บนโม่หินมีรูเล็ก ๆ อยู่รูหนึ่ง ใช้ช้อนตักถั่วเหลืองที่แช่น้ำไว้แล้วเทลงไป จากนั้นเติมน้ำลงไปเล็กน้อย แล้วค่อย ๆ หมุนโม่หิน ถั่วเหลืองก็จะถูกบดกลายเป็นน้ำนมถั่วเหลือง
ลู่ซีเฉิงจับด้ามหมุนไปยี่สิบกว่ารอบ มองน้ำนมถั่วเหลืองสีขาวนวลที่ค่อย ๆ ไหลออกมาตามร่องใต้โม่หิน ความรู้สึกภาคภูมิใจเอ่อล้นขึ้นมา “ไหลออกมาแล้ว!”
“อืม” ฮั่วจิ้งชวนใช้มือปาดกากถั่วเหลืองที่ติดอยู่รอบร่องขึ้นมา แล้วใส่กลับลงไปในรู ถั่วที่บดรอบแรกยังไม่ละเอียดพอ หากบดซ้ำอีกสักหนึ่งหรือสองครั้ง เนื้อสัมผัสจะเนียนขึ้น ทั้งยังไม่สิ้นเปลืองด้วย
ใต้ปากโม่หินมีถังไม้ใบหนึ่งรองอยู่ น้ำนมถั่วเหลืองเนียนละเอียดไหลลงถังอย่างต่อเนื่อง ลู่ซีเฉิงยิ่งทำยิ่งคึกคัก เธอประกาศอย่างฮึกเหิมว่า “ฉันจะบดให้เต็มถังเลย!”
ฮั่วจิ้งชวนใช้มือที่สะอาดลูบศีรษะเธอ ให้กำลังใจว่า “สู้ ๆ คืนนี้เราจะกินเต้าหู้อ่อน เดี๋ยวทำรสหวานให้เธอ”
“ฉันจะกินสามถ้วย!”
“ได้!”
การบดน้ำนมถั่วเหลืองต้องอาศัยความอดทนไม่น้อย บรรยากาศชวนให้นึกถึงสายน้ำไหลผ่านสะพานเล็ก ๆ กับการทุบผ้าริมธาร
ทั้งสองคนทำงานกันเงียบ ๆ ตอนแรกลู่ซีเฉิงหมุนโม่หินด้วยความเร็วสม่ำเสมอ ต่อมาก็ค่อย ๆ ช้าลง เธอเปลี่ยนมือ แล้วยังฮัมเพลงเบา ๆ ท่าทางสบายอกสบายใจ
ไม่นานนัก เธอก็เปลี่ยนแขนอีกข้าง เงยหน้าลอบมองฮั่วจิ้งชวน ฮั่วจิ้งชวนก้มหน้าก้มตาใส่ถั่วเหลืองอย่างตั้งใจ คอยเติมน้ำลงไปในรูเป็นครั้งคราว ส่วนเวลาที่เหลือก็นั่งยอง ๆ อยู่ข้าง ๆ รอให้เธอบดเสร็จแล้วค่อยเติมถั่วเพิ่ม