“ไม่ต้องห่วง ถ้าพวกเธอย้ายมานอนด้วย ฉันจะไม่ปล่อยให้ต้องนอนติดกับเธอแน่” หลินซูวางแผนจะเอาตู้เตียงไปตั้งข้างหลิวเสี่ยวเฉ่า เพื่อกั้นเธอออกจากคนอื่น
หลินหยวนใจเต้นไม่น้อย ตอนนี้กลางคืนเธอยังพอทนหลับได้ แต่ถ้าอากาศหนาวกว่านี้จะทำยังไง “ถ้าฉันย้ายมานอนด้วย ฉันจะขนฟืนของฉันมารวมกันใช้ด้วยนะ”
“ได้เลย!”
“ฉันขอผ่านดีกว่า ตอนนี้ยังไม่หนาวหรอก ฉันทนหนาวเก่งจะตาย!” ลู่ซีเฉิงยกเหตุผลที่แม้แต่ตัวเองยังไม่เชื่อขึ้นมาอ้าง
หมาป่าตัวใหญ่ตัวนั้นจะยอมให้เธอย้ายไปนอนห้องใหญ่หรือไง?
หลินซูลูบหัวเธอ “ใช่ เธอทนหนาวเก่งจะตาย ไม่กลัวหนาวเลยสักนิด!”
หลินซูมีนิสัยเหมือนพี่สาวคนโต ส่วนลู่ซีเฉิงอายุน้อยที่สุดในบรรดาปัญญาชนหญิงที่ลงชนบท พอมาถึงก็ช่วยพวกเธอให้พ้นจากเงื้อมมือมารได้ เธอจึงอดห่วงใยอีกฝ่ายมากขึ้นไม่ได้
เฉิงเฉิงมีแฟนแล้ว ถึงอากาศจะหนาวจัด แฟนของเธอก็คงมาช่วยก่อไฟอุ่นเตียงให้ดู จากที่เขามาช่วยซ่อมครัวก็มองออกแล้ว ผู้ชายคนนั้นดูเงียบขรึม พูดด้วยยาก แต่ที่จริงตามใจเฉิงเฉิงมาก
“เฉิงเฉิง เธอเคยคิดไหมว่า ถ้าเรามีโอกาสได้กลับเข้าเมือง เขาจะทำยังไง?” เจียงลี่ลี่ถามอย่างตรงไปตรงมา
“เขาก็กลับไปกับฉันสิ!” ลู่ซีเฉิงตอบเหมือนเป็นเรื่องธรรมดา
“แล้วที่บ้านเธอล่ะ...” คราวก่อนครอบครัวเธอยังไม่เห็นด้วยเลย ถ้ากลับไปแล้วมีคนหนุ่มสาวที่ไม่มีงานทำสองคน จะใช้ชีวิตยังไงถ้าไม่มีครอบครัวคอยสนับสนุน?
“พ่อฉัน...” ลู่ซีเฉิงนึกถึงตอนที่ฮั่วจิ้งชวนโทรศัพท์คุยกับพ่อของเธอ แม้ไม่รู้ว่าทั้งคู่พูดอะไรกัน แต่พ่อคนใหม่ของเธอน่าจะใจอ่อนลงแล้ว ส่วนแม่คนใหม่ยังไม่รู้เลย