ชาวบ้านที่ไม่กลัวความวุ่นวายต่างตะโกนสุดเสียง
"หลิวหูอิง เจ้าทำบุญบ้างเถอะ รังแกสะใภ้แบบนี้ไม่กลัวแก่ไปจะได้เวรหรือไง!"
"เฉียวอันเขาอุตส่าห์มีลูกชายให้บ้านพวกเจ้า ยังทำกับเขาอีก ถ้าฮั่วรองกลับมาเจ้าจะเอาดีได้หรือ?"
"ข้าเป็นเจ้า รีบเอาเงินให้เขาไป อย่าหาเรื่องใส่ตัวเลย"
คนพวกนี้พูดกันไปคนละทิศละทาง หน้าของหลิวหูอิงแดงก่ำเหมือนตับหมู
นางไม่กล้าให้เฉียวอันส่งโทรเลขไปหาฮั่วจี้วิ๋นจริง ๆ ในบรรดาลูกชายสามคน คนที่หาเงินได้มากที่สุดคือรอง พอนางกับฮั่วโส่วเถียนแก่ไปก็ต้องพึ่งพาเขา
หลิวหูอิงชั่งน้ำหนักแล้วตัดสินใจเอาเงินให้เขาไปก่อน แค่ไม่ส่งโทรเลข ทุกเดือนฮั่วจี้วิ๋นก็ยังคงส่งเงินมาให้พวกนาง
เฉียวอันอ่านหนังสือไม่ออก แล้วนางจะไปรู้ได้ไงว่าฮั่วจี้อวี่จะเขียนว่าอะไร
"ตกลง ข้าให้เงินเจ้า รองอยู่ตะวันตกเฉียงเหนืองานยุ่งมาก อย่าให้เขาต้องกังวลเพราะเรื่องเล็ก ๆ ในบ้านเลย"
หลิวหูอิงพูดจบก็มองไปทางฮั่วจี้อวี่ "เจ้าเข้าไปหยิบเงินในห้องมา 200"
หวังซูวิ๋นหน้าบึ้ง มองดูผัวตัวเองเดินเข้าบ้านไปเอาเงินอย่างว่าง่าย โมโหจนแทบขาดใจ
ฮั่วจี้อวี่เป็นลูกชายคนเล็กของบ้าน จึงถูกเอ็นดูอยู่แล้ว พอหวังซูวิ๋นแต่งเข้าบ้านมาก็ท้องสามปีได้สอง ทั้งยังเป็นลูกชายทั้งคู่
หลิวหูอิงจึงดูแลบ้านนี้เป็นพิเศษ เงินที่ฮั่วจี้วิ๋นส่งมาส่วนใหญ่ก็ไหลเข้ากระเป๋าพวกเขา
พอฮั่วจี้อวี่กลับเข้าบ้าน เฉินซิ่วฟางที่นั่งอยู่บนพื้นก็มีสายตาที่แทบจะพ่นไฟออกมา
ยายเฒ่าบ้าเอ๊ย แล้วก็บ้านรองสาม พวกหลอกข้าเป็นตัวตลก!
หลิวหูอิงก็หันกลับเข้าบ้านเช่นกัน
ไม่นานนางกับฮั่วจี้อวี่ก็กลับมาที่ลานบ้านอีกครั้ง หลิวหูอิงรับเงินมาจากมือเขา นับไปมาสามรอบ
"เจ้านับให้ชัด ๆ นะ รวม 240 ขาดไปสักอีแปะก็ไม่มี"
เฉียวอันยิ้มรับมาเก็บไว้ "ข้ามีอีกเรื่องหนึ่ง"
นางหันหลังกลับ "เลขาธิการเถียน วันนี้ข้าขอให้ท่านเป็นพยาน บ้านรองเราสี่ปีก่อนก็แยกครัวแล้ว ที่อยู่บ้านพ่อแม่สามีก็เพราะฮั่วจี้วิ๋นกลัวข้าลำบาก ตอนนี้ลูกก็โตแล้ว ข้าจะไม่รบกวนพวกท่านอีก"
"บ้านเราทางตะวันออกของหมู่บ้านมีบ้านดินร้างอยู่หลังหนึ่งไม่ใช่หรือ? ข้าจะพาลูก ๆ ย้ายไปอยู่ที่นั่น"
เถียนหย่งฟู่ได้ยินก็เข้าใจทันที เฉียวอันจะตัดขาดเงินที่ฮั่วจี้วิ๋นส่งให้บ้านฮั่วไปเลยสินะ
"ไม่ได้!"
