หยางกวงผงะถอยไปสองก้าวใหญ่ หลังกระแทกเข้ากับผนังที่กะเทาะล่อนอย่างแรง
ปูนขาวร่วงกราว
เหี้ยแล้ว!
ดึกดื่นป่านนี้ จะมีตัวอะไรโผล่มาได้?
เพ่งมองดูชัด ๆ
สูงแค่เมตรยี่สิบ ใส่เสื้อยืดแขนสั้นลายอุลตร้าแมนสีน้ำเงินซีดจาง
ดวงตามีแต่ตาดำสนิท หาเศษตาขาวไม่เจอเลยสักนิด!
น้ำยังหยดติ๋ง ๆ จากขากางเกงสีเขียวคล้ำ
ไม่นานพื้นก็แอ่งเป็นหย่อมน้ำ
กลิ่นเหม็นเน่าของลำรางโชยมาปะทะจมูกอย่างสุดจะทน
ผีน้อยน้ำ
แถมยังเป็นผีน้อยน้ำที่เต็มไปด้วยความแค้นแรงกล้า
เส้นประสาทในสมองหยางกวงที่เอาไว้หาเงินโดยเฉพาะดัง “เป๊าะ” ขึ้นมาทันที
เมื่อครู่ยังทุกข์ทนกับเงินคงเหลือสองบาทห้าสิบ ตอนนี้เต็มไปด้วยอักษรใหญ่สี่ตัว
ทรัพย์ก้อนที่สอง!
ฟ้าทรงมีทางให้คนดีจริง ๆ!
กฎของสำนักงานรับจัดการไปเกิดใหม่วางไว้ชัด ต้องทำภารกิจทางการสามครั้งให้เสร็จก่อน ถึงจะรับงานส่วนตัวของคนเป็นเพื่อหาเงินก้อนโตได้
ประธานห้องนับเป็นเคสหนึ่ง
ไอ้ตัวเล็กต่อหน้าเปียกมะล่อกมะแล่กนี่ ก็คือเคสที่สองสำเร็จรูปไม่ใช่หรือไง?
ลูกค้ารายใหญ่เลยนะเนี่ย!
หยางกวงย่อตัวลงนั่งทันที
สองมือขยี้ไปบนเข่าพรืด
ยิ้มแป้นแล่น
"น้องชาย"
"ดึกดื่นป่านนี้ออกมาวิ่งเล่นข้างนอก อันตรายจะตายไป"
"บอกพี่หน่อย เธอชื่ออะไร?"
เด็กผีน้อยน้ำจ้องเขาตาแข็ง ริมฝีปากสีม่วงคล้ำเผยอพูด "ผมชื่อถงถง"
"ถงถงเหรอ?"
หยางกวงถดเข้าไปครึ่งก้าว "อยากกลับบ้านใช่ไหม?"
ถงถงผงกหัวทื่อ ๆ
หยางกวงชูนิ้วชี้ขึ้นมาหนึ่งนิ้วแกว่ง "พี่เป็นพลเมืองจิตอาสา"
"ช่วยเด็กหลงทางกลับบ้านโดยเฉพาะ"
"แต่ว่าเราต้องทำตามขั้นตอนกันก่อน"
ดวงตาสีดำของถงถงกลอกไปมา งุนงงเต็มหน้า "เธอว่าตามพี่นะ"
"ฉันมอบหมายให้พี่ชายพาฉันกลับบ้านอย่างเป็นทางการ"
"พูดประโยคนี้ออกมา พี่จะพาไปเดี๋ยวนี้"
นี่คือคำสั่งสำคัญที่จะกระตุ้นการตัดสินของระบบ จะพลาดไม่ได้เด็ดขาด!
ถงถงค่อย ๆ อ้าปาก
"ฉันมอบหมายให้พี่ชายพาฉันกลับบ้านอย่างเป็นทางการ"
เรียบร้อย!
รับงานสำเร็จ!
หยางกวงตบขาดังป้าลุกขึ้นยืนเต็มตัว
"ไป!"
