ในครัวอบอวลไปด้วยไอร้อน หลินซูตักเนื้อเก้งที่ตุ๋นมาตั้งแต่ช่วงเช้าออกมา แล้วลงมือทำโจ๊กข้าวโพดกับผักกาดขาวหม้อใหญ่ได้อย่างคล่องแคล่ว จะกินแต่ซาลาเปากับหมั่นโถวก็ฟุ่มเฟือยเกินไป ธัญพืชหยาบก็ต้องกินด้วย
ก่อนหน้านี้ไม่นาน หลิวเสี่ยวเฉ่าแลกแป้งข้าวโพดมาจากคนในหมู่บ้านได้หลายชั่ง เสียเงินไปกว่าหนึ่งหยวน ทำเอาเธอเจ็บใจจนใจสั่น แต่ไม่แลกก็ไม่ได้ ต่อไปที่พักปัญญาชนจะไม่ทำหมั่นโถวแป้งหยาบแล้ว ถ้าเธอมีแต่แป้งบัควีต ก็ไม่มีโจ๊กให้กิน
สวีจิ้นหัง เสิ่นอันหนิง และหลิวเสี่ยวเฉ่ารู้ดีว่าอาหารอร่อยที่ทำวันนี้ไม่มีส่วนของพวกเขา สวีจิ้นหังตักโจ๊กกลับเข้าห้อง หวังว่าจางเจียหนิงจะเอาเนื้อหรือซาลาเปามาให้เขาสักชาม
เสิ่นอันหนิงก็กลับไปด้วย เธอวางชามโจ๊กลงแล้วลูบแก้มที่เริ่มลอก อากาศหนาวแล้ว ใบหน้าของเธอเริ่มแห้งแตก ปัญญาชนหญิงคนอื่นมีครีมหิมะกันหมด อย่างแย่ที่สุดก็ยังมีน้ำมันทาผิวจากเปลือกหอย เธอคิดว่าตัวเองก็ควรไปซื้อมาใช้บ้าง
เธอไม่เห็นน้ำมันทาผิวจากเปลือกหอยอยู่ในสายตา ของแบบนั้นมีแต่คนชนบทกับผู้หญิงในเมืองที่ไม่รู้จักดูแลตัวเองเท่านั้นแหละที่ใช้ เธอจะซื้อครีมหิมะ! แม้ครีมหิมะจะไม่ต้องใช้คูปอง แต่สหกรณ์ในคอมมูนไม่มีขายเลย ส่วนที่อำเภอหย่งหนิงก็ใช่ว่าจะมีของทุกครั้งที่ไป เธออยากซื้อหลายครั้งแล้วแต่ก็ไม่ได้สักที
ถ้ามีใครเข้าอำเภอแล้วซื้อมาให้เธอสักกระปุกก็คงดี เธอคิดเช่นนั้น หากรู้ว่ามีคนเอาครีมหิมะมาทาผิวกายด้วย คงได้โกรธจนตาแดงแน่