“อึก” หลิวเฟิงกลืนน้ำลายลงคออย่างแรง
ครืน!
เสาสายฟ้าคลั่งสายหนึ่งฟาดลงมาจากฟากฟ้า ผ่าลงบนตัวราชันหมูป่าปีศาจอย่างจัง
ราชันหมูป่าปีศาจส่งเสียงร้องคำรามด้วยความเจ็บปวด ร่างมหึมาถูกแสงสายฟ้ากลืนหายไป
หลิวเฟิงยังไม่ทันเห็นชัดว่าเกิดอะไรขึ้น แสงไฟฟ้าก็วาบขึ้น ร่างของเขาถูกฉู่หลิงอุ้มพาดเอว ก่อนจะพุ่งออกไปด้านข้างหลายเมตร
สายตาของทั้งคู่ประสานกัน
ใบหน้าซีดเซียวของฉู่หลิงมีสีแดงระเรื่อขึ้นมาเพียงเล็กน้อย ทว่าในวินาทีถัดมา ตราแสงสายฟ้าคล้ายรอยแตกก็พลันปรากฏบนใบหน้าของเธอ ขาอ่อนยวบลง ทั้งสองคนจึงล้มลงกับพื้นพร้อมกัน
ฉู่หลิงอ้าปากกระอักเลือดก้อนใหญ่ เลือดกระเซ็นลงบนใบไม้แห้ง เป็นภาพชวนสยดสยอง
“เสี่ยวหลิง!”
หลิวเฟิงรีบลุกขึ้น มือทั้งสองยื่นค้างอยู่ข้างตัวเธอ อยากช่วยประคองแต่ก็ไม่กล้าแตะต้อง สมองพลันไล่ทบทวนสิ่งของทั้งหมดในช่องเก็บของอย่างรวดเร็ว
ไม่มีสกิลรักษาแม้แต่อันเดียว ไอเทมฟื้นฟูเลือดก็ไม่มีสักชิ้น
เขาร้อนใจจนเหงื่อผุดเต็มหน้าผาก
“คุณมาที่นี่ทำไม…”
เสียงของฉู่หลิงอ่อนแรงจนแทบไม่ได้ยิน “ฉันไม่ได้ติดต่อสมาคมผู้ใช้เวทมนตร์ ให้พวกเขาจัดการอพยพชาวบ้านหรอกหรือ?”
“คุณไม่อยู่บ้าน ผมกลัวว่าคุณจะเป็นอะไรไป ก็เลยเข้ามาในภูเขา”
หลิวเฟิงสูดลมหายใจลึก ยืนขึ้นขวางอยู่ตรงหน้าเธอ “เสี่ยวหลิง วางใจเถอะ วันนี้ผมจะพาคุณออกไปให้ได้”
ไม่ว่าจะเป็นการตอบแทนบุญคุณหรือทำภารกิจให้สำเร็จ เขาก็ต้องพาฉู่หลิงออกจากเขาหมูป่าไปทั้งเป็น
ฉู่หลิงมองแผ่นหลังของเขา ใจลอยไปชั่วขณะ
เธอส่ายหน้า พยุงตัวลุกขึ้นโดยจับลำต้นไม้ไว้ แสงสายฟ้ารอบกายสว่างขึ้นอีกครั้ง ดาบสายฟ้าก่อตัวขึ้นในฝ่ามือ ทว่าประกายบนตัวดาบกลับหม่นลงกว่าเดิมหลายส่วน “คุณไม่ใช่แม้แต่ผู้ใช้เวทมนตร์ ไม่ใช่คู่มือของมันหรอก รีบไป ฉันจะถ่วงเวลาไว้เอง”
หลิวเฟิงหันกลับไป ใช้วิชาสำรวจใส่เธอ
【ผู้ใช้เวทมนตร์】: ฉู่หลิง
【ระดับ】: Lv30
【แถบเลือด】: 10000/50000
【พลังโจมตี】: 1500
【พลังป้องกัน】: 1000
【ความเร็ว】: 800
【สกิล】: ระเบิดสายฟ้า, สายฟ้าแลบ, ดาบลงทัณฑ์สายฟ้า, หัตถ์ลับเทพสายฟ้า
แถบเลือดเต็มมีห้าหมื่น ตอนนี้เหลือแค่หนึ่งหมื่น