แสงตะวันเจิดจ้าสาดต้องตะปูไม้ท้อที่ดำคล้ำ สะท้อนประกายเย็นเยียบ
ราชาหวูเหว่ยก้าวเข้ามาทีละก้าว ริมฝีปากเผยรอยยิ้มอำมหิตแห่งชัยชนะอันแน่วแน่
เพียงปักตะปูนี้ลงไป ฉายา “วิญญาณชั่วเข้าสิง” ของคุณหนูใหญ่แห่งจวนโหวนี้ก็จะได้รับการยืนยันเป็นมั่นคง แล้วเขาจะบีบบังคับนางอย่างไรก็ได้
เฟิงหว่านอวี้ที่ถูกหลายคนจับกุมไว้แน่น ทรงผมยุ่งเหยิง ใต้ตาฉายแววเลือดฝาด ใกล้จะสิ้นหวังเต็มที
ขณะนั้นเอง—
หวนเว่ยว่านที่เคี้ยวขนมข้าวเหนียวอยู่ในปาก ก็ได้ยินเสียงอิเล็กทรอนิกส์คุ้นเคยดังขึ้นในหัวอย่างตรงเวลา
【ติ๊ง! “ราชาหวูเหว่ย” แฟ้มประวัติคนกินเมล่อนโหลดเรียบร้อย เรื่องอื้อฉาวกำลังส่งตรง—】
นางกลืนขนมชิ้นสุดท้ายลงคอ แล้วเอ่ยอย่างเกียจคร้านในใจ ยืดเสียงให้ยาวขึ้น
【หืม? ว้าว—หลวงจีนท่านนี้เล่นกันได้ถึงขนาดนี้เลยหรือ?】
“เสียงในใจ” ประโยคนี้ ฟังดูแผ่วเบา แต่กลับเหมือนระเบิดตรงเข้าไปในสมองของทุกคน
โหวติ้งกั๋วหวนเยว่ที่เพิ่งก้าวเท้าเข้ามาในประตูเรือน ชะงักฝีเท้าลงทันที
เขาขมวดคิ้ว สายตากวาดมองไปทั่วบริเวณ
ในลานบ้านไม่มีผู้ใดเอ่ยปาก มีเพียงเสียงสวดมนต์ของหลวงจีนที่ยังก้องกังวาน
แต่เสียงนั้น กลับสะท้อนก้องอยู่ในหัวอย่างชัดเจน—
ต้นตอของเสียงดูเหมือนจะมาจากบุตรสาวแท้ ๆ ของตนที่ถูกกล่าวหาว่าเป็นวิญญาณชั่ว นอนเอนกายอยู่บนเก้าอี้ไม้ไผ่
ส่วน “เสียงในใจ” ของหวนเว่ยว่านก็ยังคงดังต่อไป
พูดเร็วขึ้นเรื่อย ๆ แฝงไปด้วยความตื่นเต้นของการกินเมล่อนอย่างชัดเจน
【ท่านแม่เอ๋ย ท่านดูตัวเองหน่อยเถิด! “ผู้วิเศษ” ผู้นี้แท้จริงแล้วคือผู้ต้องหาหลบหนี】
【หลี่ซานจากหยางโจว ฉายา “ผีเสื้อดอกไม้” เชี่ยวชาญการวางยาเพื่อนหญิงในตระกูลร่ำรวยเพื่อหลอกเงินหลอกกาย】
【เจ้าเมืองหยางโจวออกหมายจับไปทั่วทุกหัวระแหงตั้งแต่ครึ่งเดือนก่อน พร้อมวาดรูปไล่ล่าเขาไปทั่ว】
【เขาจึงหนีมาถึงเมืองหลวงในคืนนั้น ติดหนวดปลอมสองกระจุกตามสบาย แล้วแอบไปที่วัดจิ้งฉือสวมรอยเป็นเทพเซียน】
ดวงตาของเฟิงหว่านอวี้เบิกกว้างขึ้นมาทันที แม้แต่ลมหายใจก็หยุดชะงัก
แววตาของหวนเยว่พลันเยือกเย็นลง
【ที่เหลือเชื่อยิ่งกว่านั้นยังมีอีก】
【เขาคบหากับสาวใช้ชื่อฉุนเถา ข้างกายป้าสองมานานแล้ว】
【ใช้ข้ออ้างจัดพิธีกรรมทางศาสนา นัดพบกันหลังภูเขาจำลอง】
【ท้องของสาวใช้นางนั้นก็สองเดือนแล้ว】
【แม้แต่ยาทำแท้ง ก็ยังเป็นคนของป้าสองให้คนไปซื้อให้】
เฟิงหว่านอวี้รู้สึกเพียงเสียง “ครืน” ดังสนั่นในสมอง
นางไม่รู้ว่าเสียงนี้มาจากไหน
แต่สตรีนั้นแม้จะอ่อนโยน แต่เมื่อเป็นแม่ย่อมแข็งแกร่ง
นางกัดฟันแน่น พลันออกแรงแขนทั้งสองข้างพุ้ยขึ้น
หญิงรับใช้กำยำสองคนที่ตัวใหญ่โต กลับถูกนางพลัดกระเด็นล้มลงกับพื้นได้จริง ๆ
“ผัวะ!”
