ลู่ซีเฉิงเอาหมั่นโถวที่นึ่งสุกและยังร้อนอยู่ให้ฮั่วจิ้งชวนกิน กลางวันแสก ๆ จะเอาเนื้อปลาเนื้อสัตว์ออกมาไม่ได้ เธอจึงไปนึ่งหมั่นโถวธัญพืชในครัวสองสามลูก หลินซูเห็นหมั่นโถวก็ยิ้มทันที “นี่สหายฮั่วทำไว้สินะ ฝีมือไม่เลวเลย!”
มือของเฉิงเฉิงปั้นหมั่นโถวสวยขนาดนี้ไม่ได้หรอก
“ใช่แล้ว เขาทำเสร็จแล้ววางไว้ทางฉัน ฉันแค่อุ่นให้เขากิน” ลู่ซีเฉิงยอมรับอย่างเปิดเผย ถือว่าเป็นการให้หมั่นโถวพวกนี้มีที่มาที่ไปชัดเจน
ที่จริงในวิลล่าของเธอยังมีหมั่นโถวแป้งขาวอยู่สองห่อ เพียงแต่เป็นหมั่นโถวลูกเล็กกลิ่นนม ด้านบนยังพิมพ์ลายลูกวัวไว้ด้วย เอาออกมาไม่ได้
ตอนเช้าลู่ซีเฉิงทอดหมูสามชั้นไว้จานหนึ่ง เธอผ่าหมั่นโถวออกแล้วใส่หมูสามชั้นหนึ่งชิ้นลงไปในแต่ละลูก ฮั่วจิ้งชวนถือหมั่นโถวที่ใส่ไส้แล้วกัดคำเดียวเข้าไปครึ่งลูก เคี้ยวช้า ๆ อย่างเอร็ดอร่อย
“รีบกินสิ กินเสร็จแล้วกลับไปนอน” ลู่ซีเฉิงเร่งเขา ปกติกินไม่เห็นชักช้าเลย ทำไมคราวนี้ถึงกินเอื่อยเฉื่อยนัก
“ไม่ต้องรีบ” หมั่นโถวหกลูก เขาใช้เวลากินตั้งครึ่งชั่วโมง กว่าจะยอมจากไปอย่างอาลัยอาวรณ์
……
เช้าตรู่วันถัดมา ลู่ซีเฉิงเปิดประตู เมื่อคืนหิมะตกโปรยปราย ลานหลังบ้านมีหิมะปกคลุมบาง ๆ มีเพียงทางจากหน้าประตูของเธอไปถึงห้องครัวที่ถูกกวาดจนสะอาดเอี่ยม
ลู่ซีเฉิงสวมเสื้อทหารตัวหนา รองเท้าบูตกันหิมะ สวมหมวกไหมพรม แล้วสะพายตะกร้าใบเล็กออกจากบ้าน เจียงลี่ลี่ตื่นขึ้นมาเข้าห้องส้วม พอเห็นเธอก็ถามอย่างสงสัย “เฉิงเฉิง ออกไปทำอะไรแต่เช้าเหรอ?”