"ถงถงนำทาง!"
"พี่จะพาเธอกลับเดี๋ยวนี้!"
ถงถงยกมือขวาแข็งทื่อสีม่วงคล้ำชี้ขึ้นไปตรง ๆ เหนือหัว "บ้านผมอยู่ข้างบน"
หยางกวงแหงนดูบันได
ตึกนี้?
ไอ้ตึกเก่าเล็กผุพังนี่วันนี้กลายเป็นทำเลฮวงจุ้ยวิเศษแท้ ๆ คืนเดียวมีงานโผล่มาสองเคส
เขากำลังจะก้าวขา จู่ ๆ ก็หยุดชะงัก
หันไปมองประตูกันขโมยข้างหลัง
หลังประตูยังแว่วเสียงสะอื้นกลั้นของสวี่หมิงซิ่วให้ได้ยินราง ๆ
คนกับผีคนละทาง
ไอเย็นจากประธานห้องแรงเกินไป
คนเป็นอยู่ในที่ปิดตายนาน ๆ อาการอ่อนก็ล้มป่วยเป็นไข้ อาการแรงก็ป่วยหนักเป็นตุเป็นตะ
ป้าและลูกสาวดาวคณะของป้าก็เพิ่งตกใจมา
ถ้าถูกไอเย็นปะทะเข้าอีก คงกระทบพวกเธอไม่น้อย!
ไม่ได้เด็ดขาด!
หยางกวงล้วงกระเป๋าควานเอากระดาษเหลืองยับยู่ยี่หนึ่งแผ่น นิ้วชี้กับนิ้วกลางเรียงชิดหนีบไว้ แล้วสะบัดข้อมือแรง
"ป้าบ!"
แผ่นยันต์แปะแน่นกลางประตูกันขโมย
นี่คือยันต์รวมหยิน
ไว้ดูดไอเย็นโดยเฉพาะ
มีของนี่อยู่ ต่อให้ประธานห้องอยู่ข้างในยันสว่าง ก็ไม่ส่งผลอะไรต่อแม่ลูกเลย
"ประธาน ข้างในนั่นรอดี ๆ เถอะ"
"ข้ากลับไปหาเงินก้อนที่สองก่อน"
หยางกวงปัดฝุ่นบนมือ หันไปมองทางบันได "ไปกันเถอะ ถงถง"
ในโถงทางเดินสลัว
ไฟบันไดเสียมาหลายเดือนแล้ว
มีแต่แสงถนนข้างนอกเล็ดลอดเข้ามาเป็นจุดสลัว ๆ
ถงถงลอยนำหน้าไป หยดน้ำหยดลงบนขั้นบันไดปูนดัง "ติ๋ง ๆ"
หยางกวงตามหลังไปติด ๆ
ทั้งสองปีนขึ้นมาจนถึงชั้นหก ถงถงหยุดหน้าบานประตูกันขโมยด่างพร้อยแปะใบปลิวช่างกุญแจเต็มไปหมด
"นี่บ้านผม"
หยางกวงไม่สนใจมันเลย
ความสนใจเขาถูกสิ่งอื่นดึงไปหมดแล้ว
แค่ก้าวขึ้นมาถึงชั้นนี้ กลิ่นแรงจัดพุ่งปะทะขึ้นสมองเต็ม ๆ
หยางกวงจับจมูกทันที
กลิ่นนี่ไม่ใช่กลิ่นเหม็นท่อ แต่เป็นกลิ่นซากศพล้วน ๆ เลย!
แถมยังเจือกลิ่นอับโบราณที่ไม่ถูกแสงแดดนานนับปี
ในตึกเก่าเล็กนี่ทำไมมีกลิ่นศพแรงขนาดนี้?
ความเข้มระดับนี้!
ในห้องต้องซ่อนซอมบี้แก่ระดับขึ้นชั้นไว้แน่!
ผีน้อยน้ำกระจ้อยร่อย ทำไมบ้านถึงมีของชั่วร้ายระดับนี้ได้?
