ไม่ได้!
ความลับของแม่ห้ามให้คนอื่นรู้เด็ดขาด
เขากับฮั่วหนิงยังไม่ได้บอกแม้แต่พ่อเลย
“เอ่อ... ฉันไม่เล่นแล้ว พวกคุณเล่นกันต่อเถอะ”
ฮั่วเฉินค่อย ๆ ถอยออกมาจากกลุ่มคน
ฮั่วตงกับฮั่วเจี๋ยเดินประกบซ้ายขวา พาเขาไปยังที่ที่ไม่มีคน
พวกเขาเดินผ่านลานเล็ก ๆ เข้าไปในตรอกแห่งหนึ่ง
ฮั่วฟางกำลังกระโดดหนังยางอยู่พอดี จึงไม่เห็นความเคลื่อนไหวทางนั้น
“พวกคุณจะพูดอะไร แม่ผมเป็นอะไรหรือเปล่า” ฮั่วเฉินมองทั้งสองคนอย่างระแวดระวัง
“เอาลูกแก้วออกมา!” ฮั่วเจี๋ยผลักเขาอย่างแรง
ฮั่วเฉินยืนไม่อยู่ ก้นกระแทกพื้นดังตุ้บ
“พวกคุณเรียกผมมาเพื่อแย่งลูกแก้วผมเหรอ” ฮั่วเฉินถามย้ำเพื่อให้แน่ใจว่าพวกเขามีจุดประสงค์อะไร
“ใครใช้ให้แกน่ารำคาญขนาดนั้น! มีเงินนิดหน่อยก็เอาออกมาอวด เอาลูกแก้วออกมา ได้ยินไหม!”
“ไม่อย่างนั้นวันนี้ฉันจะตีแกให้ตาย!”
ฮั่วเฉินได้ยินคำพูดเหล่านั้นกลับยิ้มออกมา
ที่แท้ก็ไม่ได้รู้ความลับของแม่ แบบนี้ก็ดีแล้ว
แม่เคยบอกว่า ถ้าโดนคนอื่นรังแกข้างนอก ต้องรู้จักทำตัวอ่อนข้อก่อน อย่าฝืนทำตัวเก่ง
ฮั่วเฉินเปิดถุงผ้าใบเล็กของตัวเอง เทลูกแก้วออกมาจนกระจายเต็มพื้น
ตรงนั้นมีเนินดินเล็ก ๆ ลูกแก้วจึงกลิ้งลงไปตามเนิน
ฮั่วเจี๋ยเห็นแล้วตาเป็นประกาย
“ฮั่วตง ยืนทื่ออยู่ทำไม รีบเก็บสิ!”
ทั้งสองรีบวิ่งตามลูกแก้วลงไป ฮั่วเฉินฉวยโอกาสตอนพวกเขาไม่ทันระวัง ลุกขึ้นจากพื้นแล้ววิ่งกลับไปที่ลานเล็ก ๆ ทันที
ตอนกลับมาถึงลานเล็ก ๆ ฮั่วฟางกำลังตามหาเขาอยู่ ร้อนใจจนเหงื่อท่วมหน้า
พอเห็นฮั่วเฉิน เธอก็รีบดึงเขามาอยู่ตรงหน้า