ลู่ซีเฉิงตักโจ๊กขึ้นมาหนึ่งช้อนแล้วส่งเข้าปาก เธอรับรู้ได้ว่ามีน้ำตาลอยู่ในนั้น แต่ใส่มาไม่มาก รสหวานจาง ๆ
ไม่นานพวกสาว ๆ ก็ถือชามมานั่งกินด้วยกัน หลินหยวนหยิบน้ำตาลทรายแดงออกมาแบ่ง ส่วนเกลือที่เจียงลี่ลี่เอามาไม่มีใครอยากกิน เธอจึงต้องกินคนเดียว
เฉินฮุ่ยหมิ่นเอากุ้งแห้งมาหนึ่งห่อ ตัวเล็กมาก ลู่ซีเฉิงลองกินไปสองตัว รสสดหวานชื่นใจ ต่างจากที่ขายในตลาดยุคหลังอย่างสิ้นเชิง นี่เป็นรสหวานสดตามธรรมชาติของวัตถุดิบ อร่อยยิ่งกว่ากุ้งแห้งตัวใหญ่เสียอีก
“ฉันชอบกุ้งแห้งแบบนี้ที่สุดเลย เอาไปต้มซุปก็อร่อยนะ” โจ๊กวันล่าปารสหวานกับกุ้งแห้งรสเค็ม ช่างเป็นคู่ที่ลงตัวราวกับสวรรค์จับคู่ให้
“กุ้งแห้งแบบนี้เรียกว่าอะไรเหรอ?” เฉินฮุ่ยหมิ่นถาม เธอคิดว่ามันก็คือกุ้งแห้งธรรมดา
“อ๋อ แถวบ้านฉันเรียกแบบนี้น่ะ กุ้งแห้งเรียกว่าไคหยาง” ไคหยางเป็นคำเรียกตามภาษาถิ่นแถบอู๋เยว่ หมายถึงกุ้งแห้งที่แกะเปลือกแล้ว ส่วนที่ยังมีเปลือกเรียกกุ้งแห้ง “บ้านน้าชายฉันอยู่บนเกาะเล็ก ๆ แต่พวกเขาไม่ค่อยออกทะเลไปจับปลา กุ้งตัวเล็กแบบนี้เลยมีไม่มาก” ปกติน้าชายจะเลือกอาหารทะเลตัวใหญ่ ๆ ส่งมาให้บ้านเธอ
อีกทั้งอาหารทะเลกองใหญ่ที่อาสะใภ้รองกับน้าสะใภ้ส่งมาให้เธอ ก็มีแต่หอยเชลล์แห้ง ปลาหมึกแห้ง เป๋าฮื้อแห้ง อะไรทำนองนั้น ไม่มีกุ้งแห้งตัวเล็ก ๆ เลย
“เธอมีกุ้งตัวใหญ่แสนอร่อยตั้งเยอะ ยังจะชอบกุ้งตัวเล็ก ๆ ของฉันอีกเหรอ?” ลู่ซีเฉิงเคยแบ่งกุ้งแห้งที่เอามาให้พวกเธอกิน เนื้อแน่นเคี้ยวหนึบ เฉินฮุ่ยหมิ่นคิดว่าอร่อยกว่ากุ้งตัวเล็กของตัวเองตั้งเยอะ
“ของใหญ่ก็มีข้อดี ของเล็กก็มีรสหวานสดนะ ฉันชอบตัวเล็ก ๆ แบบนี้เป็นพิเศษเลย” ใส่ลงไปในซุปผักกาดขาวสักหน่อย รสชาติของน้ำซุปจะดีขึ้นมาก แต่เธอไม่ได้พูดออกไป ถึงอย่างไรก็กินข้าวหม้อรวมกัน จะไปบอกให้เฉินฮุ่ยหมิ่นเอาของตัวเองมาแบ่งก็ไม่สมเหตุสมผล ยิ่งที่พักปัญญาชนยังมีคนที่คอยฉวยประโยชน์อยู่สองสามคนด้วย