จู่ ๆ สวีจิ้นหังก็นึกขึ้นมาได้ว่า หน้าต่างกระจกห้องของปัญญาชนลู่เป็นฝีมือคนแซ่ฮั่วติดตั้งหรือเปล่า ในเมื่อหมอนั่นหากระจกมาได้ตั้งสองแผ่น แล้วทำไมถึงหามาเพิ่มอีกไม่ได้ มีช่องทางแต่ไม่ยอมแบ่งปัน ก็เห็นแก่ตัวชัด ๆ
แต่เขาไม่ได้ใจดีถึงขั้นยกความดีความชอบให้ใคร ตอนนั้นจึงตบอกยืนยันว่า “หัวหน้ากองการผลิต ไม่ต้องห่วง ผมหากระจกมาได้แน่นอน!” แม้แต่พวกชาวนาขากางเกงเปื้อนโคลนยังหาช่องทางได้ แล้วเขาจะหาไม่ได้หรือ ตอนอยู่ปักกิ่ง สวีจิ้นหังเคยเห็นพ่อทำงาน หลายเรื่องแค่เอ่ยปากก็จัดการได้แล้ว
หวังหม่านถุนไล่คนออกไป ยิ่งคิดเรื่องนี้ก็ยิ่งขำ จึงบ่นกับภรรยาว่า “ติดกระจกให้ทั้งหมู่บ้านเนี่ยนะ เขากล้าคิดจริง ๆ!”
ยังจะบอกว่าไม่ต้องห่วงอีก เขาไม่เห็นจะใส่ใจสักนิด กระจกไม่ใช่ก้อนหินที่กองการผลิตจะมีอยู่แล้ว ขอแค่เชิญคนมาทำก็พอ กระจกพวกนั้นผลิตจากโรงงานในตัวอำเภอจริง ๆ ลูกชายเลขาธิการพรรคเก่าทำงานอยู่ที่โรงงานกระจก กลับมาเล่าให้ฟังว่า กระจกของโรงงานขายดีจนไม่ต้องกังวล อีกทั้งเครื่องจักรเก่า กำลังผลิตไม่ทัน องค์กรที่ต่อคิวซื้อกระจกยาวเหยียดไปจนถึงปีหน้าแล้ว
“ยังอุตส่าห์ทำท่าจริงจัง เขียนแผนงานมาอีก ในแผนนั่นก็มีแต่ข้อดีของการติดกระจก ฉันไม่รู้หรือไงว่ามันมีข้อดี!”
เขายังรู้ด้วยว่ากินเนื้อเยอะ ๆ แล้วมีแรง แต่เขามีปัญญาซื้อกินหรือไง?
ภรรยาหัวหน้ากองการผลิตยิ้ม “ปัญญาชนคนนี้ไม่ค่อยจริงใจเลยนะ!” ฟังน้ำเสียงแล้วเหมือนกำลังตำหนิสามีเธอว่าไม่ทำอะไรสักอย่าง