ลู่ซีเฉิงวาดเส้นสุดท้ายเสร็จ ก็หยิบภาพขึ้นมาพินิจดูอย่างละเอียด อืม ยังไม่สวยเท่าภาพนั้นเลย ไม่อย่างนั้นเธอคงเสียดายจนไม่ยอมยกภาพนี้ให้ใครเหมือนกัน
ฮั่วจิ้งชวนมองภาพด้วยกันกับเธอ เขาแยกไม่ออกด้วยซ้ำว่าภาพสองภาพต่างกันตรงไหน สายตาจับจ้องชายหนุ่มในภาพ ก่อนจะเอ่ยขอว่า “คราวหน้า เธอวาดภาพตัวเองให้ฉันสักภาพได้ไหม”
ภาพตัวเองหรือ?
ลู่ซีเฉิงไม่เคยวาดภาพตัวเองจริง ๆ ภาพที่เธอวาดมีแต่คนอื่น ไม่ก็ทิวทัศน์ ส่วนภาพตัวเองน่ะ เธอคิดว่าฝีมือยังไม่ถึงขั้น วาดความสวยน่ารักของตัวเองได้ไม่ถึงหนึ่งในสิบด้วยซ้ำ!
ลู่ซีเฉิงเอียงคอคิดอยู่ครู่หนึ่ง ในวิลล่าของเธอมีกล้องถ่ายรูปอยู่หลายตัว มือถือก็ถ่ายรูปได้ เสียดายแค่ไม่มีกล้องโพลารอยด์ ถ้าเขาอยากได้ภาพของเธอ ไม่สู้... “ในอำเภอมีร้านถ่ายรูปไหม เราไปถ่ายรูปกันเถอะ!”
พอนึกถึงผนังรูปถ่ายกระจกบานหนึ่งที่บ้าน ลู่ซีเฉิงก็คิดว่าเธอน่าจะมีแบบนั้นบ้างเหมือนกัน
ฮั่วจิ้งชวนชะงักไป เขาไม่เคยสนใจเรื่องนี้เลย คนชนบทไม่มีใครถ่ายรูป ในหัวจึงไม่เคยมีความคิดเรื่องถ่ายรูปมาก่อน พอเธอพูดขึ้นมา เขาก็อดนึกเสียดายไม่ได้ทันที เขาไปอำเภอตั้งหลายครั้งแล้ว ถ้าถ่ายรูปกันตั้งแต่แรก เขาก็คงมีรูปเธอไว้พกติดตัวได้ตลอดเวลา
“พรุ่งนี้ฉันจะไปหา” เขาบอก
ลู่ซีเฉิงเกี่ยวก้อยเขาไว้ ดวงตาหยีโค้งเป็นรอยยิ้ม “อากาศหนาวขนาดนี้ รถโดยสารก็หยุดวิ่งแล้ว คุณจะยอมให้ฉันไปอำเภอหรือไง”
แน่นอนว่าไม่ยอม
ฮั่วจิ้งชวนเงียบไป ไม่พูดอะไรอีก ก่อนหน้านี้ไม่รู้ก็แล้วไป แต่ตอนนี้รู้แล้วกลับทำให้เป็นจริงทันทีไม่ได้ อารมณ์ของเขาจึงหม่นลงเล็กน้อย