ถ้าเวลาที่ทะลุมิติมาเร็วกว่านี้อีกสักหลายปี จนมาอยู่ในร่างนารูโตะตอนอายุห้าหกขวบหรือเจ็ดแปดขวบละก็ คงพูดได้ยากจริง ๆ
ขาดสารอาหารเรื้อรัง อาหารสามมื้อแต่ละวันไม่บะหมี่กึ่งสำเร็จรูปก็เป็นนมหมดอายุ เดินอยู่บนถนนก็มีแต่คนจ้องมองด้วยสายตาราวกับกำลังมองขยะ บางครั้งยังมีพวกอันธพาลที่ไม่รู้จักที่ต่ำที่สูงโผล่มาอ้างความยุติธรรมแล้วซ้อมเขาอีก
นารูโตะยอมรับว่าตัวเองคงทำใจเป็นนักบุญที่ไม่ว่าจะเจอความร้ายกาจแค่ไหนก็ยังหัวเราะร่าแล้วปล่อยผ่านไม่ได้ เขาทนชีวิตแบบนั้นได้ไม่ถึงวันด้วยซ้ำ
ยิ่งไปกว่านั้น ถ้าทะลุมิติมาตอนเด็ก เขายังต้องเผชิญหน้ากับคนสองคนด้วย นั่นคือชิมูระ ดันโซกับซารุโทบิ ฮิรุเซ็น
ดันโซ รากเงามืดแห่งโคโนฮะ คิดแต่จะควบคุมร่างสถิตเก้าหางไว้ในมือให้ได้ แล้วทำให้กลายเป็นอาวุธสงครามที่เป็นของตัวเองแต่เพียงผู้เดียว
แม้ซารุโทบิ ฮิรุเซ็น โฮคาเงะรุ่นที่สามจะดูมีเมตตา แต่ดวงตาขุ่นมัวที่ยังคงแฝงความเฉียบคมคู่นั้นก็จับจ้องการเติบโตของร่างสถิตอยู่ทุกเมื่อ
จิ้งจอกเฒ่าพวกนี้ไม่ได้ล้อเล่นด้วยหรอก แค่มีอะไรผิดแปลกไปนิดเดียว ไม่ว่าจะเป็นนิสัยที่เปลี่ยนไปเล็กน้อยหรือพฤติกรรมที่พลิกไปกะทันหัน ก็ไม่มีทางรอดพ้นสายตาพวกเขา โดยเฉพาะนินจาหน่วยรากใต้บังคับบัญชาของดันโซที่เชี่ยวชาญด้านข่าวกรองและการสอดส่อง
นารูโตะรู้ตัวดีว่าตัวเองไม่ใช่นักแสดงระดับเทพ ไม่มีทางสวมบทเด็กกำพร้าผู้มองโลกในแง่ดีและใสซื่อได้อย่างไร้ที่ติภายใต้สายตาของจิ้งจอกเฒ่าสองตัว
ไม่เกินสามวัน ตัวตนของผู้ทะลุมิติอย่างเขาคงถูกจับได้ ถึงตอนนั้นสิ่งที่รออยู่คงไม่ใช่การถูกมองว่าเป็นสายลับแล้วจับไปเค้นสอบ ก็ถูกหน่วยผนึกปิดล้อมไว้หมดทุกทาง
แต่ช่วงเวลาตอนนี้เรียกได้ว่าดีที่สุดแล้ว
อย่างแรก เขาผ่านบททดสอบของคาคาชิมาแล้ว และได้เป็นนินจาโคโนฮะอย่างเป็นทางการ มีทั้งผ้าคาดหน้าผากและหมายเลขนินจา นั่นหมายความว่าเขามีหลักประกันสถานะขั้นพื้นฐานและมีสิทธิ์มีเสียงอยู่บ้าง
นินจารับภารกิจหาเงินได้ จากนั้นก็เอาไปปรับปรุงความเป็นอยู่และซื้อทรัพยากรสำหรับฝึกฝน
ส่วนเงินตอนเด็กน่ะหรือ อืม...พูดยากจริง ๆ!
