ลู่ซีเฉิงทำงานอยู่ตรงนี้ มีเด็กสาวคนหนึ่งแอบมองเธออยู่ตลอด ลู่ซีเฉิงรู้สึกตัวจึงหันไปมอง เห็นเด็กหญิงอายุราวสิบเอ็ดสิบสองปี ผิวคล้ำเล็กน้อย ถักผมเปียสองข้าง สวมเสื้อคลุมสีเทาปะชุนที่ซักจนสะอาดเอี่ยม เธอยิ้มให้ลู่ซีเฉิงอย่างประหม่า “สวัสดีค่ะพี่ลู่ หนูเป็นพี่สาวของปังจื่อ ชื่อเสี่ยวเสียค่ะ!”
“สวัสดีเสี่ยวเสีย พี่ได้ยินปังจื่อพูดว่าพวกเธอยังมีน้องสาวอีกคนใช่ไหม?”
“ใช่ค่ะ หนูยังมีน้องสาวอีกคนชื่อเสี่ยวไฉ น้องสาวหนูน่ารักมากเลยค่ะ แต่ยังเด็กอยู่ เลยมาทำงานไม่ได้” จากนั้นใบหน้าคล้ำของเธอก็แดงระเรื่อ ราวกับคิดอยู่นานกว่าจะรวบรวมความกล้าพูดออกมา “พี่ลู่ หนูได้ยินปังจื่อบอกว่าพี่สอนร้องเพลงให้เขา หนูได้ยินเขาร้องที่บ้านแล้ว เพราะมากเลยค่ะ พี่ช่วยสอนหนูด้วยได้ไหมคะ?”
ร้องเพลงหรือ? ลู่ซีเฉิงใจไหววูบ สอนงานอย่างอื่นตอนทำงานไม่ได้ แต่สอนร้องเพลงนี่ไม่มีปัญหา!
“ได้สิ อยากเรียนเพลงที่ปังจื่อร้องเพลงนั้นหรือเปล่า?”
เสี่ยวเสียลุกขึ้นอย่างตื่นเต้น “พี่คะ เพลงไหนก็ได้ค่ะ หนู...พวกเราอยากเรียนกันทุกคน พี่สอนได้ไหมคะ?” เธอรู้ว่าคำขอนี้อาจจะมากเกินไปหน่อย แต่ในกองการผลิตของพวกเธอแทบไม่มีโอกาสได้ฟังเพลงเลย สหกรณ์ตำบลติดตั้งลำโพงขยายเสียง ได้ยินว่าทุกวันหลังเลิกงานจะเปิดเพลงให้ฟัง แต่ที่นี่กลับไม่มี
เด็กสาวเหล่านี้อายุราวสิบขวบ ตัวผอมมาก ผมแห้งเหลือง แต่ดวงตากลับเป็นประกาย ลู่ซีเฉิงยิ้ม “ได้อยู่แล้ว” จู่ ๆ เธอก็นึกอะไรขึ้นมาได้ จึงมองพวกเด็กสาว “พี่สอนเพลง ‘ขับขานมาตุภูมิ’ ให้พวกเธอดีไหม?”