“ฉันเหรอ? ไปดึงเธอไว้เหรอ? ลูกชายแท้ ๆ ของคุณเองยังห้ามเธอไม่ได้เลย แล้วจะหวังให้ฉันทำได้หรือไง?” เซี่ยเสี่ยวอวิ๋นแค่นเสียง “อีกอย่าง ถ้าเธอชนท้องฉันขึ้นมาจะทำยังไง?”
เจิงฝูชุ่นถอนหายใจ เซี่ยเสี่ยวอวิ๋นพูดมีเหตุผล
ไม่นานพวกเขาก็มาถึงโรงพยาบาลกลาง
หลี่เส่าหวินพาเฉียวอันไปตรวจที่แผนกสูตินรีเวชด้วยตัวเอง
หนึ่งชั่วโมงต่อมา พวกเขากลับเข้ามาในห้องตรวจอีกครั้ง หัวหน้าแพทย์ยิ้มแย้มพลางเชิญให้พวกเขานั่ง
หลี่เส่าหวินถามอย่างกระวนกระวาย “คนไข้ไม่เป็นไรใช่ไหม? เด็กเป็นยังไงบ้าง?”
“หัวหน้าหลี่ วางใจได้เลยครับ ครรภ์ของเธอแข็งแรงดี เด็กก็สมบูรณ์ดีครับ”
“แต่ระดับฮอร์โมน hCG ในเลือดของเธอสูงมาก ไม่รู้ว่าจะเป็นแฝดหรือเปล่า”
ในยุคนี้ การแพทย์ของเมืองอามู่ถูยังสู้เมืองใหญ่ไม่ได้ แม้แต่โรงพยาบาลกลางซึ่งดีที่สุดก็ยังไม่มีเครื่องอัลตราซาวนด์
ดังนั้นจึงตรวจไม่พบเลยว่าเป็นแฝดหรือไม่
ทำได้เพียงคาดเดา
ที่จริงเฉียวอันเองก็ไม่รู้เหมือนกัน
หลี่เส่าหวินเบิกตากว้าง มองท้องของเฉียวอันอย่างไม่อยากเชื่อ “แฝดเหรอ?”
ฮั่วจี้วิ๋นยิ่งตื่นเต้นจนแก้มแดง มือใหญ่แนบลงบนท้องของเธอ “อันอัน...”
“พวกคุณอย่าเพิ่งตื่นเต้น ที่นี่ไม่มีเครื่องอัลตราซาวนด์ จะเป็นแฝดหรือเปล่าใครก็พูดแน่ไม่ได้” เฉียวอันรีบเตือนให้ทุกคนใจเย็นลงก่อน
“คุณพูดถูกแล้วครับ ผมแค่คาดเดา ยังสรุปไม่ได้ ต้องรอจนถึงวันที่เธอคลอดถึงจะรู้” หมอยิ้มกล่าว
ไม่ว่าจะเป็นแฝดหรือไม่ ขอแค่ร่างกายไม่มีปัญหาก็พอ
พวกเขาขับรถกลับเขตบ้านพัก ระหว่างทางเฉียวอันกับหลี่เส่าหวินนั่งคุยกันอยู่เบาะหลัง