ระหว่างทาง ฮั่วจิ้งชวนขับผ่านโรงพยาบาล เขาจอดรถแล้วเดินเข้าไป
โรงพยาบาลในอำเภอหย่งหนิงมีขนาดไม่ใหญ่ ก่อนหน้านี้เขาเคยมาที่นี่ครั้งหนึ่งเพื่อนำโสมมาขาย แม้หมอที่นั่นจะรู้จักโสม แต่กลับแยกอายุของมันไม่ออก เขาจึงไปขายที่เมืองเอกของมณฑลแทน
คนชนบทไม่ค่อยไปโรงพยาบาลกันนัก ปกติถ้าปวดหัวตัวร้อนก็ทนเอา หรือไม่ก็ไปหาหมอเก่ากับหมอเท้าเปล่าในหมู่บ้าน ฮั่วจิ้งชวนไม่ได้มาหาหมอ เขาแค่อยากขอขวดน้ำเกลือสักสองใบ
กระเป๋าน้ำร้อนที่ลู่ซีเฉิงใช้เป็นประจำ เธอเองก็ไม่รู้ว่ายุคนี้มีหรือเปล่า เมื่อก่อนเธอใช้แบบชาร์จไฟ แต่ใบที่มีอยู่ไม่กี่ใบนั้นเป็นของยายกับย่าที่เธอค้นเจอ ฮั่วจิ้งชวนเคยถามหยางจี้จงแล้ว อีกฝ่ายก็บอกว่าไม่เคยเห็นในเมืองหลวง ของที่ใช้ให้ความอบอุ่นกันคือขวดน้ำเกลือจากโรงพยาบาลหลังให้น้ำเกลือเสร็จ ฮั่วจิ้งชวนเลยอยากหามาสักสองใบเหมือนกัน
น่าเสียดายที่เขาถามไปทั่วโรงพยาบาลแล้วก็พบว่ามีขวดน้ำเกลืออยู่จริง แต่หมอกับพยาบาลเอากลับบ้านหรือยกให้คนอื่นไปหมดแล้ว จะเหลือถึงไหนกัน
ฮั่วจิ้งชวนจึงต้องขอให้คนช่วย เขาไม่ได้ออกจากบ้านมือเปล่า ในตะกร้ามีมันฝรั่งกับมันเทศอยู่หลายหัว หมอรับของไปแล้วก็ยิ้มจนหุบปากไม่ลง “ไม่ต้องห่วง ช่วงนี้คนเป็นหวัดเป็นไข้กันเยอะ อีกสามวันค่อยมา ฉันรับรองว่าจะเก็บไว้ให้!” ขวดน้ำเกลือจะให้ใครก็เหมือนกัน ให้ญาติไปก็ไม่มีใครเอาของมาฝากเขาหรอก สู้ให้หนุ่มตรงหน้าดีกว่า มันฝรั่งกับมันเทศตั้งสิบกว่าหัว ประหยัดหน่อยก็กินได้ตั้งสองวัน!
ระหว่างทางไม่ได้เสียเวลา เขานำจักรยานไปคืนที่คอมมูน แล้วกลับถึงกองการผลิตตอนเที่ยงพอดี ลู่ซีเฉิงกำลังทำอาหารอยู่ที่บ้าน