ยังคงเป็นตาเฒ่าหวังที่ขับเกวียนวัวไปส่งหวังหลินซงที่สถานีรถก่อน จากนั้นเขาต้องนั่งรถจากสถานีไปเมืองเอกของมณฑล แล้วถึงจะซื้อตั๋วรถไฟลงใต้ได้ ในยุคนี้การเดินทางไม่สะดวก คนที่มีโอกาสนั่งรถไฟมีไม่มาก จึงไม่ต้องกังวลว่าจะซื้อตั๋วไม่ได้
หวังหม่านถุนไปส่งลูกชายถึงเมืองเอกของมณฑลไม่ได้ เขาต้องช่วยลูกชายยกจักรยานลงจากเกวียนวัว แต่หวังหลินซงกลับบอกให้พ่อนั่งอยู่เฉย ๆ “พ่อครับ ไม่หนักเท่าไร ผมไหว ตอนนี้ลูกชายพ่อแรงเยอะแล้วนะ!”
“ได้ ๆ เอาเงินนี่ไปใช้ระหว่างทาง ที่นั่นอยากกินอะไรก็กิน เงินที่ลูกส่งกลับมา พ่อเก็บไว้ให้หมดแล้ว” หวังหม่านถุนยัดธนบัตรสิบหยวนสองใบใส่มือลูกชาย บ้านยากจนแต่เดินทางต้องมีเงินติดตัวไว้บ้าง จะได้สะดวกขึ้น
จางเจียหนิงมองภาพนั้นเงียบ ๆ พี่ชายใหญ่ของเขาเองก็ประหยัดอดออมอยู่ในกองทัพ แล้วส่งเงินเบี้ยเลี้ยงมาให้ แม้งานของเขายังดำเนินไปตามปกติ แต่ก็ลางานไม่ได้ ยิ่งออกจากกองทัพไม่ได้ เงินก้อนนี้เป็นเงินที่พี่ชายให้เขาไปหาทางเดินทางไปเยี่ยมพ่อแม่ที่ภาคตะวันตกเฉียงเหนือ จดหมายจากพ่อแม่ส่งมาเพียงฉบับเดียวตั้งแต่ต้นจนถึงตอนนี้ พวกเขาถูกจัดให้ทำงานที่หนักและลำบากที่สุด ไม่มีเวลา แม้แต่กระดาษกับปากกายังต้องไปขอยืมคนอื่น จางเจียหนิงไม่รู้เลยว่าฤดูหนาวปีนี้พ่อแม่จะเป็นอย่างไรบ้าง
ยังดีที่ได้ยินมาว่าภาคตะวันตกเฉียงเหนือไม่หนาวเท่าภาคตะวันออกเฉียงเหนือ ไม่อย่างนั้นฟืนที่พวกเขามีก็คงไม่พอ คงทนต่อไปไม่ไหวจริง ๆ
แต่ข้อดีก็มีข้อเสีย พื้นที่ที่พ่อแม่อยู่แห้งแล้งขาดน้ำตลอดทั้งปี ผืนดินกว้างใหญ่เป็นที่รกร้างไร้ประโยชน์ ผลผลิตธัญพืชต่ำ กินไม่อิ่มเป็นเรื่องปกติ
พอคิดถึงตรงนี้ อารมณ์ของจางเจียหนิงก็หม่นลง เขานึกถึงสวีจิ้นหังขึ้นมาอีกครั้ง ตอนตระกูลจางเกิดเรื่องใหม่ ๆ เขาทำอะไรไม่ถูก พ่อแม่ถูกพาตัวไป แม้แต่บ้านก็ถูกยึด เขาไม่มีที่ไป คนแรกที่นึกถึงจึงเป็นสวีจิ้นหัง
สวีจิ้นหังเพิ่งดูหนังกับผู้หญิงคนหนึ่งเสร็จแล้วกลับมา ผู้หญิงคนนั้นจางเจียหนิงก็รู้จัก เป็นลูกสาวหัวหน้าของพ่อสวี อายุน้อยกว่าสวีจิ้นหังหนึ่งปี หน้าตาไม่ค่อยสวยนัก สวีจิ้นหังมักหลบเลี่ยงเธออยู่เสมอ