“——แคร็ก!”
นั่นคือเสียงกระดูกจมูกหัก
เอ่อร์ตั้นราวกับถูกใครผลักจากด้านหน้า ศีรษะหงายแล้วล้มถอยหลังไป
ตอนที่เขาล้มกระแทกพื้น พี่เมิ่งถึงเพิ่งรู้สึกว่าลำคอเย็นวาบ
เธอยกมือกุมคอ ดวงตาเบิกกว้าง
อยากจะอ้าปากพูดอะไรสักอย่าง แต่สุดท้ายกลับมีเพียงเสียง “ครืดคราด” ในหลอดลม
แผ่นไม้แตกที่เฉียวอันสะบัดออกไปเมื่อครู่กรีดตัดหลอดเลือดแดงที่คอของพี่เมิ่งขาดสะบั้น
ไม่มีใครช่วยชีวิตเธอได้แล้ว
เฉียวอันมองเธออย่างเย็นชา แล้วกดเสียงต่ำ “กล้าทำร้ายลูกฉัน ก็หาที่ตายเอง”
พี่เมิ่งรู้สึกหนาวเหน็บไปทั้งตัว ราวกับตกลงไปในถ้ำน้ำแข็ง
เลือดที่พุ่งทะลักออกมาพาชีวิตทั้งหมดของเธอไปด้วย
ร่างของพี่เมิ่งเอียงวูบ ก่อนจะฟุบลงกับพื้นอย่างไร้เรี่ยวแรง
ดวงตาคู่นั้นยังคงเบิกค้าง ราวกับไม่อยากเชื่อว่าตัวเองกำลังจะตาย
ทำงานลักพาตัวเด็กมานานหลายปี ทำไมคราวนี้ถึงได้ไปหาเรื่องดาวมรณะเข้าให้
จียี่สุ่นกับคนอื่น ๆ มองภาพตรงหน้าด้วยความตกตะลึง
เมื่อครู่เกิดอะไรขึ้นกันแน่
เฉียวอันสะบัดมือครั้งเดียว ผู้หญิงค้ามนุษย์ก็ลงไปนอนกองกับพื้นแล้วหรือ
ตำรวจหนุ่มคนหนึ่งรีบวิ่งเข้าไปตรวจลมหายใจของพี่เมิ่ง
จากนั้นก็ส่ายหน้าให้จียี่สุ่น
ตำรวจอีกสองนายช่วยกันพยุงเอ่อร์ตั้นขึ้นมา
ใบหน้าของเขายิ่งดูสยดสยองกว่าเดิม
กระดูกสันจมูกแตกละเอียด ส่วนล่างของจมูกเบี้ยวไปด้านหนึ่ง ดูแล้วชวนขบขัน รูจมูกทั้งสองข้างยังคงมีเลือดไหลออกมาไม่หยุด
ฟันบนหักหมด เอ่อร์ตั้นพ่นเลือดออกมาคำหนึ่ง ข้างในมีฟันหักปนอยู่สิบกว่าซี่
จียี่สุ่นอดหนาวสะท้านไม่ได้ สภาพน่าสยดสยองขนาดนี้ แค่เห็นก็เจ็บแทนแล้ว