ลู่ซีเฉิงเบิกตากว้าง “จริงเหรอคะ หนูนึกว่าเขาหลอกเสียอีก เลขาฉีก็พูดแบบนี้ หนูถึงกล้าเชื่อค่ะ”
พูดพลางส่งสายตาค้อนให้ฮั่วจิ้งชวนที่อยู่ข้างกาย ก่อนเผยรอยยิ้มเจ้าเล่ห์นิด ๆ “เลขาฉีคะ ถ้าภาพวาดลงหนังสือพิมพ์แล้ว จะได้เงินไหมคะ?”
ถ้าคนอื่นทำท่าละโมบเงินทองแบบนี้คงถูกมองว่าน่ารังเกียจ แต่หน้าตาของลู่ซีเฉิงงดงามเกินไป ทั้งสวยทั้งน่ารักไร้เดียงสา เสียงก็ไพเราะ แถมถามออกมาตรง ๆ อย่างไม่อ้อมค้อม จึงไม่ทำให้ใครรู้สึกขัดใจ กลับเห็นว่าเธอซื่อตรงน่าเอ็นดูเสียด้วยซ้ำ
ที่สำคัญคือมองปราดเดียวก็รู้ว่าเธอไม่ใช่คนขัดสน ในดวงตาคู่นั้นไม่มีความโลภอยากได้เงินแม้แต่น้อย
เลขาฉีเหลือบมองฮั่วจิ้งชวน ฝ่ายนั้นกำลังมองสาวน้อยยิ้ม ๆ ไม่มีท่าทีอับอายหรือพยายามแก้ตัวเพราะคนรักถามคำถามแบบนี้เลย
เลขาฉีครุ่นคิดครู่หนึ่ง ก่อนตอบตามตรง “ไม่มีค่าต้นฉบับหรอก”
สมัยนี้ “ค่าต้นฉบับ” ถูกมองว่าเป็นผลผลิตของชนชั้นนายทุน ไม่ว่าจะเป็นภาพยนตร์ ละครตลก บทกวี เรียงความ หรือภาพวาด ล้วนไม่มีค่าตอบแทนทั้งนั้น
ใบหน้าน้อย ๆ ของลู่ซีเฉิงห่อเหี่ยวลง ไม่มีค่าต้นฉบับเหรอ เธอนึกว่าจะใช้ฝีมือวาดภาพสร้างฐานะร่ำรวยได้เสียอีก ดูท่าคงหมดหวังแล้ว
ฮั่วจิ้งชวนปลอบเธอเสียงเบา “ยังได้แต้มแรงงาน 10 แต้ม”
จริงด้วย เธอยังได้แต้มแรงงาน 10 แต้ม อย่างน้อยก็ไม่ได้กลับบ้านมือเปล่า ไม่นานเธอก็กลับมายิ้มแย้มอีกครั้ง
เลขาฉีมองแล้วอดขำไม่ได้ ทำไมน่าเอ็นดูขนาดนี้นะ บ้านไหนเลี้ยงลูกสาวให้บอบบางขนาดนี้ แล้วยังกล้าปล่อยให้มาลงชนบทอีก?
“ถึงจะไม่มีค่าต้นฉบับ แต่คอมมูนให้รางวัลได้นี่!” เลขาฉีพูดต่อ “เดี๋ยวฉันคุยกับหัวหน้ากองการผลิตของพวกเธอให้ ช่วงยุ่งกับงานเกษตรเมื่อไร เธอก็วาดภาพส่งมาอีกสักสองสามภาพ ให้เขาคิดเป็นแต้มแรงงานให้ ถ้าวาดได้ดี คอมมูนจะให้คูปองซื้อเนื้อเธอสักสองสามใบ”