ลู่ซีเฉิงจดจ่ออยู่กับปากถ้ำ
หญิงสาวผมเปียเดินหอบฟืนจากลานบ้านเข้าไปในห้อง พอเงยหน้าขึ้นก็เห็นคนหมอบอยู่บนหลังคา จึงสะดุ้งโหยง
“เธอเป็นใคร?” เธอตวาด
ลู่ซีเฉิงเองก็สะดุ้งเหมือนกัน จบเห่แล้ว ถูกจับได้จนได้
“พูดมา เธอมาลักเด็กใช่ไหม?” หญิงสาวผมเปียคว้าไม้ยาวมาจิ้มใส่หลังคา “ฉันก็ว่าแล้วว่าพวกสารเลวตระกูลซุนต้องไม่ยอมปล่อยพวกเราไปง่าย ๆ ดีล่ะ ฉันจะตีเธอให้ตายก่อน ดูสิว่าพวกนั้นจะทำอะไรฉันได้!”
ลู่ซีเฉิงค่อย ๆ ลุกขึ้นยืนอย่างหวาด ๆ แล้ววิ่งหนีไปทั่วหลังคา หลังคาปูด้วยกระเบื้องแถมยังลาดเอียง เธอเกือบไถลตกลงไปตั้งหลายครั้ง “เธอว่าใครเป็นคนลักเด็ก ฉันแค่สงสัยว่าพวกเธอลักเด็กมา ก็เลยตามมา!”
“ถุย พูดจาเหลวไหล! เด็กเป็นลูกแท้ ๆ ของพี่สาวฉัน จะเรียกว่าลักมาได้ยังไง? พวกตระกูลซุนจิตใจชั่วร้ายทั้งนั้น อาศัยเด็กมาบีบคั้นพี่สาวฉัน ลงมานี่เลย ดูสิว่าฉันจะไม่ตีเธอให้ตายไหม!”
ลูกแท้ ๆ เหรอ?
พอได้ยินอย่างนั้น ลู่ซีเฉิงก็เข้าใจว่าเรื่องนี้อาจเป็นเธอที่เข้าใจผิดจริง ๆ เธอยกมือขึ้นสูง “เดี๋ยวก่อน ฉันไม่ได้มาลักเด็กจริง ๆ เธอเคยเห็นคนลักเด็กที่หน้าตาแบบฉันไหม?”
จะมีคนลักเด็กที่สวยน่ารักแบบเธอได้ยังไงกัน?
แต่หญิงสาวผมเปียไม่เชื่อเธอแม้แต่น้อย ยังคงใช้ไม้จิ้มใส่อย่างไม่ปรานี “ใครจะไปรู้ พวกตระกูลซุนก็ทำตัวเหมือนคนดีแต่จิตใจชั่วร้ายทั้งนั้น ลงมา!”
“ไม่ลงหรอก พวกเธอสองคน ส่วนฉันคนเดียว ไม่ยุติธรรมสักหน่อย!” เธอไม่ได้โง่เสียหน่อย แถมยังสู้พวกนั้นไม่ได้ด้วย ลงไปก็เท่ากับเดินไปให้เขาฆ่าน่ะสิ!