“วันนี้ฉันขนผักนอกฤดูสดใหม่กับผลไม้พิเศษมาให้พวกคุณ น่าจะเป็นของที่มีแค่ที่เดียวในตลาดมืดแล้วล่ะ”
“พรุ่งนี้เริ่มตั้งแผงขายในตลาดมืดได้เลย ฉันเขียนราคาไว้ในกระดาษแล้ว รายได้แต่ละวันเราแบ่งกันสองต่อแปด”
ฟงซานเฉียงกับพวกช่วยกันขนผักและผลไม้ลงจากรถ
พอเห็นผลไม้กองพะเนินสูงราวภูเขา ก็พากันน้ำลายสอ
มีทั้งแอปเปิล ลูกแพร์ ลูกพีช แถมยังมีลูกแอปริคอตเหลืองอีกด้วย
นี่มันช่วงกลางฤดูหนาวแท้ๆ แต่เฉียวอันกลับหาผลไม้มาได้มากมายขนาดนี้
ผักยิ่งมีหลากหลายชนิดกว่าเสียอีก
ไม่แปลกที่เฉียวอันจะกล้าบอกว่ามีแค่ที่เดียว ของพวกนี้ต่อให้ไปถึงตัวเมืองก็คงไม่มีใครขาย
“พี่สาวใหญ่ คุณเก่งจริงๆ เลยครับ” คราวนี้ฟงซานเฉียงยอมรับจากใจจริง
“อย่าแอบกินล่ะ รอถึงวันตรุษจีน ฉันจะจัดตะกร้าผลไม้ให้พวกคุณคนละใบ รับรองว่าได้กินกันจุใจ” เฉียวอันเตือนปนปลอบ
“พี่สาวใหญ่วางใจได้เลยครับ” ฟงซานเฉียงตบอกให้คำมั่น “พวกเราจะดูอย่างเดียว ไม่แตะต้องเด็ดขาด!”
คุยกันอีกพักหนึ่ง เฉียวอันก็เตรียมจะกลับ
จู่ๆ เธอก็ได้ยินเสี่ยวเหลยกับต้าเป่าคุยกัน
“ลูกพี่ลูกน้องของแกยังไม่มีข่าวอีกเหรอ ตำรวจก็หาไม่เจอหรือไง?”
“ใช่ พี่เขยฉันร้อนใจจะแย่แล้ว ได้ยินว่าเรียกผู้ชายในหมู่บ้านทั้งหนุ่มทั้งแก่ให้ช่วยกันออกตามหา อีกไม่กี่วันก็ตรุษจีนแล้ว เธอหนีไปไหนกันนะ?”
ลูกพี่ลูกน้องหนีไป แถมยังเป็นคนในหมู่บ้านด้วย
หรือว่าลูกพี่ลูกน้องของต้าเป่าจะเป็นผู้หญิงที่หายตัวไปจากหมู่บ้านหลี่?
เฉียวอันหันกลับไป
“เมื่อกี้พวกคุณพูดถึงลูกพี่ลูกน้องที่อยู่หมู่บ้านหลี่ใช่ไหม?”
ต้าเป่าชะงักไป “ใช่ครับ พี่สาวลูกพี่ลูกน้องของผมแต่งงานไปอยู่หมู่บ้านหลี่ เมื่อสองสามวันก่อนเธอหายตัวไป พี่เขยผมยังไปแจ้งตำรวจด้วยครับ”