หยางกวงไม่เพียงไม่ลน กลับสะบัดข้อมือเล่น ข้อกระดูกดัง "กร๊อบ" สองที
"ถงถง ถอยไปหน่อย"
ถงถงถอยไปสามก้าวทันที
หยางกวงสองมือร่ายอาคมเร็วปานมือเป็นเงา
ไม่ถึงสองวินาที เขาก็ดึงอาคมซับซ้อนจบ
มือขวาเรียงนิ้วชี้ เล็งตรงไปที่รูกุญแจประตูกันขโมย
"หยุดพัก!"
"แก๊บบ!"
เสียงโลหะขาดดังลั่นระเบิด
แกนล็อคประตูกันขโมยหักเดี้ยงกลางคัน บานเหล็กหนาดีดตัวแง้มออก
ชั่วพริบตาที่ประตูเปิด ม่านดำขลับของไอชั่วร้ายปนเปื้อนกลิ่นศพสะอึกทะลักปะทุออกมาจากง่ามประตู
หยางกวงสะบัดหน้าหนีจนคอหงิก
บัดซบ
บ้านนี้ซื้ออาวุธชีวภาพมาหมักในบ้านหรือไงวะ?
เขายกขาขวาขึ้น พร้อมพุ่งเข้าไปงัดข้อในบ้านเต็มแก่ จู่ ๆ ใต้บันไดก็แว่วเสียงฝีเท้ารีบเร่งสับสน
รองเท้าคอมแบทกระแทกขั้นบันไดปูนดังตึง ๆ
ลำแสงไฟฉายแรงสูงสามลำพุ่งส่องจากข้างล่าง
จับตรงหน้าหยางกวง
แสงจ้าปวดตา หยางกวงยกแขนซ้ายบังหน้าทันที
"หยุด!"
"ตำรวจ!"
"กุมมือไพล่หลัง!"
ตามด้วยการตวาดกร้าว
ชายฉกรรจ์สามคนในชุดยุทธการสีดำ แต่งเต็มอัตราศึก พุ่งเข้ามาจู่โจมรวบคอและไหล่หยางกวงแน่น
อีกคนจับข้อมือเขา บิดไปข้างหลังทีเดียว
หยางกวงไม่มีทันแม้แต่จะตอบสนอง
หน้าด้านขวากระแทกกับผนังกะเทาะข้าง ๆ อย่างแรง
กุญแจมือโลหะเยียบดัง "แช๊ก" ล็อกบนข้อมือเขาแน่นหนึบ
บทผิดแล้วมั้ง!
หยางกวงงงเป็นไก่ตาแตก
เขาบิดคอพยายามหันไปมอง "ไม่ใช่!"
"คุณตำรวจ จับผิดตัวแล้ว!"
"ผมไม่ใช่โจร!"
"ผมเป็นพลเมืองจิตอาสา พาเด็กหลงทางกลับบ้าน!"
ตำรวจที่กดหัวเขาแค่นเสียงเย็น
ออกแรงมือกระชาก
หน้าเขียวอีกแล้ว แนบสนิทกับผนังสุด ๆ
"เด็กหลงทาง?"
"ดึกป่านนี้ งัดประตูในที่เกิดเหตุ ยังมาอ้างเด็กหลงทางอีก?"
"อยู่ดี ๆ!"
ที่เกิดเหตุ?
ที่เกิดเหตุอะไร?
หยางกวงหันหน้าสุดแรงตามหาถงถง "ถงถง!"
"ช่วยพี่อธิบายหน่อย!"
ไฟฉายส่องตามทางที่เขาหันไป
ว่างเปล่า
นอกจากน้ำเจิ่งพื้นแล้ว ไม่มีแม้แต่เงาผี
ไอ้เด็กเวรนั่น พอตำรวจพุ่งขึ้นมาปุ๊บ มันก็เผ่นแน่บไม่เหลือหรอก!
พ่อคุณ!
ถูกต้มแล้ว!
สมัยนี้แม้แต่ผีน้อยน้ำยังหนีเกณฑ์ทหารแล้วรึไง?