เสียงดังเปรี๊ยะหนึ่ง
เฟิงหว่านอวี้ตบเข้าที่ข้อมือของราชาหวูเหว่ยอย่างแรง
ราชาหวูเหว่ยไม่ทันตั้งตัว ร้องด้วยความเจ็บปวด กระบี่ไม้ท้อกับตะปูไม้ท้อในมือหลุดลอยออกไป ตกกระแทกพื้นอย่างรุนแรง
การเปลี่ยนแปลงนี้เกิดขึ้นรวดเร็วเกินไป
ทุกคนในที่นั้นต่างตะลึงงัน
ไทเฮาท่านป้าเป็นคนแรกที่ได้สติ โกรธจนตัวสั่นเทิ้ม ยกไม้เท้าทุบกระเบื้องอิฐเสียงดังลั่น
“กบฏ! กบฏ! เจ้าเสียสติไปแล้วหรือ!”
ไทเฮาท่านป้าโกรธจนทนไม่ไหว ชี้นิ้วด่าเฟิงหว่านอวี้ไม่หยุด
“เจ้าบังอาจมารบกวนหลวงจีนทำพิธี! ในสายตาเจ้ายังมีข้าอยู่หรือไม่! ยังมีกฎระเบียบของจวนโหวอยู่อีกหรือไม่!”
นางไป๋ก็รีบเข้ารองรับไทเฮาท่านป้า พร้อมกับเติมเชื้อไฟไม่หยุดปาก
“พี่ใหญ่เป็นอะไรไป? หรือว่าจะอยากเห็นเว่ยว่านถูกปีศาจร้ายกลืนกินจริง ๆ?”
ราชาหวูเหว่ยกุมข้อมือ สีหน้าหม่นลง แสร้งทำเป็นท่าทางโกรธาของผู้วิเศษเหนือโลก
“ฮูหยินจวนโหวทำเช่นนี้ อาตมาก็สุดความสามารถ ขอลาท่านก่อน!”
กล่าวจบ เขาก็หมุนตัวทำท่าจะจากไป
“หยุดก่อน”
นอกประตูเรือน เสียงทุ้มต่ำเย็นชาคำหนึ่งดังขึ้นมาทันใด
หวนเยว่ก้าวเท้ายาว ๆ เข้ามาในลานบ้าน
เอวของเขายังคงห้อยกระบี่ที่องค์ฮ่องเต้พระราชทานไว้ สายลมรอบกายกดดันจนน่ากลัว
“คนมา” เขาเอ่ยออกมาเพียงสองคำ
เสียงเพิ่งจะขาดหาย ทหารองครักษ์ประจำจวนโหวชุดเกราะเต็มยศหนึ่งกลุ่มก็กรูกันเข้ามาในลานบ้านทันที
“หลวงจีนปีศาจผู้นี้ จับข้าไว้!”
