แดนเหนือ ที่ราบน้ำแข็งซีออนี
เชิงเขาหิมะ
เคร้ง—เคร้ง—เคร้ง—
เสียงเหล็กกล้ากระทบกันดังเป็นระลอกอยู่ภายในถ้ำ เสียงกึกก้องทำให้นกหิมะกินซากฝูงใหญ่ที่เกาะอยู่บนกิ่งไม้แห้งพากันกระพือปีกทะยานขึ้นฟ้า ดูราวกับผืนผ้าม่านสีขาวนวลนุ่มนิ่มผืนใหญ่ที่โบยบินวนเวียนอยู่กลางเวหา
จนกระทั่งเสียงค่อย ๆ เงียบลง “เหล่านางฟ้า” สีขาวบริสุทธิ์ฝูงนั้นจึงกลับกลายเป็นหิมะบนกิ่งไม้ดังเดิม
ภายในถ้ำ สิ่งมีชีวิตที่เกล็ดสีเงินปกคลุมทั่วร่างนอนแผ่อยู่บนพื้นอย่างหมดเรี่ยวแรง
ลำตัวยาวราว 4 เมตรตั้งแต่หัวจรดหาง มีขาทั้งสี่และกรงเล็บห้านิ้ว ปีกคู่หนึ่งกับเขาสองข้าง เห็นได้ชัดว่านี่คือลูกมังกรเงิน ทว่ารูปลักษณ์ของมันค่อนข้างพิเศษ
ร่างของมังกรเงินตัวนี้ใหญ่กว่าลูกมังกรทั่วไปอยู่หนึ่งขนาด กล้ามเนื้อก็ไม่ได้เพรียวบางอย่างมังกรเงินตัวอื่น กลับเป็นกล้ามเนื้อที่ระเบิดพลังได้ดียิ่งกว่า
ขอบปีก กรงเล็บมังกร และเขาของมันยังประดับด้วยผลึกน้ำแข็งใสวาววับชั้นหนึ่ง
ราวกับประกอบขึ้นจากเพชร
อี๋จั่วโยกกายยันตัวลุกขึ้น ก่อนสะบัดเศษหินที่กระเด็นเข้าไปติดตามซอกเกล็ดให้ร่วงกราวลงมา
“สี่ปีผ่านไป สายแร่เงินผลึกเส้นนี้ถูกข้าขุดลึกลงมาขนาดนี้แล้ว ถ้าขุดต่อไปแบบนี้ คงได้กลายเป็นตัวนิ่มจริง ๆ”
เมื่อเห็นกรงเล็บมังกรที่ยิ่งนานก็ยิ่งแวววาว แล้วมองภูเขาสีเงินที่เต็มไปด้วยรอยข่วน รอยแทง และรอยฟัน อี๋จั่วก็อดทอดถอนใจไม่ได้
เดิมทีอี๋จั่วเป็นมนุษย์เงินเดือนที่โหมทำงานล่วงเวลาอยู่ในบริษัท หลังเลิกงานตอนดึก เขาชงกาแฟดื่ม ตั้งใจจะพักสักครู่
กาแฟเพิ่งแตะริมฝีปาก เขาก็รู้สึกว่าขาไม่เจ็บอีกแล้ว เอวก็ไม่ปวดอีกต่อไป หัวใจก็หยุดเต้นไปด้วย
พอลืมตาขึ้นอีกครั้ง อี๋จั่วก็มาอยู่ในโลกนี้ กลายเป็นมังกรโลหะผู้สูงศักดิ์ตัวหนึ่ง
ส่วนเหตุใดเขาจึงมาอยู่ในดินแดนหิมะน้ำแข็งอันแสนกันดารแห่งนี้ นั่นก็เป็นอีกเรื่องหนึ่ง
อี๋จั่วกำกรงเล็บแน่น ความอ่อนล้าหลังใช้พลังจนหมดเริ่มแผ่ซ่านไปตามแขนขา เขาพอใจกับผลการฝึกฝนในวันนี้มาก
ด้วยร่างกายอันแข็งแกร่งของมังกร ต่อให้ฝึกฝนและเคี่ยวกรำอย่างโหดหินเพียงใด วันรุ่งขึ้นก็ฟื้นตัวได้เกือบหมด เงื่อนไขคือภายในร่างต้องมีพลังงานเพียงพอ
ตลอดสี่ปีที่ผ่านมา อี๋จั่วไม่เพียงปรับตัวเข้ากับร่างกายและพฤติกรรมของมังกรเท่านั้น แต่ยังค้นพบความพิเศษของตนเองด้วย
นอกเหนือจากพลังเหนือธรรมชาติที่มังกรมีมาแต่กำเนิดแล้ว เขายังประหลาดใจเมื่อพบว่าตนไม่ใช่มังกรเงินทั่วไป บางทีนี่อาจเป็นพรจากโชคชะตา หรือไม่ก็เป็นการย้อนกลับไปสู่บรรพบุรุษทางสายเลือด ทำให้เขามีความสามารถเพิ่มขึ้นมาอีกอย่างหนึ่งเมื่อเทียบกับมังกรตัวอื่น
วิวัฒนาการปรับตัว!
