กลับถึงกองการผลิต ฮั่วจิ้งชวนก็เข็นรถพื้นเรียบตรงไปถึงหน้าลานเล็กที่ลู่ซีเฉิงพักอยู่ ปลุกเธอให้ตื่นและกลับเข้าไปในห้อง จากนั้นยังช่วยก่อไฟอุ่นเตียงเตาก่อนจึงกลับบ้าน
ลู่ซีเฉิงงัวเงียจนมึนงง เธอนอนฟุบอยู่บนเตาเตาอย่างสะลึมสะลือครู่หนึ่ง พอได้สติก็ล้างหน้าแล้วเดินไปทางห้องครัว
ตอนออกจากบ้านตั้งแต่เช้ามืด เธอต้มโจ๊กข้าวโพดหม้อใหญ่ทิ้งไว้บนเตา เคี่ยวด้วยไฟอ่อน ๆ ตอนนี้แค่เติมไฟให้อุ่นก็ทานได้แล้ว ลู่ซีเฉิงนั่งลงก่อไฟ พอเสร็จพอดีกับที่คนอื่น ๆ กลับมา พวกเธอไปขนเต้าหู้จากที่ทำการกองการผลิต
“หัวหน้ากองการผลิตบอกว่าคืนนี้อากาศจะเย็นลง วางเต้าหู้ไว้ข้างนอกก็พอ!” เจียงลี่ลี่ล้างมือแล้วเข้ามาช่วยจัดอาหาร “พวกเราโชคดีจริง ๆ ถ้าตลาดนัดเลื่อนออกไปอีกสองสามวันก็ไม่แน่ว่าจะจัดได้แล้ว หัวหน้ากองการผลิตบอกว่าอีกไม่กี่วันหิมะจะตก อาจตกติดกันหลายวันเลย!”
“หา?” หลินหยวนคิดอยู่ครู่หนึ่งก่อนพูดว่า “งั้นฉันย้ายมานอนกับพวกเธอด้วยดีกว่า ฉันจะขนฟืนมาด้วย!”
กลางคืนต้องนอนคนเดียว แถมยังต้องออกไปก่อไฟอุ่นเตียงเตาข้างนอกอีก เธอกลัวจะหนาวจนป่วย!
“ได้สิ!” เจียงลี่ลี่พยักหน้าแล้วหันไปถามลู่ซีเฉิง “เฉิงเฉิง เธอจะมาด้วยไหม?”
“ฉันขอผ่านดีกว่า ห้องฉันอุ่นดีอยู่แล้ว!” ลู่ซีเฉิงปฏิเสธน้ำใจของเธอ เสิ่นอันหนิงที่เดินเข้ามาหยิบชามได้ยินเข้าก็เกิดความคิดขึ้นมา เธอยิ้มแล้วถามว่า “ที่นอนของพวกเธอยังพอมีที่ไหม ฉันขอไปนอนด้วยได้หรือเปล่า?”
ห้องของเธอหนาวเกินไป ถ้าอากาศเย็นลงเมื่อไรคงทนไม่ไหวแน่!