หญิงสาวหลายคนมีสีหน้าไม่เข้าใจ สายตาห้าหกคู่จับจ้องคนที่เดินเข้ามาพร้อมกัน
สวีจิ้นหังหยุดยืน มองดวงตาคู่หนึ่งในกลุ่ม เธอยังคงงดงามเหมือนเดิม หรืออาจงดงามยิ่งกว่าเก่า ทว่าตอนนี้กลับมีป้ายของคนอื่นติดอยู่ในฐานะคนรัก ความรู้สึกเจ็บแปลบในใจทำให้เขาทรมานราวกับมีมดไต่กัดกิน
สวีจิ้นหังเหม่อลอย หากเธอได้อยู่กับเขา เขาคงมีแรงผลักดันให้พยายามมากกว่านี้ บางทีตอนนี้อาจประสบความสำเร็จไปแล้วก็ได้
สวีจิ้นหังพยายามสงบสติอารมณ์ น้ำเสียงจริงจังเคร่งขรึม “ปัญญาชนลู่ เมื่อสองสามวันก่อนผมเดินผ่านห้องครัว ได้ยินคุณอ่านกลอนบทหนึ่ง มีประโยคว่า ‘อินทรีโผทะยานเหนือฟ้า มัจฉาแหวกว่ายในน้ำตื้น สรรพสิ่งต่างแข่งขันกันอย่างเสรีท่ามกลางฟ้าอันหนาวเหน็บ ช่างกว้างใหญ่ไพศาลเสียจริง ถามผืนดินอันเวิ้งว้าง ใครกันจะเป็นผู้กำหนดชะตา?’”
ปัญญาชนหญิงทั้งหลายมีเครื่องหมายคำถามผุดขึ้นเหนือศีรษะ นี่เป็นวรรคทองของท่านประธาน ทุกคนที่อยู่ตรงนี้เคยอ่านกันหมด แล้วมันเกี่ยวอะไรกับเขาด้วย?
สวีจิ้นหังกวาดตามองพวกเธอรอบหนึ่ง ก่อนพูดต่อว่า “ผมจะทำให้คุณได้เห็นเอง!”
พูดจบเขาก็หันหลังเดินจากไป แผ่นหลังตั้งตรง มุ่งไปยังเสิ่นอันหนิงที่อยู่ไม่ไกล พยักหน้าให้เธอเล็กน้อยแล้วเดินเข้าบ้าน
เสิ่นอันหนิงเม้มริมฝีปาก เมื่อครู่เสียงของสวีจิ้นหังเปี่ยมด้วยพลังและฮึกเหิม เธอได้ยินชัดเจน แม้จะไม่เข้าใจความหมายของวรรคหลัง แต่ก็รู้ว่าคำพูดนั้นส่งถึงลู่ซีเฉิง
หรือว่าสวีจิ้นหังกำลังอ่านกลอนรักให้ลู่ซีเฉิงฟัง?