สีหน้าราชาหวูเหว่ยเปลี่ยนไปในพริบตา “ท่านโหว! อาตมาคือวัดจิ้งฉือ—”
“หุบปาก” หวนเยว่ขัดขึ้นอย่างเย็นชา “ลากลงไป”
ทหารองครักษ์พุ่งเข้าไปอย่างดุร้ายราวกับหมาป่าเสือ
ไทเฮาท่านป้าร้อนใจขึ้นมาด้วย “ลูกใหญ่! เจ้าบ้าไปแล้วหรือ! รีบสั่งให้พวกเขาหยุดเดี๋ยวนี้นะ!”
ใบหน้าของหวนเยว่คล้ำเขียว สายตาเฉียบคมราวมีดกรีดกวาดไปทั่วบริเวณ
เขาไม่ได้ตอบแม่ของตน แต่กลับทอดสายตาไปทางด้านหลังของนางไป๋
ตรงนั้น สาวใช้ชุดเขียวคนหนึ่งกำลังตื่นตระหนกถอยหลัง พยายามจะหลบหนี
ผู้นั้นคือฉุนเถา
“จับสาวใช้ชุดเขียวคนนั้น เอาไว้ด้วยกัน!” หวนเยว่ตะคอกเสียงดังลั่น
ฉุนเถาทรุดตัวลงกับพื้นทันที ส่งเสียงกรีดร้องออกมา
ทหารองครักษ์สองนายหันกลับไปทันที กระชากผมของฉุนเถา แล้วลากนางล้มคว่ำลงกลางลานบ้านอย่างแรง
สีหน้านางไป๋เปลี่ยนไปอย่างมาก รีบเข้าไปขัดขวาง
“พี่ใหญ่! ท่านทำอะไร? นางเป็นเพียงสาวใช้—”
นางไป๋แสร้งทำเป็นสงบ แต่หัวใจกลับเต้นเร็วราวกับตีกลอง
เหตุใดเรือนใหญ่จึงจู่ ๆ กลายเป็นเรื่องขึ้นมาได้? แล้วยังจับตัวฉุนเถาได้อย่างแม่นยำอีกด้วย?
หวนเยว่มองนางไป๋อย่างเย็นชา แววตาเผยความชิงชังไม่ปิดบัง
“นางทำความผิดอะไร ท่านจะรู้เองในไม่ช้า”
น้ำเสียงของหวนเยว่เยือกเย็น
เขาสบตากับเฟิงหว่านอวี้
ไม่จำเป็นต้องพูดอะไรให้มากความ
พวกเขาทั้งสองต่างได้ยินเสียงเดียวกัน
และต่างตัดสินใจแบบเดียวกัน
“แม่นมหลี่” เฟิงหว่านอวี้สูดหายใจเข้าลึก ๆ แล้วสั่งการแม่นมคนสนิทที่สุดของนางด้วยน้ำเสียงเข้มงวด
“พาคนไปสองสามคน รีบไปค้นห้องของฉุนเถาเดี๋ยวนี้! ขุดให้ลึกสามฟุต แม้แต่ใต้แผ่นเตียงก็อย่าให้พลาด!”
แม่นมหลี่รับคำสั่ง พาสาวใช้กำยำหลายคนรีบจากไป
บรรยากาศในลานบ้านตึงเครียดจนถึงขีดสุด
ไทเฮาท่านป้าโกรธจนหายใจหอบหนัก ไม้เท้าสั่นเทิ้มไม่หยุด
สีหน้านางไป๋ซีดขาวราวกับกระดาษ นางกำผ้าเช็ดหน้าแน่น เหงื่อเย็นชื้นเต็มฝ่ามือ
นางคอยปลอบใจตัวเองในใจว่า เรื่องทำไว้สะอาดหมดจด ไม่มีทางถูกพบได้
แต่ทว่า เพียงเวลาครึ่งธูปเท่านั้น
แม่นมหลี่ก็พาคนรีบกลับมา ในมือยังอุ้มห่อผ้าสีเทาผืนหนึ่ง
“ท่านโหว นายหญิง ข้าพบของแล้ว”
แม่นมหลี่วางห่อผ้าลงบนพื้น แล้วแก้ออกต่อหน้าทุกคน
ด้านในร่วงหล่นออกมาเป็นสมุนไพรที่ห่อด้วยกระดาษหนังวัวหลายห่อ จดหมายยับยู่ยี่เป็นกองหนึ่ง และประกาศราชการที่ชำรุดบางส่วนอีกหนึ่งแผ่น
“นี่คืออะไร?” หวนเยว่ถามเสียงเย็น
แม่นมหลี่แกะห่อยา ดมดู แล้วสีหน้าเปลี่ยนไปอย่างมาก
“กราบทูลท่านโหว ทาสรับใช้เคยเรียนการจำแนกยามากับหมอประจำจวนอยู่สองสามปี ยาในห่อนี้ล้วนเป็นสมุนไพรฤทธิ์แรงชนิดรุนแรง เช่น หงฮวา เธอเซียง... เป็นยาทำแท้ง!”
