ฮั่วจี้วิ๋นขับรถพาพวกเขามาถึงสถานีรถไฟ จ้องมองพนักงานขายตั๋วส่งตั๋วรถนอนชั้นนุ่มให้เฉียวอัน
“อันอัน ต้องระวังตัวให้ดีนะ พักผ่อนให้เพียงพอ กินข้าวให้ดี อย่าฝืนตัวเองล่ะ”
“จัดการธุระเสร็จแล้วก็รีบกลับมา อย่าทำให้ฉันเป็นห่วง”
บนชานชาลา ฮั่วจี้วิ๋นไม่สนใจผู้คนที่เดินขวักไขว่ไปมา กอดเฉียวอันแน่นไม่ยอมปล่อย
เพิ่งได้อยู่กันอย่างสงบสุขไม่กี่วัน ภรรยาก็ต้องจากไปอีกแล้ว แถมยังต้องเหน็ดเหนื่อยเพื่อกองทัพตะวันตกเฉียงเหนือของพวกเขาอีก
ท้องโตขนาดนี้ ยังต้องเดินทางไกลหลายพันกิโลเมตร
เขาปวดใจแทนเธอจริง ๆ
หางตาของฮั่วจี้วิ๋นร้อนผ่าว น้ำเสียงก็แหบพร่าเล็กน้อย
“ฉันรู้แล้ว มีพี่น้องสองคนนี้อยู่ด้วย คุณวางใจได้เลย”
รถไฟเริ่มเคลื่อนตัว ชานชาลาค่อย ๆ เลือนห่างออกไป แต่เฉียวอันยังคงมองเห็นร่างสีเขียวที่ยืนอยู่เพียงลำพัง
เตียงรถนอนชั้นนุ่มกว้างกว่าเตียงรถนอนชั้นแข็งมาก ที่นอนก็นุ่มสบาย ห้องหนึ่งมีเตียงสี่เตียง
พวกเขาจองไว้สามเตียง
เฉียวอันนอนหลับตาพักผ่อนอยู่บนเตียงชั้นล่าง
หวงฮั่นเหลียงกับหลี่เชาเป็นคนพูดน้อย ทั้งคู่นั่งหลังตรงอยู่บนเตียงชั้นล่าง ราวกับเทพพิทักษ์ประตู
เมื่อรถไฟจอดที่สถานีถัดไป ก็มีคนเข้ามาเพิ่มในห้องของพวกเธออีกหนึ่งคน
ชายคนนี้สวมชุดจงซาน ผมหวีเรียบกริบ ในมือถือกระเป๋าเอกสาร มองปราดเดียวก็รู้ว่าเป็นข้าราชการ
นั่งรถนอนชั้นนุ่มได้ ตำแหน่งคงไม่ต่ำแน่
หลิวเฟยเพิ่งเดินเข้าห้องหมายเลข 04 ก็เห็นผู้หญิงคนหนึ่งนอนเอกเขนกอยู่บนเตียง ห่มผ้าห่ม หลับตาพักผ่อน
ตรงข้ามเธอมีผู้ชายสองคนผิวคล้ำ ท่าทางเต็มไปด้วยไอสังหาร