"ไม่ได้!"
หลิวหูอิงกับหวังซูวิ๋นแทบจะพูดออกมาพร้อมกัน น้ำเสียงร้อนรน
"ทำไมจะไม่ได้?" เฉียวอันย้อนถาม
หลิวหูอิงร้อนรนจนเหงื่อท่วมหัว แต่ไม่รู้จะพูดอะไร
อีกด้านหนึ่ง หวังซูวิ๋นกลอกตาไปมา "พี่สะใภ้รอง เจ้าก็ไม่ได้เรียนหนังสือ แถมมือไม้ก็งุ่มง่าม จะเลี้ยงลูกสองคนคนเดียวได้ยังไง"
"ฮั่วเฉินกับฮั่วหนิงถ้าออกไปอยู่กับเจ้า คงต้องอดตายกันพอดี"
ฮั่วเฉินที่ยืนอยู่ข้างหลังเฉียวอันฟังแล้วก็หน้าซีดเผือด
อาเสี่ยวพูดถูก เฉียวอันไม่เคยทำข้าวให้พวกเขากินเลย บางทีตอนกลางคืนพวกเขาสองคนร้องหิว เฉียวอันก็เอาแต่น้ำเย็นกรอกใส่ ทำให้ตอนนี้ฮั่วหนิงยังปวดท้องอยู่เลย
ฤดูหนาวปีก่อน เขาเพิ่งจำความได้ อากาศหนาวลงกะทันหัน เฉียวอันก็ไม่หาผ้าห่มให้พวกเขา
สุดท้ายเขาไปขอร้องท่านย่า ท่านย่าถึงได้เอาผ้าห่มเก่าสองผืนที่สำลีจับตัวเป็นก้อนโยนมาให้
ถ้าต้องออกไปอยู่กับเฉียวอันจริง ๆ เขากับน้องสาวจะมีชีวิตรอดผ่านฤดูหนาวนี้ไปได้หรือไม่ก็ยังไม่รู้
"ข้ากับน้องสาวอยากอยู่ที่บ้านย่า..." ฮั่วเฉินพูดได้ครึ่งเดียวก็ถูกเฉียวอันขัดจังหวะ
"ที่ก่อนหน้านี้เลี้ยงไม่รอดก็เพราะข้าไม่มีเงินไม่ใช่หรือไง? พวกเจ้าน่ะมีเงินนี่ ได้เดือนละ 20"
"มา มา มา พวกเราดูซิว่าลูกข้าใส่ชุดผ้าขี้ริ้วอะไร เท้าเปล่า มือเท้าก็เป็นแผลหิมะกัด ลูกสาวลูกชายข้าหิวจนตอบไม่ติดแล้ว!"
"ถ้าพวกเจ้าไม่รังแกข้าว่าข้าอ่านหนังสือไม่ออก แอบยักยอกเงินสามีข้าไปหมด ข้าจะเลี้ยงลูกไม่ได้หรือไง?"
