ในไร่นาไกลออกไป มีชาวนาสูงวัยอยู่หลายคน ฤดูหนาวทางตะวันออกเฉียงเหนือหนาวจัดจนพื้นดินแข็งเป็นน้ำแข็ง ปลูกพืชผลอะไรไม่ค่อยได้ แต่ชาวนาก็ยังติดนิสัยแวะเวียนไปเดินดูตามคันนาอยู่เป็นครั้งคราว
พวกเขาใช้แรงงานหนักแลกกับเสบียงสำหรับกินตลอดทั้งปี ทว่ากลับมีคนคิดใช้วิธีไม่ชอบธรรมแย่งชิงผลจากน้ำพักน้ำแรงของผู้อื่น
ที่จริงแล้ว ต่อให้ครั้งนี้ฮั่วจิ้งชวนไม่ได้จงใจวางแผนล่อให้คนสนใจ หน่วยการผลิตเฉียนจิ้นก็ตกเป็นเป้าหมายอยู่ก่อนแล้ว
หวังหม่านถุนไปประชุมที่คอมมูน หน่วยการผลิตถ้ำหลงเหมียนขึ้นตรงต่อคอมมูนหงฉี หลังกลับไป หัวหน้ากองการผลิตหวงอาเป่าก็พูดคุยกับสมาชิกในกอง เล่าว่าปีนี้หน่วยการผลิตไหนมีชีวิตความเป็นอยู่ดีบ้าง
“หัวหน้ากองการผลิต หน่วยการผลิตเฉียนจิ้นอยู่ที่ไหนหรือ? คราวก่อนมีคนมาถามทางในหมู่บ้าน พูดถึงที่นั่นด้วย บอกว่าจะไปเยี่ยมญาติ พอกลับมาก็เล่าว่าบ้านญาติแบ่งเสบียงให้ตั้งเยอะ แถมยังให้ยืมอีกสิบกว่าชั่ง แล้วยังมีไข่ไก่อีกหลายฟองด้วย!”
“อยู่ทางเหนือของคอมมูน ปีนี้พวกเขาเพิ่งทำถนนใหม่ เดินตามถนนไปก็ถึงแล้ว บ้านเขามีเงินนี่นา ไม่เหมือนพวกเรา เฮ้อ บ้านใครมีลูกสาวก็ส่งไปทางนั้นได้!”
หวงอาเป่าไม่มีทางพูดตรง ๆ ให้พวกเขาไปขโมยหรือปล้นหรอก เขาเป็นเจ้าหน้าที่ของรัฐ เรื่องแบบนั้นผิดกฎหมาย เขาไม่ทำหรอก
สิ่งที่เขาพูดก็ไม่ผิด ส่งลูกสาวไปที่นั่น แล้วลูกสาวเอาเสบียงกลับบ้าน แบบนี้ไม่ได้ขโมยหรือปล้น แถมยังเปิดเผยตรงไปตรงมา
แต่ถ้าพวกผู้ชายในกองการผลิตก่อเรื่องอะไรขึ้นมา เขาก็คงห้ามไม่อยู่ ใคร ๆ ก็รู้ว่าชาวหน่วยการผลิตถ้ำหลงเหมียนขึ้นชื่อว่าใจกล้าเหี้ยมหาญ แม้แต่กองกำลังอาสาสมัครยังไม่กล้าไปถึงหน้าประตูง่าย ๆ แล้วหัวหน้ากองการผลิตอย่างเขาจะทำอะไรได้!