อย่างที่สอง หลังภารกิจแคว้นนามิโนะคุนิจบลง การสอบจูนินก็จะตามมาติด ๆ
ตามเนื้อเรื่อง ระหว่างการสอบจูนิน โอโรจิมารุจะเริ่มแผนโคโนฮะพินาศ ซารุโทบิ ฮิรุเซ็น โฮคาเงะรุ่นที่สามจะยอมแลกชีวิตกับชีวิต ใช้วิชาปิดผนึกซากศพสะกดวิญญาณผนึกวิญญาณของโฮคาเงะรุ่นที่หนึ่งกับรุ่นที่สอง รวมถึงแขนทั้งสองข้างของโอโรจิมารุ ก่อนจะสิ้นแรงและตายในที่สุด
ถึงตอนนั้น ทุกคนจะหันไปสนใจความเปลี่ยนแปลงครั้งใหญ่นี้ ผู้นำระดับสูงของโคโนฮะจะตกอยู่ในความวุ่นวายและการผลัดเปลี่ยนอำนาจชั่วคราว คงไม่มีใครว่างมาสนใจนิสัยของเกะนินตัวน้อยคนหนึ่งว่าอยู่ ๆ จะสุขุมขึ้นมานิดหน่อยหรือเปล่า
พอสึนาเดะกลับมารับตำแหน่งโฮคาเงะรุ่นที่ห้า สถานการณ์ก็ดีขึ้นแล้ว
ก่อนหน้านี้สึนาเดะไม่เคยพบกับนารูโตะมาก่อน ความรู้ทั้งหมดที่มีเกี่ยวกับเขาก็ได้มาจากคำบอกเล่าของคนอื่นกับแฟ้มประวัติแผ่นเดียว
ถึงตอนนั้นเขาก็แค่ใช้ชีวิตร่วมกับสึนาเดะตามนิสัยจริงของตัวเอง ด้วยนิสัยใจกว้างตรงไปตรงมาของเธอ ต่อให้พูดให้ตายก็ไม่มีทางคิดไปถึงเรื่องถูกยึดร่างแล้วทะลุมิติที่เหลือเชื่อแบบนั้น
อย่างมากก็คงแค่รู้สึกว่าเด็กคนนี้รู้ความและโตเกินวัยกว่าที่เขียนไว้ในแฟ้มอยู่หน่อย
“ฉึก...”
ขณะที่นารูโตะกำลังครุ่นคิด ก็มีเสียงแหลมทึบดังขึ้น
เป็นเสียงโลหะเย็นเฉียบแทงทะลุเนื้อและร่างกาย
ไร้ความปรานี มีเพียงเจตนาสังหารที่เปิดเผยอย่างโจ่งแจ้ง
ถัดมา เสียงหนักอึ้งก็ดังขึ้น เป็นเสียงร่างกระแทกพื้นแข็งดังตุบ
นารูโตะเบิกตาโพลงฉับพลัน
ภาพที่ปรากฏตรงหน้าทำให้รูม่านตาของเขาหดวูบ
ซาสึเกะนอนอยู่กลางกองเลือดสีแดงฉาน
ร่างกายถูกเข็มพันเล่มเรียวยาวนับไม่ถ้วนแทงทะลุ ตั้งแต่แผ่นหลังไปจนถึงแขน ตั้งแต่ต้นขาไปจนถึงเอว
เลือดแผ่ขยายจากใต้ร่างซาสึเกะ ซึมชุ่มเสื้อแขนสั้นสีน้ำเงินของเขา และเปื้อนพื้นสีเทาหม่นไปด้วย
ภาพสีแดงฉานสะท้อนอยู่ในดวงตาของนารูโตะ ทันใดนั้นความโกรธเกรี้ยวก็ถาโถมขึ้นมาเหมือนถังดินปืนที่ถูกจุดไฟ พุ่งตรงไปยังสมองอย่างควบคุมไม่ได้
“อารมณ์โกรธกับความเกลียดชังแบบนี้...หรือว่าจะเป็นจักระเก้าหาง?”
นารูโตะนึกถึงเก้าหางในร่างทันที ตอนนี้เก้าหางพยายามหาทางทำลายผนึก จึงปลดปล่อยจักระของตัวเองอย่างต่อเนื่องมาตลอดหลายปีเพื่อรอจังหวะหลุดออกมา
ภายใต้อิทธิพลของจักระเก้าหาง ภาพตรงหน้าของนารูโตะเริ่มกลายเป็นสีแดง
แต่ในตอนนั้นเอง ความรู้สึกถึงอำนาจควบคุมที่ยากจะอธิบายก็ผุดขึ้นจากส่วนลึกที่สุดของร่างกาย
เหมือนกับที่เขาเคยทำมานับครั้งไม่ถ้วนในชาติก่อน นารูโตะขยับตัวเบา ๆ โดยไม่รู้ตัว
ชั่วพริบตาเดียว
อะดรีนาลีนที่หลั่งออกมามากเกินไปกับอารมณ์ที่ปั่นป่วนพลุ่งพล่านก็ถูกพลังอันแม่นยำยิ่งกดลงเบา ๆ
ราวกับมือที่มองไม่เห็นค่อย ๆ “ประคอง” กระแสน้ำเชี่ยวที่ใกล้ทะลักกลับเข้าไปในลำน้ำอย่างมั่นคง
ความโกรธมลายหายไปทันที เหลือเพียงความสงบนิ่งถึงขีดสุด
นารูโตะชะงักไป ก่อนจะรู้สึกยินดีสุดขีดในใจ
ความรู้สึกนี้...ควบคุมได้อย่างสมบูรณ์!
