ลู่ซีเฉิงกับหลินหยวนมองหน้ากัน โจ๊กวันล่าปายังมีแบบเค็มด้วยเหรอ?
“แน่นอนว่าต้องกินแบบเค็มสิ ถ้าใส่น้ำมันหมูสักช้อนจะยิ่งดี หอมมันไปทั่ว เปรี้ยวเค็มกลมกล่อม อร่อยสุด ๆ!” เจียงลี่ลี่ตักโจ๊กในชามกิน พลางนึกถึงหม้อที่ตั้งอยู่ สีหน้าเคลิบเคลิ้ม
ลู่ซีเฉิงขอผ่านอย่างสุภาพ เธอกินเต้าหู้พะโล้แบบเค็มกับน้ำเต้าหู้เค็มได้ก็จริง แต่โจ๊กวันล่าปาแบบเค็มด้วยนี่นะ? เธอขอบายดีกว่า
“พวกเธอนี่ไม่รู้จักชื่นชมของดีเลยจริง ๆ” เจียงลี่ลี่มองค้อนทั้งคู่ ก่อนล้างชามแล้วออกไปตักโจ๊ก เสียงเดือดปุด ๆ ดังต่อเนื่อง ไอร้อนลอยกรุ่นขึ้นมา โจ๊กในหม้อใบใหญ่หลายใบก็สุกได้ที่แล้ว
ลู่ซีเฉิงกับปัญญาชนหญิงที่ลงชนบทอีกหลายคนต่อแถวรอตักโจ๊ก คนที่รับหน้าที่ตักมีทั้งลูกสะใภ้สองคนของเลขาหลี่กับภรรยาหัวหน้าหน่วย พวกเธอกวักมือเรียกให้ลู่ซีเฉิงไปตักก่อน แต่เธอยิ้มแล้วส่ายหน้า ยืนต่อแถวอย่างเรียบร้อย
โรงอาหารกว้างมาก แต่คนในหน่วยการผลิตเฉียนจิ้นมีมากเกินไป จึงไม่มีทางยัดเข้าไปได้หมด บางคนถึงกับหอบไห หม้อ ชาม หรือแม้แต่กะละมังมาด้วย พอตักโจ๊กใส่แล้วก็ใช้เสื้อห่อกลับไปกินที่บ้าน
ในโรงอาหารมีม้านั่งยาวกับโต๊ะเรียงเป็นแถว ๆ คล้ายโรงอาหารโรงเรียนแบบเรียบง่ายในยุคหลัง ใครอยากร่วมวงคุยก็อยู่กินที่นี่ ถ้าไม่มีที่นั่งก็ยืนคุยกันเรื่องโน้นเรื่องนี้
คงเพราะอุดอู้อยู่บ้านกันมานาน พอเข้าฤดูหนาวคนส่วนใหญ่ก็เก็บตัวอยู่ในบ้าน แทบไม่ค่อยไปมาหาสู่กัน พอมีโอกาสได้อยู่พร้อมหน้าพร้อมตาแบบนี้ ก็ต้องคุยกันให้หนำใจสิ