก็ผุดขึ้นมาตรงหน้าเขา
[เลเวล 2 · หมาพื้นบ้านไฉ่ไฉ]
[หากต้องการดูข้อมูลรายละเอียดของเป้าหมายนี้ จำเป็นต้องเรียนรู้วิชาสำรวจ]
“เฮ้ย!”
หลิวเฟิงตื่นเต้นขึ้นมาทันที
นิ้วทองคำ!
ข้ามมิติมาตั้ง 28 ปี ในที่สุดของสิ่งนี้ก็มาแล้ว!
เรื่องราวในชาติก่อน พอนึกขึ้นมาได้ตอนนี้เขาก็รู้สึกมันไร้สาระ
แฟนของเพื่อนมีชู้ เพื่อนก็เรียกเขาไปช่วยจับมือที่สาม
คนก็จับได้ แต่มือที่สามนั่นโมโหจนลนลาน คว้ามีดผลไม้บนโต๊ะมาก็กระหน่ำแทงเขาเป็นชุด
สิ่งที่ทำให้เขาลืมไม่ลงที่สุดคือ ชายหนุ่มชาวเทียนฝู่สูงเมตรแปดไว้เคราแพะนั่น ในขณะที่เอามีดแทงเขาก็ยังร้องเสียงแหลมพร้อมงอนิ้วทำท่าเหมือนกล้วยไม้
เพราะอย่างนั้น เขาก็เลยถูกแทงตายมาอยู่ที่โลกคู่ขนานที่ชื่อว่า บลูสตาร์ นี้
หลิวเฟิงไม่ได้ข้ามมิติแบบทะลุเข้าวิญญาณเหมือนกับตัวเอกในนิยายพวกนั้น แต่เขาเกิดใหม่ในครรภ์
แต่ปัญหาคือ เขาไม่มีนิ้วทองคำ ซึ่งเป็นของจำเป็นสำหรับผู้ข้ามมิติ
นอกจากภูมิหลังเด็กกำพร้าที่พ่อแม่ตายแล้ว ก็ไม่มีอะไรเลย
ตอนเพิ่งโตขึ้นมา เขาก็เคยคิดจะเป็นนักลอกงานเขียนอยู่เหมือนกัน
แต่น่าเสียดาย ความจริงตบหน้าเขาเสียงดัง
ความทรงจำในชาติก่อนมันเลือนลางไปหมดแล้ว อาจจะฮัมท่อนคอรัสออกมาได้บ้าง หรือนึกฉากหนังได้นิดหน่อย นอกจากจะเอาไว้อวดต่อหน้าเพื่อนแล้ว ก็ไร้ประโยชน์สิ้นดี
ต่อมาหลิวเฟิงคิดว่าความรู้เปลี่ยนชะตาชีวิตได้ ก็เลยตั้งหน้าตั้งตาเรียน
แต่เรื่องของพรสวรรค์นี่ มีก็คือมี ไม่มีก็คือไม่มี
เขาเข้าเรียนในโรงเรียนที่พอใช้ได้ จบมาก็เข้าบริษัทพอใช้ได้ ทำงานอยู่อย่างนั้นถึง 6 ปี
ชีวิตมนุษย์เงินเดือนหกปีติดต่อกัน ทำงานล่วงเวลาจนดึกเป็นเรื่องปกติ
จนกระทั่งอาทิตย์ก่อน เขาหักโหมจนตัวเองต้องเข้าโรงพยาบาล
หมอบอกว่า ถ้ายังเป็นแบบนี้ต่อไป อยู่ๆ ก็ช็อกตายสักวันก็เป็นได้
วันที่ออกจากโรงพยาบาล หลิวเฟิงยื่นใบลาออกโดยไม่อิดออด ตัดสินใจกลับบ้านเกิด
“หมู่บ้านมือใหม่ แถบเลือด...”
หลิวเฟิงบังคับตัวเองให้ใจเย็นลง สมองทำงานอย่างรวดเร็ว “เกมมาสู่โลกจริงแล้ว หรือว่ามีแค่ฉันคนเดียวที่มีแผงควบคุมนี้?”
ทันใดนั้นเขาก็คิดอะไรขึ้นมาได้ หันหลังเดินออกไปนอกหมู่บ้านอีกก้าว
แรงที่มองไม่เห็นผลักเขากลับมา
[ผู้เล่นจำเป็นต้องเลื่อนถึงเลเวล 10 จึงจะออกจากเขตหมู่บ้านมือใหม่ได้]
เสียงเตือนกลไกเย็นชาดังก้องในหัว
หลิวเฟิงเหวอไปเลย
“นี่ไม่ใช่ ฉันกลับบ้านมาใช้ชีวิตง่ายๆ ไม่ได้มาอยู่ในคุกนะ ทำไมถึงออกไปไม่ได้ซะงั้น?”
เขาเริ่มร้อนใจ “อย่างน้อยก็ให้ฉันไปซื้อเครื่องใช้จำเป็นบ้างสิ?”
