สวีจิ้นหังไม่เคยเจอสถานการณ์แบบนี้มาก่อน ตอนอยู่เมืองหลวง เขาติดตามพ่อไปเยี่ยมโรงงานหลายแห่ง ทุกคนต่างต้อนรับขับสู้เป็นอย่างดี นี่เป็นครั้งแรกที่ถูกกันไว้นอกประตู ไม่ยอมให้เข้าไป
ตอนนี้ตำแหน่งของพ่อเลื่อนสูงขึ้นแล้ว เขาคิดว่าแค่บอกชื่อพ่อออกไป ท่าทีของยามเฝ้าประตูก็คงเปลี่ยนไปทันที ใครจะคิดว่ายามเพียงโบกมือ “นายกเทศมนตรีเมืองเซี่ยงไฮ้อะไรกัน ต่อให้เป็นนายกเทศมนตรีเมืองหลวงก็ไม่มีประโยชน์ รีบไปซะ!”
มองดูแล้วก็เป็นหนุ่มปกติดี ใครจะคิดว่าสมองมีปัญหา
ยามเฝ้าประตูคิดเช่นนี้ ต่อให้เป็นนายกเทศมนตรีเมืองเซี่ยงไฮ้จริง ๆ ก็ไม่เห็นต้องพูดออกมา เมืองเซี่ยงไฮ้อยู่ห่างจากอำเภอหย่งหนิงตั้งไกล โรงงานของพวกเขาก็ไม่ได้ทำธุรกิจกับเมืองเซี่ยงไฮ้ จะต้องกลัวนายกเทศมนตรีสักคนไปทำไม!
โรงงานรัฐวิสาหกิจในยุคนี้ต่างหยิ่งทะนงกันทั้งนั้น ช่างเก่าแก่ที่ทำงานในโรงงานมานานและมีฝีมือเชี่ยวชาญได้เงินเดือนมากกว่าพวกเจ้าหน้าที่เสียอีก ทั้งยังไม่มีความเสี่ยงที่จะถูกเลิกจ้าง จึงวางท่าโอหังกันเต็มที่!
ต่อให้ผู้นำอำเภอหย่งหนิงมาถึง ก็ยังต้องพูดจาสุภาพ หนุ่มคนนี้ช่างไม่รู้จักกาลเทศะจริง ๆ
สวีจิ้นหังถูกยามผลักจนเซถอยหลัง เขาโกรธจนเดินวนไปวนมาอยู่กับที่ ไอ้คนพิการมือขาดคนหนึ่ง กับยามเฝ้าประตูโรงงานในอำเภอเล็ก ๆ กล้าดียังไงมาทำกับเขาแบบนี้!
สวีจิ้นหังคิดว่าตัวเองเป็นคนมีอารยธรรม ไม่อยากถือสาคนแบบนี้ การฉุดกระชากยื้อยุดกันดูน่าเกลียดเกินไป เขาจึงยืนรออยู่หน้าโรงงาน เมื่อเขาไม่ตื๊อ ยามเฝ้าประตูก็ไม่สนใจ ปล่อยให้รอต่อไป