ตามทฤษฎีวิวัฒนาการของดาร์วิน สิ่งมีชีวิตทุกชนิดล้วนวิวัฒนาการเพื่อความอยู่รอด โดยทั่วไปแล้ววิวัฒนาการจะใช้เวลาเป็นศตวรรษ สิ่งมีชีวิตที่ปรับตัวเข้ากับสภาพแวดล้อมปัจจุบันได้ก็อยู่รอด ส่วนตัวที่ปรับตัวไม่ได้ก็ล้มตาย จากนั้นยีนที่ไม่เหมาะต่อการอยู่รอดก็จะถูกกำจัดไปผ่านการสืบพันธุ์
แต่อี๋จั่วแตกต่างออกไป วิวัฒนาการของเขานับเป็นวัน
เพียงอาศัยการกระทำของตนเอง เขาก็สามารถเปลี่ยนแปลงร่างกายอย่างช้า ๆ ได้ อาจทนหนาวได้ดีขึ้น อาจแข็งแกร่งขึ้น หรืออาจได้ความสามารถอื่นมา
มองเผิน ๆ ความสามารถนี้อาจไม่ได้แข็งแกร่งนัก แต่หากนึกถึงอายุขัยอันยืนยาวของมังกรแล้ว มันจะกลายเป็นความสามารถที่ท้าทายฟ้าอย่างยิ่ง
เพียงแต่ตอนนี้เขายังควบคุมทิศทางวิวัฒนาการได้ไม่ดีนัก ทว่าเริ่มพอจะจับทางได้บ้างแล้ว
กรงเล็บและเกล็ดที่ดูราวกับเพชรนั่น คือผลงานล่าสุดของเขา
มันมีความแข็งแกร่งทัดเทียมเพชร ทั้งยังเหนียวแน่นไม่น้อยและมีน้ำหนักเบามาก ส่วนคุณสมบัติด้านการทนการกัดกร่อน การนำความร้อน และการนำไฟฟ้า ซึ่งเรียกรวมกันว่าความต้านทานเวทมนตร์นั้น ยังไม่เป็นที่แน่ชัด
ถึงอย่างไรก็แข็งแกร่งกว่าเกล็ดของลูกมังกรทั่วไปมาก
อี๋จั่วเดินออกจากถ้ำไปพลางคำนวณว่าจะหาอาหารในดินแดนหนาวเหน็บแห่งนี้ได้อย่างไร
ในฐานะมังกรโลหะผู้สูงศักดิ์ แถมยังเป็นมังกรเงินที่มีอันดับสูงสุดกลุ่มหนึ่ง เขาไม่อยากกินดินจริง ๆ หรอก
แม้สายแร่สีเงินในภูเขาจะถูกแทะกินไปไม่น้อย แต่มันก็เป็นเพียงวัสดุสำหรับปรับเปลี่ยนร่างกาย ไม่อาจให้พลังงานได้มากนัก
ยังดีที่แถบนี้แทบไม่มีสิ่งมีชีวิตเหลือพอจะคุกคามเขาได้อีกแล้ว นอกจากแม่มังกรขาวที่หย่าร้างและเลี้ยงลูกสองตัวตามลำพัง
เดิมทีแม่มังกรขาวตัวนี้เป็นแม่ของอี๋จั่ว อย่างไรเสีย มังกรเงินที่เพิ่งฟักออกจากไข่ก็มีรูปลักษณ์ไม่ต่างจากมังกรขาวซึ่งเป็นความอัปยศของมังกรห้าสีมากนัก
เมื่ออายุเพิ่มขึ้น แม่มังกรก็พบความผิดปกติในที่สุด จึงขับไล่อี๋จั่วออกมาเมื่อปีที่แล้ว
กรอบแกรบ กรอบแกรบ กรอบแกรบ
ขณะเดินย่ำบนหิมะ อี๋จั่วยังคงนึกไม่ออกว่าเหตุใดไข่มังกรเงินจึงไปอยู่ในรังของมังกรขาวได้
โดยทั่วไปแล้ว มังกรห้าสีไม่มีทางขโมยไข่ของมังกรโลหะได้ ยิ่งไม่ต้องพูดถึงมังกรขาวซึ่งเป็นความอัปยศของมังกรห้าสี ต่อให้เป็นมังกรห้าสีบรรพกาลที่มีความสามารถ ก็ไม่มีทางเสี่ยงให้ตระกูลมังกรโลหะอื่นตามล่าด้วยการไปขโมยไข่ของคนอื่น
มังกรโลหะขึ้นชื่อเรื่องปกป้องลูก หากเจ้าไปหาเรื่องมังกรโลหะวัยเยาว์ ทั้งที่ตัวเองยังเป็นฝ่ายผิด
ก็จงรีบหนีไปเสีย ใช้ทุกวิถีทางซ่อนร่องรอย แล้วออกจากดินแดนนี้ให้เร็วที่สุด ยิ่งไกลยิ่งดี อย่ากลับมาอีกตลอดกาล
ไม่เช่นนั้น สิ่งที่เจ้าต้องเผชิญต่อจากนี้ก็คือตระกูลมังกรโลหะทั้งตระกูลที่อยู่เบื้องหลังอีกฝ่าย
พวกนั้นสู้ไม่ไหวก็จะเรียกแม่มาจริง ๆ อธิบายคำว่า “รังแกเด็ก เดี๋ยวผู้ใหญ่มาเอาคืน” ได้อย่างเต็มที่
รังแกผู้ใหญ่เข้า ก็ยังมีผู้ใหญ่กว่านั้นอีก
แล้วเหตุใดอี๋จั่วจึงถูกพ่อแม่แท้ ๆ ทอดทิ้ง?