ไม่มีเสียงตอบรับใดๆ
หลิวเฟิงลากกระเป๋า ยืนอยู่บนถนนในหมู่บ้าน ถูกลมพัดจนผมยุ่งเหยิง
ผัวะ!
ยุงตัวหนึ่งเกาะบนหน้าเขา เขาเอามือตบไปโดยไม่ทันคิด
-6
ตัวเลขความเสียหายลอยขึ้นมา
[สังหารสำเร็จ เลเวล 0 · ยุง ได้รับค่าประสบการณ์ +0.1 เหรียญทองแดง +1]
[หมายเหตุ: 1 เหรียญทองแดง แลกได้ 1 หยวน, 1 เหรียญเงิน แลกได้ 10 หยวน, 1 เหรียญทอง แลกได้ 100 หยวน]
หลิวเฟิงก้มมองซากยุงในอุ้งมือ จ้องดูมันกลายเป็นแสงสีขาวแล้วหายไป
“แบบนี้ก็ได้เหรอ?”
ตอนแรกเขาเหวอไปครู่หนึ่ง จากนั้นมุมปากก็ค่อยๆ ยกขึ้นอย่างบ้าคลั่ง
“ฮ่าๆๆ รวยแล้ว!”
สีหน้าเขาตื่นเต้น
เห็นได้ชัดว่านี่ไม่ใช่เกมมาสู่โลกจริงแน่นอน เป็นนิ้วทองคำของเขาแต่เพียงผู้เดียว
ถ้าโลกกลายเป็นเกมจริงๆ ก็น่าจะต้องมีปรากฏการณ์ฟ้าดินวิปริตสิ?
สัตว์เลี้ยงสัตว์ป่าควรกลายเป็นมอนสเตอร์ไปนานแล้ว
หนึ่งเหรียญทองแดงเท่ากับหนึ่งหยวน
ตบยุงตัวหนึ่งก็ได้เงินหนึ่งหยวน
เขาทำงานเป็นทาสในเมือง ทำงานล่วงเวลาทุกวันจนตัวเองเหนื่อยเหมือนหมา เดือนหนึ่งก็เพิ่งจะเกินหมื่นมาแบบฝืดๆ
ลองคำนวณดู เขาแค่ตบยุงหมื่นตัว ก็เท่ากับที่เขาทำงานหามรุ่งหามค่ำทั้งเดือน?
แล้วถ้าเป็นมอนสเตอร์เลเวลสูงล่ะ?
สายตาของหลิวเฟิง ค่อยๆ เลื่อนไปยังหมาพื้นบ้านใต้ต้นไทรใหญ่
หมาพื้นบ้านเหมือนจะรู้สึกอะไรได้บางอย่าง มันค่อยๆ ลืมตาขึ้น
ระยะห่างร่วมสิบกว่าเมตร คนกับหมา สบตากัน
วินาทีต่อมา
“โฮ่ง โฮ่ง!”
หมาพื้นบ้านดีดตัวขึ้นมา ไล่เขี้ยวส่งเสียงคำรามแล้วพุ่งเข้าใส่หลิวเฟิง
“เชี่ย บรูซ แกจะทำอะไรน่ะ?”
หลิวเฟิงด่าไปคำหนึ่ง แต่ใจก็แอบผวาไม่น้อย
แต่เขาไม่ได้วิ่งหนี
มนุษย์วานรเดินตัวตรงจะไปกลัวหมาพื้นบ้านได้ยังไง?
เขาตาไว คว้าท่อนไม้จากข้างทางขึ้นมา จังหวะที่หมาพื้นบ้านกระโจนเข้าใส่ เขาหวดไม้นั้นลงไป
แต่เพราะนั่งออฟฟิศมานาน ร่างกายไม่แข็งแรง แถมเพิ่งได้นิ้วทองคำมาก็ตื่นเต้นเกินไป ไม้เลยฟาดพลาดไป
จากนั้น ก็นคร่องขาเจ็บแปลบขึ้นมา
หมาพื้นบ้านกัดขาเขาแน่น
-1
ตัวเลขความเสียหายลอยขึ้นมาจากหัวหลิวเฟิง ความอ่อนแรงวูบหนึ่งก็พลันเกิดขึ้น
ไม่ทันได้คิดมาก เขาหวดท่อนไม้ใส่หัวหมาพื้นบ้าน
-2
-2
-2
...
ตัวเลขความเสียหายติดๆ กันลอยออกมาจากหัวหมาพื้นบ้าน แถบเลือดลดลงรัวๆ
“ค่าพลังโจมตีนี่กากชะมัดเลยนะ?” หลิวเฟิงฟาดไปด้วย อดบ่นไม่ได้
หัวหมาโดนฟาดติดกันหลายไม้ มันร้องเสียงหลง ปล่อยขา หนีบทางจะหนี
“จะหนี?”
