เมื่อวานฮั่วจิ้งชวนซื้อน้ำมันถั่วเหลืองสิบจินที่ตลาด นับว่าเขาซื้อเยอะแล้ว บ้านหวังหลินซงมีคนเกือบสิบคน ยังซื้อแค่สิบจิน ใช้ได้ครึ่งปี แต่ตอนนี้ในกระทะมีน้ำมันอย่างน้อยครึ่งจิน
ไม่ใช่ว่าพวกเขาสองคนไม่เคยเห็นอะไร แต่ไม่มีบ้านไหนใช้น้ำมันฟุ่มเฟือยแบบนี้ ไม่ใช่แค่ในชนบท แม้แต่ในเมืองก็จำกัดปริมาณน้ำมันที่ซื้อได้ในแต่ละเดือน ทุกคนต่างประหยัดกันสุดฤทธิ์
ฮั่วจิ้งชวนหยิบชามสะอาดมาใส่เต้าหู้ทอดร้อน ๆ สองสามชิ้นให้พวกเขากิน “น้ำมันนี่คราวหน้ายังใช้ต่อได้” ลู่ซีเฉิงบอกว่าตอนทอดน่องไก่กับปีกไก่ต้องเทน้ำมันลงไปครึ่งกระทะ แต่เธอยังไม่เคยทอดที่นี่ ถ้ามีคนเห็นเข้าคงไม่ดี
เต้าหู้ทอดจนเหลืองกรอบทั่วชิ้น ด้านนอกกรอบ ด้านในนุ่ม พอกัดเข้าไปก็หอมจนแทบกลืนลิ้นตัวเอง ทั้งที่ไม่ได้ปรุงรสอะไร หวังหลินซงกับหวังชุนไฉกลับได้ลิ้มรสความสดอร่อยราวกับอาหารเลิศรสจากภูเขาและทะเล
ต้องยอมรับว่าใส่น้ำมันเยอะแล้วอร่อยจริง ๆ ไม่แพ้เนื้อเลย!
พวกเขากินกันคนละสองชิ้น แม้จะยังอยากกินต่อ แต่ก็เกรงใจ หวังหลินซงจึงพูดว่า “เมื่อวานคนขายของมือสองมาที่ตลาด อยู่ตรงลานตากข้าว พวกเราเลยมาบอกนาย!”
ฮั่วจิ้งชวนตั้งใจพลิกเต้าหู้ในกระทะ “อืม ไม่ต้องรีบ!” เขาเป็นลูกค้ารายใหญ่ ถ้าเขาไม่ไป คนขายก็ไม่กลับหรอก
ลู่ซีเฉิงนั่งกินเต้าหู้อยู่หลังเตา พอได้ยินก็ถามอย่างสงสัย “คนนั้นไม่เอามาส่งให้เหรอ เราซื้อเยอะขนาดนี้ ลานตากข้าวก็อยู่ไกลจากที่นี่ จะขนกลับมายังไงล่ะ?”
ฮั่วจิ้งชวนชอบเวลาเธอพูดว่า “เรา” เขาชี้ไปยังสองคนที่ยืนอยู่ข้าง ๆ “ก็มีพวกเขาไง!” เต้าหู้ทอดไม่ได้กินฟรี ๆ หรอกนะ