บางทีคำตอบอาจซ่อนอยู่ในมรดกแห่งมังกร แต่ปัญหาคือ ตอนนี้อี๋จั่วยังเปิดมรดกนั้นไม่ได้.....
ทุกครั้งที่อี๋จั่วพยายามเปิด “ขุมทรัพย์” ซึ่งซ่อนอยู่ลึกในจิตวิญญาณ เขาจะปวดศีรษะจนแทบทนไม่ไหว บางทีอาจเป็นเพราะจิตวิญญาณของเขายังหลอมรวมกับวิญญาณมังกรได้ไม่สมบูรณ์
ความเจ็บปวดนี้ไม่ได้ไร้ประโยชน์ ทุกครั้งหลังจากลองเปิดมัน อี๋จั่วจะสัมผัสได้ว่าพลังจิตของตนเพิ่มขึ้นเล็กน้อย วิวัฒนาการปรับตัวกำลังทำงาน
เมื่อเวลาผ่านไป เขาเชื่อว่าสักวันหนึ่งจะเปิด “ขุมทรัพย์” ซึ่งมังกรทุกตนมีมาแต่กำเนิดนี้ได้ในที่สุด
ฝูงนกหิมะกินซากที่เกาะเรียงรายอยู่บนกิ่งไม้แห้งต่างพากันจ้องมังกรเงินที่เดินเอื่อยอยู่บนพื้น
คอของพวกมันหมุนช้า ๆ จากซ้ายไปขวาราวกับติดตั้งอยู่บนแท่นหมุนได้
ดูราวกับกำลังสังเกตสิ่งแปลกปลอมแวววาวกลางทุ่งหิมะตัวนี้
กร๊อบ
เสียงกิ่งไม้ถูกเหยียบหักดังมาจากหลังกองหิมะ
วินาทีถัดมา เงาสีขาวยาวราว 3 เมตรก็พุ่งเข้าใส่ต้นคอด้านหลังของอี๋จั่วด้วยความเร็วสูง
สำเร็จแล้ว!
เมื่อเห็นเป้าหมายอยู่ใกล้แค่เอื้อม เงาสีขาวก็อดคิดในใจไม่ได้
ชั่วขณะที่กรงเล็บแหลมคมกำลังจะสัมผัสอี๋จั่ว
ฟึ่บ! เสียงแหวกอากาศดังมาจากด้านข้าง
อี๋จั่วออกแรงที่หางเพียงเล็กน้อย ปลายหางก็ทะลุความเร็วเสียงได้อย่างง่ายดาย ฟาดใส่เงาสีขาวอย่างแรงราวกับแส้ที่สะบัดออกไปด้วยความเร็วสูง
“อ๊าก!”
เงาสีขาวส่งเสียงร้องได้เพียงคำเดียวก็ถูกฟาดกระเด็นไป ร่างลอยกลางอากาศราวกับลูกบอล ก่อนพุ่งตรงเข้าใส่กองหิมะที่มันใช้ซุ่มโจมตี
ตูม! กองหิมะระเบิดออก เศษหิมะปลิวกระจายไปทั่ว
เหล่านกหิมะกินซากบนกิ่งไม้แห้งพลันตกใจกับเสียงดังสนั่นอีกครั้ง พวกมันกระพือปีกบินขึ้นฟ้า
“ลีโอดีโร เจ้ายังทำตัวเหมือนเด็กไม่เปลี่ยนเลยนะ.....”
อี๋จั่วพูดพลางเดินหน้าต่อไป
“วิเวียน เจ้าเองก็เลิกซ่อนตัวได้แล้ว”
เมื่อเดินผ่านกองหิมะอีกกอง อี๋จั่วก็เอื้อมกรงเล็บลงไปแล้วหิ้วลูกมังกรขาวอีกตัวขึ้นมาทั้งร่าง