คำพูดนี้ออกมา ทั่วทั้งบริเวณก็เกิดเสียงฮือฮาขึ้น
บ่าวไพร่ต่างพากันตกใจมองหน้ากัน กระซิบกระซาบกัน
สาวใช้ที่ยังไม่ได้แต่งงานคนหนึ่ง ในห้องกลับซ่อนยาทำแท้งไว้ ความหมายของมันชัดเจนอยู่ในตัวอยู่แล้ว
ร่างของนางไป๋ swayed เล็กน้อย เกือบจะยืนไม่อยู่
ส่วนฉุนเถายิ่งตกใจจนทรุดลงกับพื้นทันที ใช้หัวโขกพื้นอย่างบ้าคลั่ง
“ท่านโหวได้โปรดเมตตาข้าด้วย! นายหญิงได้โปรดเมตตาข้าด้วย! ทาสรับใช้ถูกใส่ร้าย!”
“ใส่ร้าย?” เฟิงหว่านอวี้หัวเราะเย็นเยียบ ก้าวขึ้นไปเก็บกองจดหมายมาฉีกดูหน้าหนึ่ง
“ในศาลาดอกท้อมีศาลาดอกท้อ...”
สายตานางเยือกเย็นลง
“ท้ายจดหมาย— ไม่หวู่”
เฟิงหว่านอวี้สลัดจดหมายลงบนหน้าฉุนเถาอย่างแรง
“เจ้ายังจะปิดบังอะไรอีก! เจ้าคบชู้กับหลวงจีนปีศาจผู้นี้ แอบมีท้อง จนเตรียมยาทำแท้งไว้แล้ว ถึงขั้นทำให้จวนโหวเสื่อมเสีย!”
ใบหน้าฉุนเถาซีดราวกับขี้เถ้า พูดไม่ออกสักคำ
ราชาหวูเหว่ยก็เริ่มตื่นตระหนก เหงื่อเย็นผุดเต็มหน้าผาก
แต่เขายังคงดิ้นรนเป็นครั้งสุดท้าย
“นี่... นี่ชัดเจนว่าถูกใส่ร้าย! อาตมาเป็นนักบวช จะเขียนข้อความลามกเช่นนี้ได้อย่างไร!”
หวนเยว่ไม่สนใจฟังคำแก้ตัวของเขา
เขาก้มลงหยิบสิ่งสุดท้ายจากห่อผ้า—ประกาศที่ชำรุดนั้น
หวนเยว่คลี่ออกมา ปรากฏเป็นหมายจับแผ่นหนึ่ง
บนนั้นวาดรูปชายคนหนึ่งไว้ แม้ไม่มีหนวด แต่โครงหน้าและดวงตาคมคิ้วนั้นเหมือนกับราชาหวูเหว่ยราวกับพิมพ์เดียวกัน
“หมายจับเมืองหยางโจว หลี่ซาน ฉายา ‘ผีเสื้อดอกไม้’ กระทำผิดต่อหญิงสาวในตระกูลพ่อค้าผู้มั่งคั่งหลายคน หลอกเงินไปกว่าพันตำลึง ติดตัวมียานอนหลับ อันตรายยิ่งนัก...”
