ลู่ซีเฉิงถูกผู้ชายส่งสายตาดุใส่ตั้งหลายครั้ง จึงหงอจนไม่กล้าถามอีก กระต่ายขาวตัวน้อยของเธอยังไม่เป็นอันได้มา ส่วนพวกปัญญาชนที่ลงชนบทซื้อกระต่ายสีเทากลับมาแล้ว หน้าตามันน่าเกลียดชะมัด
“พวกมันผอมจังเลย!” ลู่ซีเฉิงอยากกระโดดลงจากรถไปดู แต่ผู้ชายกลับคว้าคอเสื้อด้านหลังแล้วดึงเธอกลับมา
พวกปัญญาชนที่กำลังกอดกระต่ายอยู่หลายคนไม่กล้าเข้าใกล้เธอ กลัวจะทำให้เธอตกใจอีก แต่พวกเขาก็พอใจกับกระต่ายพวกนี้มาก “เอากลับไปเลี้ยงสักสองสามวันแล้วค่อยกิน” ถ้ามันไม่ผอมก็คงไม่ถูกขนาดตัวละหนึ่งหยวน อย่างไรก็เป็นเนื้ออยู่ดี!
ทุกคนยังซื้อ น้ำมันถั่วเหลืองไปอีกหลายชั่ง โดยรวบรวมเงินกันซื้อ คราวนี้นับรวมสามคนนั้นด้วย สวีจิ้นหังกับเสิ่นอันหนิงจ่ายเงินให้ทันที ส่วนหลิวเสี่ยวเฉ่าลีลายึกยักไม่อยากจ่าย จนหลินซูดุไปยกหนึ่ง “ถ้างั้นต่อไปก็ไม่ต้องกินผักแล้ว!” น้ำมันถั่วเหลืองพวกนี้ต้องใช้ให้พอทั้งปี เวลาทำกับข้าวแต่ละครั้งก็แค่เอาน้ำมันลูบก้นหม้อไว้ พอให้มีน้ำมันติดอยู่บ้าง
หลิวเสี่ยวเฉ่าถึงยอมจ่ายอย่างไม่เต็มใจ เธอหิ้วตะกร้าใบหนึ่ง ในนั้นมีแป้งย่างกับซาลาเปาหลายชิ้น ของพวกนี้แม้ไม่ต้องใช้คูปอง แต่ราคาก็ไม่ถูก ชิ้นละ 3 เฟิน แถมยังทำจากธัญพืชหยาบ ออกมากินสักสองชิ้นก็พอ ถ้าซื้อกลับไปทุกคนต่างก็คิดว่าไม่คุ้ม
ตรงปากทางยังมีหนุ่มน้อยคนหนึ่งขายเกลือเป็นก้อน ไม่รู้ว่าไปหามาจากไหน เขาวางเกลือไว้หลายกระบุง แต่กลับไม่มีใครซื้อ
ในยุคนี้ ข้าว น้ำมัน เนื้อ ผ้า นม น้ำตาล และของใช้ในชีวิตประจำวันอื่น ๆ ล้วนขาดแคลนอย่างหนัก แต่เกลือกลับเป็นข้อยกเว้น เป็นหนึ่งในสินค้าอุปโภคบริโภคไม่กี่ชนิดที่จัดหาให้ผู้คนใช้ในชีวิตประจำวันได้อย่างเพียงพอ แม้แต่ในชนบทที่สภาพความเป็นอยู่และระดับชีวิตต่ำสุดของสังคม ครอบครัวสมาชิกคอมมูนอาจขาดข้าว ขาดน้ำมัน ขาดเสื้อผ้า แต่ไม่เคยได้ยินว่าบ้านไหนขาดเกลือกิน สหกรณ์ของคอมมูนมีเกลือจำหน่ายไม่จำกัด ไม่ต้องใช้คูปอง และราคาไม่แพงด้วย