“ขอลองบ้าง!” ฮั่วจิ้งชวนหยิบแผ่นแป้งขึ้นมาชิ้นหนึ่งด้วย ตอนลู่ซีเฉิงทำ หลินซูกับคนอื่น ๆ คอยบอกวิธีอยู่ข้าง ๆ ทั้งยังย้ำจุดที่ต้องระวัง ฮั่วจิ้งชวนจำได้หมด!
“ถ้าทำออกมาน่าเกลียดเกินไป ฉันไม่กินนะ!” ลู่ซีเฉิงมองเขาพลางพูดจ้อไม่หยุด เล่าประสบการณ์ของตัวเอง แล้วก็แก้ตัวอย่างไม่ยอมแพ้ “มือฉันเล็กเกินไป เลยห่อไม่มิด แต่มือคุณใหญ่กว่าแผ่นแป้งอีกนะ!”
“อุ๊ย ๆ ใส่ไส้เยอะไปแล้ว!”
“ต้องบีบแบบนี้ หยวนหยวนบอกให้ยกขึ้นนิดหนึ่ง แต่ตอนฉันยก แป้งดันขาด คุณอย่าออกแรงมากเกินไปนะ!”
จากนั้นเธอก็จ้องซาลาเปาที่สมบูรณ์แบบในฝ่ามือหยาบกร้านของชายหนุ่ม พลางเริ่มสงสัยในชีวิตตัวเอง!
ซาลาเปาของฮั่วจิ้งชวนกลมอวบอิ่ม รอยจีบกว่าสิบรอยเรียงกันเป็นวงอย่างสม่ำเสมอ ตรงปากแป้งก็ปิดสนิทเรียบร้อย เป็นซาลาเปาที่ดูดีมีมาตรฐานสุด ๆ!
“คุณ...ทำซาลาเปาครั้งแรกจริง ๆ เหรอ?” ลู่ซีเฉิงไม่เชื่อ ทำไมของเธอถึงได้น่าเกลียดขนาดนี้ แต่ของเขากลับดูดีนัก!
ก็ทำครั้งแรกเหมือนกันแท้ ๆ ทำไมต้องลำเอียงด้วย!
แววตาฮั่วจิ้งชวนเปี่ยมด้วยความเอ็นดูและตามใจ “คุณย่าฟู่เคยสอนผม!”
ที่จริงไม่มีเลย คุณย่าฟู่แทบไม่มีแป้งขาวกินด้วยซ้ำ จะสอนเขาทำซาลาเปาได้อย่างไร อีกอย่างนางเป็นคนหัวโบราณ เชื่อว่าผู้ชายออกไปทำงานหาเลี้ยงครอบครัว ส่วนผู้หญิงดูแลบ้าน เรื่องอย่างก่อไฟทำกับข้าวเป็นทักษะชีวิตที่จำเป็นต้องเรียน แต่ฝีมือประณีตในครัวแบบนี้ นางไม่มีทางสอนหรอก
ลู่ซีเฉิงเชิดคางอย่างได้ใจ “ฉันก็ว่าแล้ว!” ไม่ใช่เธอหัวช้านี่นา แค่มีคนแอบฝึกมาก่อนต่างหาก “ลูกนี้ยกให้ฉันกินนะ!” เธอปั้นแป้งเป็นปุ่มเล็ก ๆ สองปุ่มแปะลงบนซาลาเปาไว้เป็นเครื่องหมาย ส่วนลูกของเธอเองน่ะเป็นหนึ่งเดียวในโลก ไม่ต้องทำเครื่องหมายหรอก!