หวังซูวิ๋นหัวหด หลบไปข้างหลัง
สะใภ้รองนี่มันฉลาดขึ้นแล้ว นางสู้ไม่ได้
หลิวหูอิงทำได้แต่ด่าทอ พอถึงคราวต้องใช้เหตุผลก็หมดท่า
ปกติเฉินซิ่วฟางน่ะคารมดี แต่ตอนนี้นางกำลังจ้องมองหลิวหูอิงอย่างเคียดแค้น แล้วยิ่งไม่มีทางช่วยพูด
สุดท้ายเฉียวอันก็แยกครัวขาดจากพวกนาง
ไม่เพียงเท่านั้น ยังพาไก่ออกไปอีกสองตัว
หลิวหูอิงเจ็บใจจนต้องเอามือกุมอก
แต่ต่อหน้าเลขาธิการหมู่บ้านกับเพื่อนบ้านมากมายเช่นนั้น นางก็พูดอะไรไม่ได้
สองชั่วโมงต่อมา
เฉียวอันพาฮั่วเฉินกับฮั่วหนิงเดินออกจากประตูบ้าน
มือนางซ้ายจับไก่ตัวหนึ่ง มือขวาจับไก่อีกตัวหนึ่ง บนหลังยังสะพายห่อผ้าด้วย
เด็กหนึ่งคนโตกับเด็กเล็กสองคนเดินอยู่บนคันนา แสงอาทิตย์ยามเย็นทอดเงาของพวกเขายาวเหยียด
ฮั่วเฉินจูงมือฮั่วหนิง เดินไปข้างหน้าอย่างเซื่องซึม
ดูเหมือนเขาจะมองเห็นอนาคตของตัวเองกับน้องสาวแล้ว
ต่อไปจะทำยังไงดีนะ?
พวกเขายังไม่ทันโต ก็ต้องตายเสียแล้วหรือ?
บ้านดินทางตะวันออกของหมู่บ้านที่เฉียวอันพูดถึงนั้น เดิมทีเป็นของครอบครัวเจ้าที่ดิน หลังจากถูกกล่าวหา ก็ตายกันหมดเกลี้ยง บ้านนี้เลยไม่มีคนอยู่ ใคร ๆ ก็รังเกียจว่าอัปมงคล
นางไม่ได้ถือสา ไหน ๆ ก็เป็นคนที่ตายมาแล้วครั้งหนึ่ง แล้วจะมีอะไรให้ต้องกลัว
ร่างเดิมแทบไม่มีข้าวของอะไรเลย
ห่อผ้าเล็ก ๆ ใบหนึ่ง ใส่เสื้อผ้ากับรองเท้าอยู่สองสามชุด กับชามสามใบ ตะเกียบสามคู่ กะละมังล้างหน้าหนึ่งใบ
เดินมาถึงบ้านดิน เฉียวอันก็เอาไก่สองตัวไปขังไว้ในเรือนข้างก่อน
แล้วเดินเข้าเรือนหลัก
เฟอร์นิเจอร์ในบ้านมีครบทุกอย่าง เพียงแต่ฝุ่นจับเป็นชั้นหนา
ก็ต้องขอบคุณชาวบ้านที่เชื่อโชคลาง ถึงได้ปล่อยให้เฟอร์นิเจอร์ไม้ดี ๆ แบบนี้อยู่ โดยไม่มีใครกล้ามาเอาไป ทำให้เฉียวอันได้ประโยชน์ไปฟรี ๆ
ฮั่วเฉินกับฮั่วหนิงยืนอยู่ในบ้าน ไม่รู้จะทำยังไง
เฉียวอันหันกลับไป มองพวกเขาปราดหนึ่ง
ฮั่วหนิงรีบหลบไปอยู่ข้างหลังฮั่วเฉิน หัวไหล่สั่นเทา
ส่วนฮั่วเฉินกำหมัดเล็ก ๆ แน่น พยายามไม่ให้ตัวเองดูหวาดกลัวจนเกินไป
เฮ้อ...
