คนอื่น ๆ ไม่กล้าพูดอะไรออกมา นี่เรียกว่ากินข้าวผู้หญิงหรือเปล่านะ?
พี่ชวนหาปัญญาชนที่ลงชนบทมาเป็นแฟนได้ แถมยังอ้อนจนแฟนซื้อของขวัญเป็นนาฬิกาข้อมือให้ พวกเขาไม่มีความสามารถแบบนั้นหรอก
อยากเกาะผู้หญิงกินก็ยังทำไม่ได้ เฮ้อ!
นั่งต่ออีกครู่หนึ่ง ฮั่วจิ้งชวนก็ลุกขึ้น บอกให้ทั้งสองคนไปลาดตระเวน พอกลับมาแล้วค่อยสลับเวรกัน “อยู่คนเดียวไม่ปลอดภัย ฉันกลับไปเอาเสื้อผ้ามาให้พวกเธออีกตัว”
แม้จะเรียกว่าลาดตระเวน แต่ฮั่วจิ้งชวนกลับรู้สึกว่าคล้ายกับการเข้าเวรกลางคืนในโรงงานในเมืองมากกว่า นอนไม่ได้ ต้องคอยระวังความเคลื่อนไหวข้างนอก และออกไปตรวจดูเป็นระยะ
ฮั่วจิ้งชวนค้นเสื้อคลุมหนังแกะตัวหนึ่งจากที่บ้านก่อน หนังแกะฟอกเอง แล้วนำไปให้ช่างตัดเสื้อเก่าช่วยเย็บ ด้านในบุผ้าฝ้ายบาง ๆ เขาทำมันตอนอายุ 15 ปี ตอนนั้นทำเผื่อไว้ตัวใหญ่ แต่ช่วงหลายปีมานี้ร่างกายโตเร็วมาก จึงใส่ไม่ได้แล้ว
เขาหยิบเสื้อผ้าแล้วรีบไปที่พักปัญญาชน เติมฟืนแล้วเข้าไปในห้อง เด็กสาวกำลังหลับสนิท กอดตุ๊กตาขาวดำที่ชื่อแพนด้าไว้ในอ้อมแขน เตียงอุ่นเกินไปจนผ้าห่มถูกเปิดออกไปครึ่งผืน มือข้างหนึ่งวางพาดอยู่บนหมอนที่เขาใช้หนุนนอน
ฮั่วจิ้งชวนถอดเสื้อคลุม อุ้มเด็กสาวออกมาจากด้านในเตียงเล็กน้อย แล้วดึงตุ๊กตาแพนด้าออกจากอ้อมแขนเธอ สอดแขนตัวเองเข้าไปแทน มือกุมมือเล็กที่กำแน่นเป็นกำปั้นไว้ ก่อนจะฟุบลงบนเตียงแล้วหลับตาพักสักครู่
ไม่นาน มืออีกข้างก็ลูบศีรษะเขา ฮั่วจิ้งชวนเงยหน้า ลู่ซีเฉิงยังงัวเงียจากการเพิ่งตื่น เสียงเจือความง่วงงุน “ทำไมไม่ขึ้นมานอนล่ะ?”