“ท่านพ่อ ท่านแม่ อดทนอีกหน่อยนะคะ น้องสามกับพี่ใหญ่ก็ออกไปแล้ว กลับมาแล้วอาจจะมีอะไรกินก็ได้...” หวังเมิ่งเยวี่ยอุ้มลูกเดินวนไปวนมา ในบ้านไม่มีทั้งน้ำและ粮食 แม้แต่ผักป่าก็แทบไม่เหลือแล้ว จึงจำใจให้น้องสามออกไปหาอาหาร แม้แต่สามีของเธอก็ออกไปด้วย ไม่รู้ว่าเมื่อไหร่ถึงจะกลับมา...
เธอไม่รู้ด้วยซ้ำว่าจะกลับมาได้หรือเปล่า
หวังเมิ่งเยวี่ยอุ้มลูก มองพ่อตาแม่ยายที่หายใจแผ่วเบา น้ำตาไหลด้วยความร้อนใจ
สวี่หลิวเหนียน ลูกชายคนรอง มองหลานชายตัวน้อยในอ้อมแขนพี่สะใภ้ที่ร้องไห้ไม่ออกด้วยซ้ำ เขาอ้าปากพูด ริมฝีปากแห้งแตกมีสะเก็ดเลือด “พี่สะใภ้... ยังเหลือน้ำอีกนิดหน่อย... เอาให้หยวนเป่าดื่มเถอะครับ...”
“ไม่ได้! พ่อกับแม่สุขภาพไม่ดี... ต้องพึ่งน้ำแค่นี้ประทังชีวิตนะ!” หวังเมิ่งเยวี่ยมองน้องรองที่เคยฉลาดแกมโกง บัดนี้กลับอ่อนแอจนแทบไม่เหลือเรี่ยวแรง ขอบตาเธอแดงก่ำยิ่งกว่าเดิม
“พี่สะใภ้...”
เสียงเรียกอันแผ่วเบาดังขึ้นพร้อมกับเสียงประตูเปิด
หวังเมิ่งเยวี่ยหันกลับไป ตอนแรกเธอโล่งอกเมื่อเห็นน้องสามกลับมา แต่แล้วก็ต้องตะลึงเมื่อเห็นเด็กหญิงนักพรตน้อยที่เขาพากลับมาด้วย
“นี่มัน...!”
“พี่สะใภ้ ข้าฉือฉือ สวี่ฉือฉือ!”
คนทั้งบ้านผอมโซจนแทบจำเค้าเดิมไม่ได้ พ่อกับแม่หายใจแผ่วเบา พี่สะใภ้กับหลานชายตัวน้อยก็...
ผมแห้งเหลือง ท้องป่อง แม้แต่น้องชายคนรองก็มีเบ้าตาลึกโหล ไร้เรี่ยวแรง มีเพียงหน้าท้องที่ยังขยับขึ้นลงเท่านั้นที่ยืนยันว่าพวกเขายังมีชีวิตอยู่
เมื่อเห็นสภาพอ่อนแรงของทุกคน ฉือฉืออ้าปากพูด ขอบตาพลันแดงขึ้น เธอทรุดลงข้างเตียงดิน “ท่านพ่อ... ท่านแม่... ข้าฉือฉือเอง ข้าฉือฉือไง! พวกท่านดูฉือฉือสิ!”
เธอกลับมาแล้ว ท่านพ่อท่านแม่ต้องมีชีวิตอยู่ต่อได้แน่!
หลินชิงเสวี่ยที่นอนรอความตายอยู่บนเตียงดินถูกเสียงร้องเรียกปลุกให้ลืมตาขึ้นเล็กน้อย “ฉือ...”
“ฉือฉืออยู่นี่!”
ฉือฉือรีบถลาเข้าไป น้ำตาหยดลงบนแก้ม เธอลูบใบหน้าแม่ที่ซูบผอมพลางสะอื้น “ท่านแม่ ฉือฉืออยู่นี่เจ้าค่ะ! ท่านแม่ดูฉือฉือสิ! ฉือฉือนำของกินมาให้ท่านแล้ว!”
หวังเมิ่งเยวี่ยยกมือปิดปาก อุ้มลูกนั่งลง มองน้องสาวที่ร้องไห้อย่างลนลาน น้ำตาไหลพราก
เธอไม่เคยพบหน้าน้องสาวคนนี้มาก่อน รู้เพียงว่าพ่อตาแม่ยายได้ลูกสาวตอนแก่และต้องรักใคร่เอ็นดูมากแน่ ๆ แต่ในตอนนั้นจวนกั๋วกงถูกเนรเทศ เพื่อไม่ให้เด็กต้องพลอยเดือดร้อน จึงส่งตัวเด็กไปก่อน ไม่นึกเลยว่าเธอจะกลับมาในช่วงเวลาสำคัญเช่นนี้!
“ฉือฉือ...”
สวี่ซื่อจวินเอ่ยเสียงแหบพร่า “พ่อยังทนไหว... เด็กดี...”
“ท่านพ่อ! ฉือฉือนำโจ๊กมาให้พวกท่าน!”
ฉือฉือชี้แก้วขนาดใหญ่พิเศษสามใบที่วางอยู่บนโต๊ะ “พวกท่านดูสิ! ข้างในเป็นโจ๊ก!”
สวี่ซื่อจวินเม้มริมฝีปากแห้งแตก ดวงตาหม่นมัวฉายแววเอ็นดูขึ้นมาหลายส่วน “เด็กดีของพ่อ...”
ฉือฉือกลัวเขาไม่เชื่อ จึงเดินเข้าไปเปิดฝาทั้งสามใบ กลิ่นโจ๊กหอมกรุ่นเข้มข้นพลันอบอวลไปทั่ว จมูกของทุกคนได้กลิ่นพร้อมกัน
เป็นโจ๊กจริง ๆ!
แถมหอมขนาดนี้!
แม้แต่สวี่หลิวเหนียน ลูกชายคนรองที่หิวจนลุกไม่ขึ้น ก็ยังฝืนพยุงตัวลุกขึ้นมาครึ่งท่อน
ฉือฉือเทโจ๊กออกมา ได้โจ๊กเต็มชามถึงเจ็ดชาม!
“นี่...”
โจ๊กหอมขนาดนี้ ชามก็แปลกประหลาด... เด็กคนนี้ไปเอามาจากไหนกันแน่?
“ฉือฉือ ของพวกนี้... เธอไปเอามาจากไหน?” หลินชิงเสวี่ยมองโจ๊ก กลืนน้ำลายลงคอ แต่ก็ยังไม่ยอมแตะต้อง
“ข้าได้มาจากสถานที่ประหลาดแห่งหนึ่ง พวกเขาจะให้เงิน แต่ข้ากระวนกระวายใจ พอรู้ว่าพี่ชายเกิดเรื่องขึ้น ก็เลยนำกลับมาแค่โจ๊ก!”
ฉือฉือยื่นโจ๊กให้ทุกคนคนละชาม “ดื่มเถิด พวกท่านดื่มให้มากหน่อย!”
“น้องเล็ก...” หวังเมิ่งเยวี่ยมองชามที่ถูกยัดใส่มือ แววตาเต็มไปด้วยความซาบซึ้ง “อาหารดีขนาดนี้...”
“ของกินก็ต้องให้คนกินสิ! พี่สะใภ้รีบกินเถิด พี่ยังต้องให้นมหลานชายด้วย!”