ลู่ซีเฉิงกินข้าวไปครึ่งชามกับหมั่นโถวครึ่งลูก ส่วนหมั่นโถวที่เหลืออีกกว่าเจ็ดลูกและข้าวอีกชามครึ่ง ล้วนถูกฮั่วจิ้งชวนจัดการจนหมด นอกจากขาหมูแล้ว ลู่ซีเฉิงยังทำหมูผัดพริกชี้ฟ้าอีกจานด้วย เมนูนี้กินกับข้าวได้ดีเป็นพิเศษ ชายหนุ่มกินหมั่นโถวสลับกับกับข้าวอย่างเอร็ดอร่อย
ลู่ซีเฉิงรู้ว่าบริเวณเอวของฮั่วจิ้งชวนไม่มีไขมันส่วนเกินแม้แต่น้อย แล้วอาหารที่เขากินเข้าไปหายไปไหนหมดนะ?
กินข้าวเสร็จ ฮั่วจิ้งชวนถึงค่อยเอาของที่ซื้อกลับมาให้เธอดู นอกจากขนมอยู่หลายอย่างแล้ว ยังมีครีมบำรุงผิวอีกสองกระปุก
“ฉันยังมีอยู่เลย ทำไมซื้อมาอีกล่ะ?” ก่อนหน้านี้ซื้อมาไว้ตั้งหลายกระปุก เธอยังใช้ไม่หมดเลย
“เห็นแล้วก็เลยซื้อมา” ฮั่วจิ้งชวนบอก ของฟุ่มเฟือยแบบนี้สหกรณ์ในคอมมูนไม่ได้มีขายบ่อย ๆ จะซื้อได้หรือไม่ได้ก็ต้องอาศัยดวง “ยังมีนี่อีก เอาไปเก็บไว้ในตู้”
ลู่ซีเฉิงรับมา เป็นกระดาษสีชมพูห่อใหญ่ นี่มัน...กระดาษชำระเหรอ?
ในวิลล่าของลู่ซีเฉิงมีกระดาษชำระกับกระดาษเช็ดหน้าเก็บไว้มากมาย ถึงของใช้ในชีวิตประจำวันจะทำสำเนาไม่ได้ แต่ตอนนี้เธอใช้ผ้าเช็ดหน้าในชีวิตประจำวัน ประหยัดหน่อยก็ใช้ได้นาน ดังนั้นเวลาเข้าอำเภอแต่ละครั้งจึงไม่เคยคิดจะซื้อกระดาษชำระ
“เตรียมไว้หน่อยดีกว่า!” ครั้งก่อนมีปัญญาชนหญิงที่ลงชนบทมาขอยืมกระดาษจากลู่ซีเฉิง แต่เธอบอกว่าไม่มี สีหน้าของปัญญาชนหญิงคนนั้นจึงดูแปลกไปไม่น้อย คงสงสัยว่าแม้แต่กระดาษก็ไม่มี แล้วปกติใช้ทำอะไร
ตอนนี้คนในชนบทไม่ค่อยซื้อกระดาษชำระมาใช้กัน หลังเข้าห้องน้ำเสร็จ คนส่วนใหญ่ก็ใช้หิน ก้อนดินเหนียว เศษไม้ ใบไม้ ซังข้าวโพด หรืออย่างอื่นเช็ดเอา