“ยังต้องให้คุณบอกอีกเหรอ เรื่องนี้คนทั้งหมู่บ้านรู้กันหมดแล้ว” ฮั่วจี้อวี่เม้มริมฝีปาก “กลิ่นหอมของซาลาเปาไส้เนื้อขนาดนั้น พวกคุณไม่ได้กลิ่นกันหรือไง”
“ป้าหลิวกับหลี่ตงเหมยยังเอาหมั่นโถวกับแผ่นแป้งกลับบ้านทุกวันเลยนะ ล้วนทำจากแป้งขาวทั้งนั้น”
สิ้นเสียง ก็มีเสียงกลืนน้ำลายดังขึ้น
ฮั่วโส่วเถียนสูบบุหรี่สองคำ “ดูพวกแกสิ ไม่เอาไหนกันเลย แค่ได้ยินว่าซาลาเปาไส้เนื้อก็อยากกินจนเป็นแบบนี้แล้ว”
“พ่อคะ พี่รองรับปากว่าจะให้ค่าเลี้ยงดูพ่อกับแม่ ต้องให้ก่อนปีใหม่ใช่ไหมคะ” เสิ่นซิ่วฟางพลันพูดถึงเรื่องนี้ขึ้นมา “ถึงตอนนั้นแบ่งให้บ้านเราสิบห้าหยวนนะคะ ในท้องฉันไม่มีอะไรบำรุงเลย หลานชายของพ่อจะโตดีได้ยังไง”
ฮั่วโส่วเถียนได้ยินดังนั้น สีหน้าก็หม่นลง
เดิมทีเขากับหลิวหูอิงไปบ้านเฉียวอัน ก็เพราะอยากตกลงเรื่องนี้กันเป็นการส่วนตัว
ใครจะคิดว่าเฉียวอันจะพาพวกเขาไปที่กองผลิต จนตอนนี้คนในบ้านรู้เรื่องกันหมดแล้ว
ทั้งพี่ใหญ่และน้องสามต่างก็จ้องเงินสามสิบหยวนตาเป็นมัน
เขากับหลิวหูอิงแทบไม่มีโอกาสได้เอาเงินไปใช้เลย
หวังซูวิ๋นเห็นเสิ่นซิ่วฟางอยากได้เงินส่วนแบ่งมากกว่า ก็ไม่พอใจขึ้นมาทันที “ทำไมแกท้องแล้วถึงต้องได้ส่วนแบ่งมากกว่าด้วย? ในท้องแกเป็นผู้ชายหรือผู้หญิงก็ยังไม่รู้เลย แต่บ้านสามของเรามีหลานชายอยู่สองคนเต็ม ๆ! บ้านเราต่างหากที่ควรได้สิบห้าหยวน!”
เถียงกันไปเถียงกันมา ทั้งสองก็ลงไม้ลงมือกัน ฮั่วจี้ฟงกับฮั่วจี้อวี่รีบเข้าไปห้าม
บ้านฮั่วพากันทะเลาะอึกทึกมาจนถึงริมแม่น้ำ
เฉียวอันไม่รู้เลยว่าเพราะค่าเลี้ยงดูสามสิบหยวน ช่วงสองสามวันนี้บ้านฮั่วแทบจะทะเลาะกันจนบ้านแตก