แค่คิด หัวใจของฮั่วจี้วิ๋นก็เริ่มอึดอัด ราวกับถูกใครบางคนบีบรัดเอาไว้
ตั้งแต่รู้จักเฉียวอันมา เขายังไม่เคยเห็นเธออ่อนแรงไร้เรี่ยวแรงขนาดนี้มาก่อน
น้ำตาของฮั่วจี้วิ๋นไหลออกมาอย่างห้ามไม่อยู่
เขาช้อนร่างเฉียวอันขึ้นมาอุ้มไว้ในอ้อมแขน
“หัวหน้าแพทย์เฟิง ห้องพักฟื้นอยู่ที่ไหนครับ” ฮั่วจี้วิ๋นถาม
“ฉันพาพวกคุณไปเอง”
เฉียวอันซุกตัวอยู่ในอ้อมแขนของฮั่วจี้วิ๋น ศีรษะพิงอกของเขา
เธอได้ยินเสียงหัวใจของเขาเต้นรัวอย่างชัดเจน
ผู้ชายคนนี้กลับตื่นตระหนกถึงขนาดนี้
ระหว่างทางที่เดินผ่านม้านั่งยาว ฮั่วจี้วิ๋นฝากหวังเป่าหัวกับคนอื่น ๆ ให้ช่วยหยิบชุดเตรียมคลอดมาด้วย
เมื่อมาถึงห้องพักฟื้น ฮั่วจี้วิ๋นก็ประคองเฉียวอันลงบนเตียงอย่างระมัดระวัง
เรี่ยวแรงของเฉียวอันฟื้นกลับมาเล็กน้อย แต่เธอก็ยังรู้สึกปวดเมื่อยและอ่อนแรงไปทั้งตัว
ร่างกายเหนียวเหนอะหนะ แถมยังมีเหงื่อเหม็นคลุ้งจนตัวเองยังรู้สึกไม่สบาย
ฮั่วจี้วิ๋นยื่นมือไปลูบแก้มเธอเบา ๆ “อันอัน คุณเหนื่อยมากแล้ว”
“ฉันก็ไม่คิดเหมือนกันว่าจะเป็นวันนี้” เฉียวอันยิ้มขื่น “โชคดีที่เส่าหวินให้ฉันมาโรงพยาบาลตรวจสุขภาพ”
“จริงสิ ตอนฉันคลอดลูก คุณได้ยินคนพูดนินทาอะไรบ้างไหม” เฉียวอันถาม
แม้เธอจะเชื่อใจฮั่วจี้วิ๋น แต่ผู้ชายหลายคนพอได้ยินว่าภรรยาสวมเขาให้ ก็มักจะควบคุมอารมณ์ได้ยาก
เธอไม่แน่ใจจริง ๆ ว่าฮั่วจี้วิ๋นจะได้รับผลกระทบจากข่าวลือหรือเปล่า
“ได้ยิน หลินว่าน ฉือม่าน จ้าวชุนเสีย แล้วก็ผู้สูงวัยอีกสองสามคนในเขตบ้านพัก พวกเขาบอกว่าคุณไม่รักษาความประพฤติ บอกว่าคุณสวมเขาให้ผม”
“แล้วคุณคิดยังไงล่ะ”