พลังพิเศษทะลุมิติมากับเขาด้วยงั้นเหรอ?
“แค่ก...แค่ก ๆ...”
ในตอนนั้นเอง เสียงแหบพร่าของซาสึเกะก็ดังขึ้น ใบหน้าของเขายังมีแววไม่ยอมแพ้แบบเด็กหนุ่มเจืออยู่จาง ๆ
เขาหันหน้ามา ใบหน้าหล่อเหลามีทั้งคราบเลือดและดินเปื้อนอยู่ ริมฝีปากซีดขาว ดวงตาเริ่มพร่ามัว แต่ก็ยังฝืนมองมาทางนารูโตะ
“ไอ้...ไอ้ทึ่มตัวพ่อ...”
เสียงของซาสึเกะขาดเป็นห้วง ๆ แต่ละคำเหมือนต้องใช้แรงมหาศาลเค้นออกมาจากลำคอ
“ทำหน้าอะไรของนาย?”
“ฉันน่ะ...เกลียดนายที่สุด...”
เสียงของเขาแผ่วลงเรื่อย ๆ เบาลงทุกที ราวกับเปลวเทียนริบหรี่ที่พร้อมจะดับลงทุกเมื่อเมื่อโดนลมพัด
“แต่ร่างกาย...มันพุ่งเข้าไปเอง...”
สิ้นเสียง ซาสึเกะก็หลับตาลง ร่างทั้งร่างเหมือนท่อนไม้ที่ถูกสูบเรี่ยวแรงออกจนหมด ก่อนจะล้มลงกลางกองเลือด
เมื่อเห็นซาสึเกะล้มลงตรงหน้า แววตาของนารูโตะก็พลันนิ่งขรึม
เพราะเขาสัมผัสได้ถึงจักระมหาศาลที่ระเบิดออกมาจากร่างของตัวเอง
มันคือเปลวจักระสีแดงเข้มที่จับต้องได้
ราวกับลาวาที่ทะลักขึ้นมาจากนรก ห่อหุ้มด้วยความเกลียดชังและความดุร้ายไร้ที่สิ้นสุด พลุ่งขึ้นรอบกายนารูโตะ
อุณหภูมิในอากาศพุ่งสูงขึ้นฉับพลัน เศษหินบนพื้นถูกคลื่นพลังพัดกระเด็นไปทุกทิศ แม้แต่ฮาคุซึ่งยืนอยู่ในกระจกผลึกน้ำแข็งไม่ไกลนักก็ยังถอยหลังไปครึ่งก้าว
ความดุร้ายและเจตจำนงทำลายล้างที่แฝงอยู่ในจักระของเก้าหางนั้นมากพอจะทำให้คนที่จิตใจไม่เข้มแข็งพอสูญเสียสติได้ในพริบตา และกลายเป็นสัตว์ร้ายที่รู้จักแต่การทำลายล้าง
นารูโตะในอนิเมะเคยสูญเสียตัวตนไปหลายครั้งภายใต้แรงปะทะจากจักระแบบนี้
แต่ตอนนี้ บนใบหน้าของนารูโตะกลับไม่มีความเจ็บปวดหรือความคลุ้มคลั่งแม้แต่น้อย
เพราะแม้เก้าหางจะถูกผนึกอยู่ในร่างของเขา แต่ในแง่หนึ่ง จักระของมันก็เป็นส่วนหนึ่งของร่างกายเขาเช่นกัน
เมื่อเป็นส่วนหนึ่งของตัวเอง ก็ต้องอยู่ใต้อำนาจควบคุมของตัวเอง
“ควบคุมได้อย่างสมบูรณ์”
นารูโตะท่องในใจ
ชั่วพริบตาเดียว
จักระเก้าหางที่บ้าคลั่งราวกับถูกมือที่มองไม่เห็นบีบคอไว้ มันดิ้นรนอยู่สองสามครั้ง ก่อนจะสงบลงอย่างว่าง่ายราวกับสุนัขล่าสัตว์ที่ถูกฝึกจนเชื่อง
ความเกลียดชังที่พยายามกลืนกินสติของนารูโตะถูกกั้นไว้นอกจิตสำนึกอย่างมั่นคง เหลือไว้เพียงพลังจักระอันมหาศาล
เปลวจักระสีแดงเข้มที่เคยคลุ้มคลั่งสงบลงและแผ่ซ่านอย่างสม่ำเสมอ ราวกับมีเสื้อคลุมจักระสีแดงชาดคลุมกายเขาไว้ชั้นหนึ่ง
นารูโตะรู้สึกยินดีอยู่ในใจ