วันรุ่งขึ้น สวีจิ้นหังตื่นแต่เช้าตรู่เป็นพิเศษเพื่อเข้าอำเภอ เขามั่นใจเต็มเปี่ยม ถึงกับตั้งใจไปบอกปัญญาชนที่ลงชนบทซึ่งพักอยู่เรือนด้านหน้าว่า มื้อเช้าวันนี้ไม่ต้องทำเผื่อเขา
ลู่ซีเฉิงกับฮั่วจิ้งชวนถือพุทราแดงกับน้ำตาลทรายแดงห่อเล็ก ๆ ไปบ้านเลขาธิการพรรคเก่า คุณย่าหลี่เป็นหวัดนิดหน่อย พวกเขาจึงไปเยี่ยมสักหน่อย
โจวเหม่ยถิงกลับเข้าอำเภอไปตั้งนานแล้ว พอตัดใจจากฮั่วจิ้งชวนได้ เธอก็ต้องกลับไปตั้งใจทำงานเสียที
ลูกชายคนโตกับลูกสะใภ้คนโตของเลขาหลี่ยังอยู่ที่นี่ พวกเขาทำงานในโรงงานแก้ว ลู่ซีเฉิงนึกเรื่องนี้ขึ้นมาได้จึงถามว่า “คุณลุงหลี่ ถ้าฉันอยากซื้อกระจกจากโรงงานของพวกคุณ ต้องซื้อผ่านช่องทางไหนคะ”
หวังหม่านถุนไม่ได้เล่าแผนการเพ้อฝันของสวีจิ้นหังให้ฟัง ทางตระกูลหลี่จึงไม่รู้เรื่อง หลี่เสวียหนงนิ่งคิดอยู่ครู่หนึ่ง “ถ้าอยากได้สักหนึ่งสองแผ่น ฉันพอช่วยหาทางให้ได้ แต่ถ้ามากกว่านั้นคงไม่ได้”
ในโรงงานเขาเป็นแค่หัวหน้ากลุ่มย่อยประจำแผนก หากมีอำนาจขนาดนั้น บ้านเลขาธิการพรรคคงไม่ต้องติดกระดาษหน้าต่างใหม่ทุกปีจนถึงตอนนี้
โรงงานของพวกเขาไม่ซื้อขายกับเอกชน ขายสินค้าให้เฉพาะหน่วยงานของรัฐเท่านั้น
“ถ้าซื้อในนามคอมมูนหรือกองการผลิตล่ะคะ”ลู่ซีเฉิงถามต่อ
หลี่เสวียหนงชะงักไป “ถึงคอมมูนกับกองการผลิตจะเป็นส่วนรวมเหมือนกัน แต่ก็ไม่ใช่หน่วยงานของรัฐ พวกเราไม่เคยทำแบบนี้มาก่อน!”
ลู่ซีเฉิงนึกถึงข่าวที่เคยอ่านในหนังสือพิมพ์ คอมมูนที่มีแรงงานและสิ่งของเหลือใช้เริ่มตั้งโรงงานของชุมชนขึ้นมา แล้วโรงงานแบบนั้นจะนับเป็นหน่วยงานของรัฐได้หรือเปล่า