กรรมที่ร่างเดิมก่อไว้ ยังต้องให้นางมาชดใช้
ช่างเป็นชีวิตที่ยากลำบากจริง ๆ
"พวกเจ้าสองคนออกไปยืนอยู่ข้างนอกนั่น"
ฮั่วเฉินฟังแล้ว ไม่กล้าหายใจเสียงดัง รีบจูงมือฮั่วหนิงวิ่งหนีไป
ดีจัง!
ไม่ได้ตี มีแค่สั่งให้ไปยืนทำโทษ พึ่งต้นฤดูใบไม้ร่วง ถึงยืนทั้งคืนก็คงไม่ถึงกับตาย
พอไล่เด็กสองคนออกไปแล้ว เฉียวอันก็ถกแขนเสื้อขึ้น เริ่มทำงาน
บ้านสกปรกขนาดนี้ อยู่ไม่ได้เลย
ในลานบ้านมีปั๊มน้ำ ดูเหมือนไม่มีใครใช้มานานมากแล้ว ไม่รู้ว่ามีน้ำหรือเปล่า
เฉียวอันลองดู กดจนเหงื่อผุดที่หน้าผาก ในที่สุดก็ได้ยินเสียงน้ำ "จอก ๆ"
ตักน้ำกลับเข้าบ้านหนึ่งกะละมัง เฉียวอันก็เข้าสู่โหมดทำงานบ้านอย่างเอาเป็นเอาตาย
เช็ดเฟอร์นิเจอร์ทุกชิ้นในบ้านทั้งข้างในข้างนอกสามรอบ
แม้แต่พื้นยังถูสองรอบ
มองห้องที่ดูใหม่เอี่ยมแล้ว เฉียวอันก็ตบมือ
พอหันกลับไปอีกที
พระจันทร์ขึ้นเกาะยอดไม้แล้ว
แต่ชั่ววินาทีต่อมา นางก็ชะงักไป
ฮั่วเฉินกับฮั่วหนิงยืนซบกันอยู่ ดูเหมือนพร้อมจะล้มลงได้ทุกเมื่อ
เฉียวอันเพิ่งนึกขึ้นได้ ดูเหมือนทั้งสองคนจะไม่ยอมขยับไปไหนเลย
หรือว่า...
หลายชั่วโมงมานี้ ยืนอยู่ตรงนั้นตลอด?
"พวกเจ้ายืนอยู่ตรงนั้นทำไม?"
เฉียวอันวิ่งออกไป เห็นขาทั้งสองข้างของฮั่วหนิงสั่นเทา
นางอุ้มฮั่วหนิงขึ้นจะพากลับเข้าบ้าน แต่ถูกฮั่วเฉินกอดขาไว้แน่น
"อย่าตีน้องนะ! จะตีก็ตีข้า!"
"วางน้องลง! วางน้องลงเดี๋ยวนี้!"
"ผู้หญิงเลว!! ผู้หญิงเลว!"
เฉียวอันกำลังงุนงง ก็รู้สึกเจ็บแปลบขึ้นมาที่ต้นขาด้านนอก เจ็บจนสูดลมหายใจแรง
"——ซี๊ด!"
ก้มลงมอง ฮั่วเฉินทำหน้าบิดเบี้ยว กำลังกัดต้นขานางอยู่
"ไอ้ตัวแสบ เจ้าเกิดปีจอหรือไง!"
เฉียวอันปากพูดแบบนั้น แต่จริง ๆ แล้วในใจรู้สึกปวดหนึบ
ทุกรั้งที่ร่างเดิมตีฮั่วหนิง ฮั่วเฉินจะหาทางยั่วโมโหนาง เปลี่ยนเป้าให้ความโกรธมาที่ตัวเอง น้องสาวก็จะไม่ต้องโดนตี
เด็กดีขนาดนี้ ถ้าไม่ถูกมู่ยวี่เลี้ยงจนเสียคน จะกลายเป็นเจ้าพ่อแก๊งมาเฟีย แล้วถูกยิงตายได้ยังไง?