หวนเยว่อ่านทีละคำ ๆ เสียงกังวานดังไปทั่วทั้งลานบ้าน
เขากระชากหมายจับสลัดใส่หน้าราชาหวูเหว่ยอย่างแรง
“เจ้า ควรค่าแก่การเรียกว่าหลวงจีนหรือ?”
ขาราชาหวูเหว่ยอ่อนแรง ทรุดฮวบลงกับพื้นอย่างสิ้นสภาพ ไม่มีความสง่างามของผู้วิเศษเหลืออยู่อีกต่อไป
ทั่วทั้งบริเวณเงียบสงัดจนได้ยินแม้แต่เข็มหยดลงพื้น
ใครจะคิดเล่า หลวงจีนผู้ทรงคุณธรรมที่เมื่อครู่ยังเรียกเมฆเรียกฝน เตรียมจะเจาะเลือดปัดเป่าผีให้คุณหนูใหญ่ กลับกลายเป็นนักโทษหนีคดีที่แอบคบชู้กับสาวใช้ภายในเรือนในชั่วพริบตา!
ไทเฮาท่านป่ามองหมายจับกับยาทำแท้งบนพื้น สีหน้าค่อย ๆ เปลี่ยนจากซีดเป็นเขียว แล้วจากเขียวเป็นม่วง
ความสามารถในการหยั่งรู้คนที่นางภาคภูมิใจ กับผู้วิเศษที่นางเชิญมาเพื่อปราบเรือนใหญ่ กลับกลายเป็นนักโทษหนีคดีตัวฉกาจไปได้
นี่มันเหมือนกับการเอาเกียรติศักดิ์ศรีของจวนติ้งกั๋วโหว่มาถูกับพื้นดิน
“เจ้า... พวกเจ้า...” ไทเฮาท่านป่ากุมหน้าอก หายใจหอบหนัก เกือบจะขาดใจตาย
ส่วนนางไป๋ยิ่งตกใจจนหดตัวอยู่มุมหนึ่ง แม้แต่ลมหายใจก็ไม่กล้าออกแรง กลัวว่าเรือนใหญ่จะสืบสาวไปถึงว่ายาทำแท้งนี้เป็นเงินของตนที่จ่ายซื้อมา
สายตาหวนเยว่เยือกเย็นไร้ซึ่งความปรานี
“คนมา ขากรรไกรกับข้อต่อแขนขาของนักโทษหนีคดีกับสาวใช้นอกใจผู้นี้ ถอดให้หมด!”
“ลากออกไปตรง ๆ ส่งไปยังสำนักปกครองเมืองหลวง! บอกเจ้าเมืองให้สืบสวนให้หนัก!”
ทหารองครักษ์ลงมืออย่างไร้ความปรานี เข้าไปจัดการทันที เสียงกระดูกหลุดดังกร้วม ๆ
เสียงข้อต่อหลุดดังแคร่ก ๆ ดังระเบิดขึ้นไม่ขาดสาย ขากรรไกรหลุด ข้อต่อแขนขาถูกถอดหมดทั้งสี่
ราชาหวูเหว่ยกับฉุนเถาแม้แต่เสียงกรีดร้องก็ส่งออกมาไม่ได้ ถูกลากออกไปนอกลานบ้าน
พิธีกรรมอันเอิกเกริก จบลงอย่างน่าขันด้วยวิธีสุดดราม่าเช่นนี้
ไทเฮาท่านป่าทนอับอายขายหน้าไม่ไหว ให้แม่นมประคองตัว หลบเข้าหอพระอย่างเงียบ ๆ
นางไป๋ก็รีบไหลหนี วิ่งเร็วกว่ากระต่ายเสียอีก
ลานบ้านกลับมาสงบเงียบอีกครั้ง
เฟิงหว่านอวี้น้ำตาคลอเบ้า เดินเข้ามาที่ข้างเก้าอี้ไม้ไผ่อย่างรวดเร็ว
หวนเว่ยว่านเพิ่งเช็ดมือเสร็จ
นางยังคงสรุปในใจอย่างเชื่องช้า:
【ดูขำๆจบแล้ว ก็สนุกดี】
【ก็แค่เสียงดังไปหน่อย】
นางหาวหนึ่งครั้ง
【หืม... กลับไปนอนเถอะ】