หลิวเฟิงเบิกตากว้าง “วันนี้แกกล้ากัดฉัน พรุ่งนี้ก็อาจจะกล้าฆ่าคนทั้งหมู่บ้าน ดูฉันไม่ตีแกให้ตายเพื่อกำจัดภัยให้ชาวบ้าน!”
เขาเล็งจังหวะดีๆ ฟาดใส่หัวหมาอีกไม้อย่างเต็มแรง
-2
ไม้นี้ หมาพื้นบ้านล้มลงกับพื้น ขาทั้งสี่กระตุกยิกๆ
หลิวเฟิงฟาดซ้ำอีกหลายไม้
ในที่สุด แถบเลือดก็หมด
[สังหารสำเร็จ เลเวล 2 · หมาพื้นบ้านไฉ่ไฉ ได้รับค่าประสบการณ์ +5 เหรียญทองแดง +50 เนื้อหมา ×1]
ร่างของหมาพื้นบ้านสลายเป็นแสงขาว ลอยมีก้อนแสงสีขาวอยู่ตรงที่
ตาของหลิวเฟิงเป็นประกาย เอื้อมมือไปแตะ
ก้อนแสงนั้นกลายเป็นก้อนเนื้อขนาดเท่าฝ่ามือ ถือในมือยังมีความอุ่นอยู่เล็กน้อย
[เนื้อหมา: หลังกินแล้วจะฟื้นฟูเลือดได้ 10 หน่วย]
“ไฉ่ไฉ!”
จากที่ไกลๆ ก็มีเสียงตะโกนดังมา
หลิวเฟิงเงยหน้าขึ้น ก็เห็นหญิงวัยกลางคนรูปร่างอวบกำลังเดินเร็วๆ มา
ใจเขารีบร้อน รีบยัดเนื้อหมาเข้าปากกัดไปหนึ่งคำ
เนื้อละลายในปาก รสหอมสดชื่น
+10
เลือดถูกเติมเต็ม ขณะเดียวกัน แผลบนขาก็สมานตัวอย่างเห็นได้ชัด เพียงชั่วพริบตาก็กลับเป็นเหมือนเดิมไม่ต่างจากไม่เคยบาดเจ็บ
“พ่อหนุ่ม ไม่เป็นไรใช่ไหม?”
หญิงวัยกลางคนหอบเล็กน้อยเดินมาถึงตรงหน้า หน้าตาเต็มไปด้วยความร้อนใจ “เมื่อกี้ฉันได้ยินเจ้าไฉ่ไฉของฉันกำลังเห่า มันกัดนายรึเปล่า?”
“มีหมาตัวหนึ่งจะมากัดผมครับ แต่ผมใช้ไม้ไล่มันไปแล้ว” หลิวเฟิงตอบหน้าตาเฉย
“เจ้าหมาบ้านั่น!”
เฉินซิ่วอิงฟังแล้ว ก็หันไปด่าไปที่ถนน “เดี๋ยวฉันจะทุบมันให้ตายเลย”
หลิวเฟิงถือเนื้อหมาที่เหลืออยู่ครึ่งก้อน ทำอะไรไม่ถูก
“เอ๊ะ หนุ่มน้อยกินเนื้ออะไรน่ะ? กลิ่นหอมดีจังเลย”
เฉินซิ่วอิงเหลือบเห็นกระเป๋าเดินทางตรงตีนของหลิวเฟิง แล้วเงยหน้ามองเขา “นายก็เป็นชาวบ้านหมู่เย่เหมือนกันเหรอ? ฉันไม่เคยเห็นหน้านายมาก่อนเลยนะ?”
“เอ่อ... พ่อผมชื่อหลิวเจี้ยงกั๋วครับ” หลิวเฟิงกระแอมเขินๆ
เขาไปเรียนมหาวิทยาลัยตั้งแต่ออกจากหมู่บ้าน นับดูก็ไม่ได้กลับมา 6 ปีแล้ว
“นายเป็นลูกของเจี้ยงกั๋วเหรอ?”
เฉินซิ่วอิงนิ่งไปครู่หนึ่ง ทันใดนั้นก็นึกอะไรขึ้นได้ แล้วมองเขาตั้งแต่หัวจดเท้าอีกหลายตลบ "คิดออกแล้ว นายคือเสี่ยวเฟิง ใช่ไหม?"
"ใช่ครับ" หลิวเฟิงพยักหน้า
"เสี่ยวเฟิง สุดท้ายนายก็กลับมาแล้ว!"
เฉินซิ่วอิงตบขาตัวเองหนึ่งที สีหน้าทั้งร้อนใจและโกรธ "บ้านนายไม่มีแล้ว!"
"บ้านไม่มีแล้ว?"
หลิวเฟิงขมวดคิ้ว "หมายความว่าไงครับ? บ้านเก่าผม... ถล่มแล้วเหรอ?"
Ps: หนังสือใหม่เริ่มแล้ว มีนิยายแนวเดียวกันจบแล้วสองเล่มเป็นล้านคำ เชิญเพิ่มเข้าชั้นหนังสือได้อย่างวางใจ