พอได้ยินคำพูดของหวังหม่านถุน ลู่ซีเฉิงก็หลบต่อไปไม่ได้ เธอจึงเดินออกมา “หัวหน้ากองการผลิต รอยฝ่ามือบนหน้าฮั่วจิ้งชวนเขาตบตัวเองค่ะ”
“อ้าว ปัญญาชนลู่ ได้ยินหมดแล้วเหรอ?” หวังหม่านถุนเกาหัว เรื่องแบบนี้จะให้ถามต่อหน้าผู้หญิงได้ยังไง ช่างน่าปวดหัวจริง ๆ!
ลู่ซีเฉิงลืมตาพูดโกหกหน้าตาเฉย “ค่ะ ฮั่วจิ้งชวนใส่เสื้อคลุมทหารของฉัน แล้วเขาก็ล้มจนเสื้อผ้าฉันเปื้อน ฉันเลยโมโห สั่งให้เขาตบตัวเองค่ะ!” พูดพลางเธอก็ชี้ให้พวกเขาดูรอยจาง ๆ ที่เหลืออยู่บนเสื้อคลุมทหารหลังจากซักเช็ดแล้ว “ดูสิคะ เลอะขนาดนี้ หัวหน้ากองการผลิต ถ้าเป็นคุณ คุณจะไม่โมโหเหรอคะ?”
หวังหม่านถุนตบต้นขาฉาด “โมโหสิ โมโหมากด้วย! โธ่ เสี่ยวฮั่ว ไม่ใช่ว่าลุงจะว่าเธอนะ โตขนาดนี้แล้วยังล้มได้อีก ดูเสื้อสิ ยับเยินหมดแล้ว...”
เสื้อคลุมทหารของลู่ซีเฉิงเป็นเสื้อที่ผู้ชายผู้หญิงทุกคนในหน่วยการผลิตเฉียนจิ้นต่างอยากกระชากมาใส่เสียเอง ชายเสื้อยาวเลยเข่า ยัดนุ่นจนพองฟู ด้านในยังบุขนแกะหนาอีกชั้น แค่คิดว่าถ้าได้สวมคงอุ่นแค่ไหนก็รู้สึกอบอุ่นขึ้นมาแล้ว หวังหลินซงเป็นทหาร แต่เขายังมีเพียงเสื้อบุนวมบาง ๆ ตัวเดียว
สหายฮั่วชาวนาที่แอบใส่เสื้อของแฟนสาวแล้วหกล้มรู้สึกจนใจจริง ๆ ต้องรับเคราะห์แทนแบบนี้...
หลังจากตำหนิฮั่วจิ้งชวนแล้ว หวังหม่านถุนก็ช่วยพูดแทนเขาบ้าง “ปัญญาชนลู่ พวกเธอคบกันอยู่ ลุงก็ไม่ควรเข้าไปยุ่งหรอก แต่เขาก็เป็นผู้ชายคนหนึ่ง ต่อไปอย่าให้เขาตบหน้าอีกเลยนะ ถ้าเขาทำอะไรไม่ดีหรือทำให้เธอไม่พอใจ ก็มาบอกลุง หรือไม่ก็บอกคุณปู่หลี่ พวกเราจะช่วยสั่งสอนเขาเอง” ผู้ชายคนไหนจะไม่ห่วงหน้าตาบ้าง เดินออกไปโดยมีรอยช้ำเป็นปื้นแบบนั้นคงอับอายแย่