ลู่ซีเฉิงเป็นหนึ่งในคนที่ทำไม่เป็น จึงได้แต่นั่งเงียบอย่างว่าง่าย
หลินซูเทแป้งลงในอ่างไม้ใบใหญ่ ก่อนตักออกมา 2 ชาม เก็บไว้ทำเกี๊ยว เธอคำนวณคร่าว ๆ น่าจะทำได้ประมาณ 200 ลูก เอาไว้กินช่วงปีใหม่
ส่วนที่เหลือจะทำหมั่นโถวกับซาลาเปา ตอนนี้ยังไม่มีผงยีสต์ เวลาทำหมั่นโถวกับซาลาเปาจึงใช้แป้งหมักเก่า แป้งหมักเก่าก็คือก้อนแป้งเล็ก ๆ ที่เหลือจากการทำอาหารประเภทแป้งครั้งก่อน ในชนบทไม่ใช่ทุกบ้านจะมี เพราะหลายบ้านทั้งปียังไม่ได้กินหมั่นโถวแป้งขาวสักมื้อ ก้อนที่หลินซูเอาออกมานี้เธอยืมมาจากบ้านที่สนิทกัน อีกสองวันค่อยเอาไปคืน
นำแป้งหมักเก่ามาบดให้เป็นเนื้อเหลว เติมน้ำลงไป คนให้เข้ากัน จากนั้นใส่แป้งแล้วนวดจนเป็นก้อน การเติมน้ำตอนนวดแป้งต้องอาศัยความชำนาญ ลู่ซีเฉิงตั้งใจเรียนรู้และถามว่า “แป้ง 1 ชั่งต้องใส่น้ำเท่าไรคะ?”
“กะเอาสิ!” หลินซูตอบอย่างเป็นธรรมชาติ
“แล้วแค่ไหนถึงจะพอดีคะ?” ลู่ซีเฉิงจิ้มก้อนแป้งเบา ๆ คราวนี้เจียงลี่ลี่เป็นฝ่ายมองเธออย่างระอา “แค่พอดีก็ใช้ได้แล้ว ใครเขาจะไปชั่งกันล่ะ!”
ไม่มีใครทำเหมือนอบเค้กในยุคหลัง ที่ต้องชั่งน้ำกี่กรัม นมกี่กรัม ทุกคนอาศัยประสบการณ์กันทั้งนั้น
“แล้วแค่ไหนถึงจะพอดีล่ะคะ!” ลู่ซีเฉิงพึมพำเสียงเบา พวกผู้ชายที่ยืนล้อมอยู่ด้านนอกต่างก็ทำหน้างุนงง คำว่า ‘กะเอา’ นี่ช่างเป็นคำอธิบายที่จับต้องไม่ได้จริง ๆ
หลินซูเองก็ไม่รู้จะอธิบายอย่างไร “ก็ใส่น้ำน้อย ๆ ก่อน ถ้าไม่พอก็ค่อยเติม เติมไปทีละนิด หลาย ๆ รอบ!”