ลู่ซีเฉิงมองชามใบใหญ่ที่ใช้ใส่น้ำแกง แล้วหันไปมองไหใบเล็กตรงมุมห้องที่ใช้เก็บธัญพืช ก่อนถามอย่างสงสัยว่า “สองใบนี้ต่างกันยังไงเหรอ?”
“ชามใบใหญ่นี่ก็เป็นไหเหมือนกัน ไหแบบนี้ผนังหนา ด้านในเคลือบผิวไว้ ใช้ใส่น้ำแกงหรือใส่น้ำก็ไม่แตกร้าวเพราะความเย็น ส่วนใบนั้นใช้ใส่ธัญพืชได้อย่างเดียว ใส่น้ำแกงหรือน้ำไม่ได้ ไม่อย่างนั้นจะแตกเอา!” ฮั่วจิ้งชวนอธิบายอย่างอดทน
ลู่ซีเฉิงกระจ่างขึ้นมา ที่แท้เรื่องไหก็มีความรู้มากมายขนาดนี้!
“แล้วครั้งนี้คุณซื้อไหมาตั้งเยอะ บ้านมีที่วางเหรอ?” บ้านของฮั่วจิ้งชวนสร้างไว้ไม่ใหญ่นัก เพราะมีเขาอยู่คนเดียว มีเพียงลานหน้าบ้านกับลานหลังบ้านที่กว้างหน่อย
“ยังไม่ได้ใช้หรอก ผมจะเอาไปเก็บไว้ในห้องเก็บของฝั่งตะวันออก ปีหน้าค่อยเอามาใช้ตอนสร้างบ้านใหม่” ของเถื่อนใช่ว่าจะเจอได้ทุกครั้งที่ไปตลาด ไหคุณภาพดีใบหนึ่งใช้ได้นานหลายสิบปี ปีก่อนเขาไม่ได้ไปตลาด แต่ก็ไม่มีบ้านไหนในกองการผลิตซื้อไหกลับมา คาดว่าคงไม่มีใครตั้งแผงขาย
พอพูดถึงบ้านใหม่ ลู่ซีเฉิงก็หน้าแดงขึ้นมานิด ๆ “ถ้า...คุณไม่ได้แต่งงาน คุณจะสร้างบ้านใหม่ไหม?”
มือที่กำลังคนเส้นบะหมี่ของฮั่วจิ้งชวนหยุดชะงัก เขาวางตะเกียบในมือลง ทั้งคู่ยืนอยู่หน้าเตา เขาก้าวไปอยู่ด้านหลังลู่ซีเฉิง โน้มตัวกอดเอวเธอไว้ แล้วก้มลงถูแก้มเธอเบา ๆ
ลู่ซีเฉิงจ้องเต้าหู้บนเขียง เธอกำลังหั่นเต้าหู้อยู่แท้ ๆ ยังโดนฉวยโอกาสอีก น่าสงสารชะมัด!
“ถ้าไม่มีคุณ ผมก็ไม่แต่งงานหรอก!” ฮั่วจิ้งชวนจับมือที่เธอกำด้ามมีดไว้ แล้วหั่นเต้าหู้ไปพร้อมกับเธอ “เฉิงเฉิง ถ้าคุณกลัว เราจะยังไม่แต่งงานกันตอนนี้ก็ได้ ผมไม่ได้อยากกดดันคุณ แค่อยากให้วันที่คุณอยากสร้างครอบครัว ผมเป็นตัวเลือกแรกและเป็นคนเดียวของคุณตลอดไป!”