ลู่ซีเฉิงชะโงกหน้าไปดู เห็นว่าเป็นถั่วแดงกับถั่วเขียว เธอคิดอยู่ครู่หนึ่งก่อนพูดว่า “ที่บ้านฉันมีพุทราแดงอยู่บ้าง เอาไปด้วยกันเถอะ”
เธอเข้าไปในบ้าน ค้นหาพุทราแดงหนึ่งห่อแล้วยื่นให้พวกเธอ “นี่ ตอนต้มก็หั่นให้เล็กหน่อย แล้วเอาเม็ดออกด้วยนะ”
พุทราแดงห่อนี้มาจากวิลล่าของเธอ เธอเคยเห็นพุทราแดงที่ตัวอำเภอกับเซี่ยงไฮ้ ลูกเล็กกว่าพวกนี้นิดหน่อย จึงซื้อมาเล็กน้อยเพื่อลองชิม รสชาติใกล้เคียงกัน ไม่อย่างนั้นเธอคงไม่กล้าเอามาให้
หลินซูเปิดห่อ หยิบใส่ตะกร้าไปกำหนึ่ง แล้วส่งส่วนที่เหลือคืนให้เธอ “เก็บไว้กินเองเถอะ” พุทราแดงมีค่ากว่าถั่วแดงเสียอีก โดยเฉพาะเหมาะกับผู้หญิง พวกเธอแบ่งถั่วกันคนละนิด หลินซูไม่อยากให้ลู่ซีเฉิงเป็นคนออกมากเกินไป แบบนั้นเธอเสียเปรียบเกิน
ฮั่วจิ้งชวนถอดหม้อออกจากเตาแล้วมายืนเคาะประตูข้างนอก “ไปได้หรือยัง?”
พอรู้ว่าทั้งคู่จะเอาหม้อไปส่ง ปัญญาชนชายที่ลงชนบทหลายคนก็ช่วยกันยกหม้อ แล้วเร่งให้พวกเขาไปจัดการธุระของตัวเอง
จางเจียหนิงอยู่กับปัญญาชนชายที่ลงชนบท มือข้างหนึ่งยังจับขอบหม้อไว้ หม้อเพิ่งถอดลงมา สกปรกมอมแมม ก้นหม้อมีแต่เขม่าดำ แต่เขาก็ไม่รังเกียจ
“พี่ชวน คืนนี้พวกเราจะเอาหม้อไปคืนให้ปัญญาชนหญิงแซ่ลู่เอง ไม่ต้องอุตส่าห์ไปเอาหรอกครับ” จางเจียหนิงพูด ตอนแรกที่เรียกพี่ชวนก็ยังรู้สึกกระอักกระอ่วน แต่ทุกคนเรียกกันแบบนี้ พอเรียกไปเรียกมา เขากลับชินขึ้นมาเสียอย่างนั้น
“อืม” ฮั่วจิ้งชวนตอบแค่คำเดียว เมื่ออยู่กับคนอื่น เขามักพูดน้อย