หลินเฟิงยังไม่รู้ว่าโจวเจ๋อกับจางต้าชุนต่างก็คิดจะหาเรื่องเขา แน่นอนว่าต่อให้รู้ เขาก็ไม่คิดใส่ใจ
แค่พวกมดปลวกไม่กี่ตัว ถ้าเขาอยากจะเหยียบย่ำเมื่อไหร่ ก็ทำได้ทุกเมื่อ
ส่งผักเสร็จ หลินเฟิงไม่ได้แวะที่อำเภอ ปั่นจักรยานกลับบ้านตรง ๆ
“วันนี้กลับมาเร็วจัง” ซูอวี้เฟินรู้สึกแปลกใจเล็กน้อย
ต้องรู้ว่าโดยปกติหลินเฟิงกว่าจะกลับก็ช่วงบ่าย ๆ บางทีฟ้ามืดแล้วกว่าจะถึงบ้าน วันนี้กลับมาเร็วมาก
“พี่ ผมจะปรึกษาอะไรหน่อย”
หลินเฟิงล้างหน้าแล้วดึงซูอวี้เฟินลงนั่ง “พี่ลองดูสิ เราจะหาที่เลี้ยงหมูสักสองสามตัวกับไก่อีกหลายสิบตัวได้ไหม”
“หา? เลี้ยงพวกนั้นทำไม?” ซูอวี้เฟินถามอย่างแปลกใจ
หลินเฟิงเล่าความต้องการของสวี่หวานชิงให้ฟัง แล้วพูดต่อ “ถ้าส่งแค่ผักอย่างเดียวมันจำเจเกินไป ถ้าเพิ่มเนื้อสัตว์เข้าไปด้วย เราจะได้กำไรมากขึ้น ตอนนั้นพี่ช่วยเลี้ยงให้หน่อย แล้วเงินเราแบ่งคนละครึ่ง”
อันที่จริงเขาไม่ได้สนใจเรื่องนี้เท่าไหร่ เลยปล่อยให้ซูอวี้เฟินดูแลดีกว่า
ส่วนซูอวี้เฟินแค่มองเขาอย่างเอาเรื่อง “ต่อให้ไม่ให้เงินฉัน ฉันก็จะช่วยนายอยู่ดี แค่ของที่เลี้ยงมันเยอะไปหน่อย หาที่ไม่ค่อยได้”
ในหมู่บ้านก็มีคนเลี้ยงหมู แต่ส่วนใหญ่เลี้ยงตัวสองตัว ไม่มีใครเลี้ยงเยอะ ๆ เพราะเลี้ยงเยอะกลิ่นแรงเกินไป