สายลมยามเช้าของฤดูใบไม้ร่วงพัดเย็นเฉียบ พัดใบไม้แห้งสองสามใบในลานให้ปลิวตาม
เรือนเล็กทางทิศตะวันออกของจวนติ้งกั๋วโหว่ ดูเงียบเหงายิ่งนัก
บนโต๊ะไม้แดงกลม วางอาหารเช้าที่ห้องครัวใหญ่ส่งมา
โจ๊กขาวชามหนึ่ง จางเสียจนแทบจะเห็นเงาตัวเอง
ข้างๆ มีจานผักเค็มถ้วยเล็ก สีเหลืองคล้ำ กลิ่นเปรี้ยวโชยมาแต่ไกล
"คุณหนู พวกเขาเกินไปแล้ว!"
ชุยจูตาแดงก่ำ โกรธจนเช็ดน้ำตาไม่หยุด
"ท่านเป็นถึงคุณหนูสายตรงแห่งจวนโหว่ จะมากินของแบบนี้ได้อย่างไร?"
ยิ่งพูดก็ยิ่งโกรธ
"หม่อมฉันไปรับอาหารเช้าเมื่อเช้า ผู้ดูแลจวนโจวไม่แม้แต่จะเงยหน้าขึ้นมองด้วยซ้ำ"
"ยังพูดอีกว่า..."
ชุยจูโกรธจนเสียงสั่น
"มาจากบ้านนอก กินของดีๆ ไม่ได้ กินโจ๊กขาวไปก่อนเพื่อปรับกระเพาะ"
"นี่มันปรับกระเพาะที่ไหนกัน?"
"นี่มันจงใจเหยียดหยามคนชัดๆ!"
นางพูดพลางยื่นมือไปจะยกชามโจ๊ก
"คุณหนู อาหารนี้ทานไม่ได้ หม่อมฉันจะไปที่ห้องครัวเล็กทำบะหมี่ร้อนๆ ให้ท่าน"
"ถึงจะต้องใช้เงินเดือนส่วนตัว ก็จะไม่ให้ท่านต้องทนกินความอยุติธรรมนี้"
หวนเว่ยว่านมองเด็กสาวโง่เขลาคนนี้ แล้วรู้สึกอบอุ่นใจขึ้นมาเล็กน้อย
นางยื่นมือกดมือของชุยจูไว้ แล้วยิ้มพลางส่ายหน้า
"ไม่ต้องลำบากหรอก อาหารนี่เก็บไว้ก่อน ยังมีประโยชน์ใหญ่หลวง"
ชุยจูอึ้งไป กะพริบตาที่เปียกโชก
"ประโยชน์ใหญ่หลวง? ข้าวบูดๆ แบบนี้จะมีประโยชน์อะไรได้?"
หวนเว่ยว่านยิ้มอย่างมีความหมาย พยักเพยิดตา ไม่พูดอะไร
ข้าวบูดนี่มีประโยชน์แน่นอน อีกเดี๋ยวท่านพ่อท่านแม่มาค้นบ้าน นี่ก็คือหลักฐานชัดเจนว่าทารุณลูกสาวสายตรง