จู่ ๆ ฉือฉือก็หยุดฝีเท้ากะทันหัน ดวงตากลมโตเบิกกว้างขึ้นทันที
ใต้ต้นสนต้นหนึ่ง มีเด็กหนุ่มผอมโซจนเหลือแต่หนังนอนหมดสติอยู่บนพื้น ไม่รู้ว่ายังมีชีวิตอยู่หรือไม่ ร่างผอมแห้งราวกับปลาดุกที่ขาดน้ำ
เสื้อผ้าบนตัวขาดวิ่น แค่พอปกปิดร่างกายได้เท่านั้น มีเพียงท้องที่ขยับขึ้นลงแผ่วเบาเป็นหลักฐานว่าเขายังมีชีวิต พยายามประคองลมหายใจเฮือกสุดท้ายอย่างยากลำบาก
ฉือฉือหยุดลง ขอบตาพลันแดงก่ำ
ยิ่งเข้าใกล้ พลังสายเลือดระหว่างเธอกับเด็กหนุ่มก็ยิ่งเข้มข้น
ดูจากโหงวเฮ้งแล้ว คนผู้นี้มีพี่ชายสองคนและน้องสาวหนึ่งคน ตำแหน่งบิดามารดาหม่นหมอง ตำแหน่งพี่น้องก็หม่นหมองเช่นกัน!
เขาคือพี่สาม!
“พี่สาม!!!”
ฉือฉือรีบถลาเข้าไปหา แต่เด็กหนุ่มหมดสติไปนานแล้ว
“พี่สาม ฉือฉือมาช่วยแล้ว!”
ฉือฉือยกมือเล็ก ๆ เช็ดดวงตาที่แสบขึ้นมา กัดฟันแล้วหยิบกระดาษยันต์ออกมา วาดยันต์ลงไปอย่างรวดเร็ว ก่อนแปะลงบนหน้าผากของเด็กหนุ่ม
“ปัญญากระจ่าง จิตสงบใจนิ่ง! จงปฏิบัติตามบัญชาโดยพลัน!”
สวี่เยี่ยนชิงรู้สึกว่าร่างกายเบาหวิวของตนคล้ายมีเรี่ยวแรงขึ้นมาบ้าง จึงฝืนลืมตาขึ้น และเห็นดวงตาคู่หนึ่งที่เอ่อคลอด้วยน้ำตา
จมูกเล็ก ๆ ดวงตากลมโต เส้นผมไม่เหลืองแห้งเหมือนเด็กในหมู่บ้าน แต่ดำขลับดุจหมึก
เธอสวมชุดนักพรตตัวน้อย รองเท้ามีดินเปื้อนอยู่บ้าง ขนตายาวชื้นเล็กน้อย ในอ้อมแขนกอดของสามชิ้นที่ดูคล้ายถังเอาไว้ ช่างประหลาดไม่น้อย
เมื่อเห็นเขาฟื้นขึ้นมา นักพรตหญิงตัวน้อยก็ยิ้มทั้งน้ำตา
นักพรตหญิงตัวน้อยช่างงดงามเหลือเกิน…
ถ้าน้องสาวของเขายังอยู่ข้างกาย ตอนนี้ก็คงโตเท่านี้แล้วกระมัง?
“เธอ…”
“พี่สามฟื้นแล้ว!”
ฉือฉือดีใจจนเอามือแตะหน้าอกเขา เธอช่วยพี่สามกลับมาได้จริง ๆ!
“เธอ…เรียกฉันว่าพี่สามเหรอ…?”
“พี่สามจำฉือฉือไม่ได้หรือ? ฉือฉือเองนะ!”
“ฉือฉือ…”
ฉือฉือ?!
เด็กหนุ่มเบิกตากว้างขึ้นทันที
ฉือฉือ เป็นชื่อของน้องสาวเขา! อายุของเธอก็ตรงกันด้วย!
น้องสาว…น้องสาวกลับมาแล้ว!
“เธอคือน้องสาว…”
“ใช่แล้ว! พี่สามหิวไหม?” ฉือฉือเปิดฝาถ้วยโจ๊กอุ่น ๆ แล้วยื่นให้เขา แววตาจริงจัง “พี่สามกินสิ!”
“นี่…”
สวี่เยี่ยนชิงไม่ได้กินอะไรมาสามวันแล้ว หิวจนท้องติดหลัง พอเห็นโจ๊กอุ่น ๆ ก็เผลอเม้มริมฝีปากแห้งแตก ก่อนจะดันถ้วยกลับไป “พี่สามไม่หิว เธอกินเถอะ!”
ฉือฉือมองแววตาของพี่สาม จมูกเล็ก ๆ พลันแสบขึ้นมา แต่ก็ยื่นถ้วยไปข้างหน้าอีก “พี่สามกินเถอะ ฉือฉือยังมีอีก!”
สวี่เยี่ยนชิงขัดใจน้องสาวไม่ลง สุดท้ายจึงดื่มไปเพียงคำเล็ก ๆ รสเค็มนิด ๆ มีกลิ่นหอมของข้าวด้วย ไม่รู้ว่าผ่านมากี่ปีแล้วที่ไม่ได้กินของดีอย่างนี้…
“มีแค่นี้ก็พอแล้ว กินประหยัดหน่อย ที่บ้านเราไม่มีอะไรกินแล้ว” สวี่เยี่ยนชิงถอนหายใจ ก่อนกลืนโจ๊กลงไปอย่างตะกละตะกลาม “ฉือฉือ…ถ้าอยู่บนเขายังพอไหว เธอก็ไม่ควรลงมาเลย…”
“ท่านอาจารย์บอกว่าให้มาช่วยคน พี่สาม ทุกคนกำลังตกอยู่ในอันตราย ฉือฉือต้องกลับบ้าน!” ฉือฉือมองสวี่เยี่ยนชิงอย่างจริงจัง
“พวกเรา…” สวี่เยี่ยนชิงถอนหายใจอีกครั้ง “ช่างเถอะ พ่อแม่ไม่ได้เจอเธอมานานขนาดนี้ กลับมาก็ดีเหมือนกัน ให้พ่อแม่ได้เห็นหน้าเธอด้วย”
“พี่สาม เรากลับบ้านกัน!” พอพูดถึงพ่อแม่ ฉือฉือกะพริบตาแรง ๆ น้ำตาคลออยู่ในดวงตา แต่ก็เข้มแข็งและไม่ร้องไห้
เธอกลับมาแล้ว กลับมาพร้อมเสบียง! เธอจะทำให้ทุกคนในครอบครัวมีชีวิตรอด!
แม้จะได้กินโจ๊กเพียงคำเล็ก ๆ แต่สวี่เยี่ยนชิงกลับรู้สึกว่าตนมีแรงพอจะฝ่าฟันต่อไปได้อีกครั้ง
เด็กหนุ่มผอมโซค่อย ๆ จับมือน้องสาว แววตาที่เคยว่างเปล่ากลับมีประกายขึ้นมาแล้ว
“ไป กลับบ้านกัน!”