จู่ ๆ หลิวเจิ้นกังก็นึกถึงประโยคสุดท้ายที่เฉียวอันพูดขึ้นมาได้
“คุณบอกว่าข้อมูลพวกนี้ผิดจนเกินไปอย่างนั้นเหรอ?”
“ที่คุณพูดหมายความว่ายังไง? คุณรู้ได้ยังไงว่าข้อมูลผิด? คุณเป็นใครกันแน่?”
เดิมทีเฉียวอันก็ไม่ใช่คนอารมณ์ดีอยู่แล้ว พอได้ยินเขาพูดจารุกไล่เช่นนี้ เธอก็ไม่คิดจะคุยกับเขาดี ๆ
“ฉันเป็นใครแล้วเกี่ยวอะไรกับคุณ? คุณคิดว่าตัวเองเป็นใครกัน?”
“อีกอย่าง แค่เป็นคนก็เห็นแล้วว่าข้อมูลนี้ผิด ตามมาตรฐานการคำนวณของพวกคุณ เครื่องกัดเหล็กแบบใช้มือเครื่องนี้มีค่าความคลาดเคลื่อนอย่างน้อยสองไมครอน”
“คุณรู้ไหมว่าสองไมครอนหมายถึงอะไร? หมายถึงเครื่องกัดเหล็กที่พวกคุณทำออกมาเป็นของไร้ประโยชน์”
ในหัวของเจ้าเจิ้นกางราวกับมีระฆังใบใหญ่ดังก้องไม่หยุด
เขาพาวิศวกรสองคนคำนวณซ้ำตลอดทั้งคืนถึงสามรอบ กว่าจะพบข้อผิดพลาด แต่ผู้หญิงคนนี้แค่หยิบเอกสารขึ้นมากวาดตามอง ก็เห็นข้อผิดพลาดแล้วหรือ?
เมื่อข้อมูลมีข้อผิดพลาด ต่อให้สร้างเครื่องกัดเหล็กออกมาได้ แต่หากความแม่นยำคลาดเคลื่อนมากเกินไป ก็ไม่อาจผลิตชิ้นส่วนที่ได้มาตรฐาน
เครื่องกัดเหล็กชุดนี้ต้องส่งมอบให้โรงงานอุตสาหกรรมทหาร ซึ่งเกี่ยวข้องกับการวิจัยและการผลิตยุทโธปกรณ์ทางทหารที่ผลิตในประเทศในอนาคต
เจ้าเจิ้นกางร้อนใจจนมีแผลพุพองขึ้นเต็มปาก
“สหายสาว อย่าทำเป็นรู้ดีทั้งที่ไม่รู้อะไรเลยสิ วิศวกรใหญ่เจ้าเป็นวิศวกรที่มีประสบการณ์มากที่สุดและวุฒิการศึกษาสูงที่สุดในโรงงานของเรา ข้อมูลของเขาจะผิดได้ยังไง?”
“นั่นสิ เธออายุเท่าไรเอง จะไปรู้อะไรได้ รีบไป ๆ!”
สองคนที่พยุงเจ้าเจิ้นกางไว้โบกมือไล่เฉียวอันอย่างไม่สบอารมณ์